Γιατί δεν ελπίζω…

Το πρωτοσέλιδο της δημοτικής εφημερίδας "Αχαρνές" μετά τις κινητοποιήσεις...

Πάντα ήμουν αισιόδοξος, πάντα πίστευα ότι η πόλη κι οι δημότες, με μπροστάρη το δημοτικό συμβούλιο, μπορούσαν να ξεπεράσουν όλα τα προβλήματα, όλα τα εμπόδια.

Και η αισιοδοξία μου αυτή πήγαζε από το γεγονός, πως πρωτάρης τότε το 1995 στα δημοτικά δρώμενα, έβλεπα όλους τους αρχηγούς των δημοτικών παρατάξεων, όλους τους δημοτικούς συμβούλους, να έχουν μεν τις πολιτικές διαφορές τους σε διάφορα θέματα, όμως μπροστά σε καυτά ζητήματα που αφορούσαν την ποιότητα ζωής των κατοίκων, ήταν ενωμένοι, μια γροθιά κι έτσι πολλές διεκδικήσεις είχαν αίσιο τέλος.

Θυμάμαι χαρακτηριστικά, την περίπτωση που με απόφαση του δημοτικού συμβουλίου, κλείσθηκαν οι είσοδοι της πόλης κι απαγορεύτηκε η διέλευση των οχημάτων από τον Δήμο Αχαρνών με αποτέλεσμα να υπάρξει κυκλοφοριακό κομφούζιο στην Αττική.

Ένα από τα πολλά αιτήματα του Δημοτικού Συμβουλίου ήταν η κατασκευή σχολικών μονάδων. Θυμάμαι που πρωί – πρωί (στις 06.30) με πήρε ο Νίκος Ευαγγελάτος τηλέφωνο (ήμουν υπεύθυνος του Γραφείου Τύπου) για να μου πει πως κακώς ο Δήμος είχε κλείσει τις εισόδους της πόλης που είχε σαν αποτέλεσμα την ταλαιπωρία των οδηγών. Του έδωσα την πιο κάτω απάντηση:

-       Χαίρομαι κύριε Ευαγγελάτε που νοιάζεστε για τους οδηγούς που ταλαιπωρούνται. Θα χαιρόμουν όμως περισσότερο, αν αυτή την ευαισθησία που δείχνετε σήμερα για τους οδηγούς που ταλαιπωρούνται, την είχατε και για τα παιδιά της περιοχής μας που κάνουν μαθήματα σε ακατάλληλες αίθουσες, όπως παλιά ορνιθοτροφεία, σε παλαιό άσυλο, σε κτήρια που ήταν εργοστάσια, που διαβάζουν το βράδυ κάτω από το φως του κεριού γιατί το σπίτι τους δεν έχει ρεύμα, που περπατούν στις λάσπες για να πάνε στο σχολείο τους γιατί δεν υπάρχει πεζοδρόμιο, άσφαλτος. Οι δημότες, το δημοτικό συμβούλιο, η δημοτική αρχή δεν κάνουν πίσω, αν δεν ικανοποιηθούν τα δίκαια αιτήματά τους όπως κατασκευή σχολικών μονάδων, ένταξη των περιοχών στο σχέδιο, έργα υποδομής, βελτίωση της συγκοινωνίας, αναγκαία για την ποιότητα ζωής των δημοτών. Και θέλω να πιστεύω, τόσο εσείς όσο κι οι ακροατές σας ακούγοντας αυτά, είσαστε στο πλευρό του Δήμου και των δημοτών.

Πράγματι, οι δρόμοι παρέμειναν κλειστοί για αρκετές ώρες. Στο γραφείο δημάρχου ήταν ο τότε δήμαρχος Τάσος Μουστακάτος και οι επικεφαλής των δημοτικών παρατάξεων Μίμης Κατσανδρής, Θάνος Τραβασάρος, Βασίλης Τορτοπίδης. Υπουργοί και βουλευτές τηλεφωνούσαν στον δήμαρχο είτε δίνοντάς του αόριστες υποσχέσεις είτε απειλώντας τον με φυλάκιση αν δεν απέσυρε τα μπλόκα και τα οδοφράγματα από τις εισόδους της πόλης. Όμως όλοι ήταν αποφασισμένοι. Γύρω στις 11.00 κατέφθασαν στο δημαρχείο υψηλόβαθμοι της αστυνομίας συνοδευόμενοι από αστυνομικούς και μπαίνοντας στο γραφείο δημάρχου είπαν πως έχουν εντολή, αν δεν ανοίξει τους δρόμους, να τον συλλάβουν. Τότε, οι αρχηγοί των παρατάξεων της αντιπολίτευσης τους είπαν:

-       Κύριοι, σαν δημοτικό συμβούλιο έχουμε λάβει μία απόφαση για το καλό της πόλης και την οποία είμαστε αποφασισμένοι να την τηρήσουμε. Αν είναι να συλλάβετε τον δήμαρχο, πρώτα πρέπει να συλλάβετε εμάς που πήραμε σαν δημοτικό συμβούλιο αυτή την απόφαση!

Αυτοί ήταν οι δημοτικοί σύμβουλοι εκείνης της εποχής, με αυτή την ομόνοια συμπεριφερόντουσαν οι δημοτικές παρατάξεις μπροστά στα μεγάλα προβλήματα που αντιμετώπιζε τότε ο Δήμος Αχαρνών, παραμερίζοντας φιλοδοξίες και όποιες διαφορές είχαν για διάφορα πολιτικά θέματα.

Αποτέλεσμα αυτού του αγώνα ήταν η κατασκευή 21 μεγάλων σχολικών συγκροτημάτων, η βελτίωση της συγκοινωνίας, η επίσπευση της διαδικασίας ηλεκτροδότησης κατοικιών, η ένταξη περιοχών στο σχέδιο πόλης, απαραίτητη προϋπόθεση για έργα υποδομής, για βελτίωση της ποιότητας ζωής των δημοτών.

Τα τελευταία χρόνια δεν παρατηρώ να υπάρχει αυτή η ενότητα, αυτή η ομοψυχία, αλλά πολύ περισσότερο αυτή η αποφασιστικότητα για αγώνες από το δημοτικό συμβούλιο. Κι ο δήμος Αχαρνών είναι δυστυχώς έρμαιο στις ορέξεις της κεντρικής εξουσίας.

Με άκαπνους δημοτικούς συμβούλους, με τους φορείς στο περιθώριο, τίποτα δεν μπορεί να κερδίσει η πόλη. Μπορεί κάποια φορά η όποια κυβέρνηση να «πετάει» κάποιο ψίχουλο για να ξεγελάσει την όποια δημοτική αρχή, όμως παρεμβάσεις που χρειάζεται η πόλη δεν βλέπουν οι δημότες. Ακούνε μόνο υποσχέσεις κι ευχολόγια.

Μπορεί η σημερινή δημοτική αρχή, το σημερινό δημοτικό συμβούλιο να γίνει μια γροθιά, να ενώσει τις δυνάμεις του μπροστά στα μεγάλα προβλήματα της πόλης, να υπάρξει συνεργασία με τους φορείς κι όλοι μαζί με αγώνες να διεκδικήσουν τα δίκαια αιτήματα για μια ανθρώπινη πόλη;

Αν αυτό γίνει, θα αρχίσω και πάλι να ελπίζω. Αλλιώς…