Αφιερωμένο στους εχθρούς…

Γράφει ο Ιάκωβος Ποθητός
Πόσο δύσκολο αλήθεια είναι να μπορεί κάποιος να γνωρίζει την σημασία της κάθε στιγμής, της όποιας συμπεριφοράς, καθώς και το γεγονός πως η ζωή συνεχίζεται μετά από την όποια διαδικασία και πως πρέπει να παραμένει σταθερός στις θέσεις και στις αρχές του;
Αφορμή για τα πιο πάνω αποτέλεσε ένα μήνυμα ανώνυμου αναγνώστη της ιστοσελίδας μου για το οποίο δεν θέλω να κάνω κάποια αναφορά, όμως επειδή ορισμένοι επιθυμούν να δείχνουν στον κόσμο εχθρούς και «σωτήρες», καλούς και κακούς, ικανούς και άχρηστους, χρησιμοποιώντας απαράδεκτες μεθόδους, καταθέτω τις σκέψεις μου για το πώς αντιλαμβάνομαι την πολιτική συμπεριφορά ενός πολίτη που ενδιαφέρεται για την πρόοδο της κοινωνίας, για την άμβλυνση των κοινωνικών ανισοτήτων.
Οι πολιτικές αναμετρήσεις φέρνουν ενώπιον των πολιτών πρόσωπα, κόμματα, παρατάξεις, που έχουν όπως διακηρύσσουν, τις δικές τους θέσεις για μια καλύτερη ποιότητα ζωής.
Οι πολίτες με την ψήφο τους επιλέγουν εκείνους που πιστεύουν πως μπορούν να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις των καιρών, να δώσουν λύσεις σε μεγάλα προβλήματα.
Εύλογο είναι, πως κατά την διάρκεια ενός προεκλογικού αγώνα να υπάρχουν αντιπαραθέσεις. Είναι ένας αγώνας για επικράτηση, μία εκλογική μάχη όχι εχθρών αλλά ανθρώπων που έχουν διαφορετική άποψη για την διαχείριση μιας πόλης, μιας χώρας.
Όταν όμως τελειώσουν οι εκλογές, εχθροί δεν υπάρχουν. Η μάχη των ιδεών ασφαλώς και συνεχίζεται, όμως άλλο είναι η προσπάθεια για να πεισθούν οι άλλοι για την ορθότητα των απόψεων ενός πολίτη ή μιας παράταξης κι άλλο να τοποθετούνται αυθαίρετα κι αβίαστα στην κατηγορία του εχθρού, του ακατάλληλου, του διεφθαρμένου οι "αντίπαλοι".
Μετά την διαδικασία των εκλογών, συνεχίζεται ο αγώνας για μια καλύτερη πόλη, για μια καλύτερη ποιότητα ζωής με όλα εκείνα τα μέσα που προβλέπονται από το δημοκρατικό μας πολίτευμα. Δεν πρέπει να ενεργούμε σαν ανθρωποφάγοι, δεν πρέπει να επιτρέψουμε να κυριαρχούν μέσα μας κατώτερα συναισθήματα.
Όποιος κατηγορεί για εχθρούς της δημοκρατίας, για διεφθαρμένους, πολιτικά πρόσωπα ή πολίτες, θα πρέπει επώνυμα να παρουσιάζει στοιχεία, αναλαμβάνοντας και τις ευθύνες για τα όσα υποστηρίζει.
Όποιος κρύβεται πίσω από ανώνυμες και πολύ χαμηλού επιπέδου κατηγορίες, προσπαθώντας με αυτόν, τον αήθη τρόπο, να παρασύρει όσους μπορεί σε «εκτιμήσεις» που είναι ατεκμηρίωτες και μόνο προσωπικές, έχει «πονηρούς» σκοπούς.
Όποιος δε, προσπαθεί να «φιμώσει» όποιους τολμούν να λένε την αλήθεια, έχει έλλειμμα δημοκρατικής συνείδησης, υπηρετεί το σύστημα.
Όμως, επειδή δεν είμαστε μια κοινωνία αγγέλων, αλλά μία κοινωνία με ανθρώπους που έχουν και προτερήματα αλλά κι ελαττώματα, είναι παραδεκτό πως ελάχιστοι είναι οι μπροστάρηδες, εκείνοι που ορθώνουν το ανάστημά τους απέναντι σε εκείνους που με τις ενέργειές τους προκαλούν βλάβη στο δημόσιο συμφέρον.
Αν είσαι καλός πού ’ναι οι οχτροί σου; (Μενέλαος Λουντέμης)
Οι εχθροί μου είναι πολλοί και κατά μία περίεργη σύμπτωση, βρίσκονται όλοι εντός των πολιτικών κυκλωμάτων ή στις παρυφές των. Δηλαδή είναι τα λεγόμενα «τσιράκια».
Ο Τσε Γκεβάρα είχε πει: «Είναι θλιβερό να μην έχεις φίλους, αλλά είναι ακόμα πιο θλιβερό να μην έχεις εχθρούς».
Επομένως είναι θετικό το γεγονός ότι έχω εχθρούς! Είναι επιλογή! Μία επιλογή, που αν την είχαν κάνει και άλλοι, ίσως τα πράγματα στην πόλη των Αχαρνών, να ήταν διαφορετικά.
Κλείνοντας, αφιερώνω σε όλους εκείνους που αρέσκονται μόνο να βρίζουν τις πιο κάτω ρήσεις:
Έχεις εχθρούς; Καλώς! Αυτό σημαίνει ότι έχει ορθώσει το ανάστημά σου για κάτι, κάποτε στη ζωή σου. (Ουίνστον Τσώρτσιλ)
Έχω κάνει μόνο μια προσευχή στο Θεό: «Θεέ μου, κάνε τους εχθρούς μου γελοίους». Και ο Θεός με εισάκουσε. (Βολταίρος)
Αφιερωμένο με αγάπη στους εχθρούς…

Στον απόηχο των δημοτικών εκλογών

Γράφει ο Ιάκωβος Ποθητός
Οι δημότες με το συντριπτικό ποσοστό νίκης  (70,75%) που έδωσαν στον Σπύρο Βρεττό, έστειλαν ένα ηχηρό μήνυμα σε όλους εκείνους, που επί μήνες, προσπαθούσαν να παρουσιάσουν την δημοτική αρχή ως… εγκληματική οργάνωση!
Και το μήνυμα, ξεκάθαρο, ήταν: «Μασάει η κατσίκα ταραμά»;
Ποτέ στο παρελθόν δεν είχε πέσει τόση λάσπη κατά πολιτικών προσώπων. Γιατί η πολιτική αντιπαράθεση είναι πάντα δεκτή κι ωφέλιμη για την δημοκρατία. Η λάσπη όμως;
Με πρωτόγνωρο μένος, ορισμένοι υποψήφιοι, προσπαθούσαν να πείσουν τους δημότες, πως η παράταξη του δημάρχου αποτελείται από κακοδιαχειριστές του δημοσίου χρήματος. Κάποια από τα επιχειρήματά τους, στηριζόντουσαν σε πόρισμα του Ελεγκτικού Συνεδρίου μετά από έλεγχο στον Δήμο Αχαρνών. Όμως θα έπρεπε, πριν ξεκινήσουν τις καταγγελίες, να αναρωτηθούν, γιατί το Ελεγκτικό Συνέδριο δεν έστειλε το πόρισμα στον εισαγγελέα ζητώντας να ερευνηθεί η υπόθεση και να απαγγελθούν κατηγορίες;
Θα φέρουμε σαν παράδειγμα την αναφορά των ελεγκτών σε επισκευές οχημάτων – απορριμματοφόρων του Δήμου. Η καταγραφή των επισκευών και τα ποσά ολόσωστα όπως σωστή είναι και η ημερομηνίες που έγιναν οι επισκευές. Κι η χρονική περίοδος κατά σύμπτωση, είναι αυτή που την χώρα είχε κτυπήσει ο covid – 19 κι επομένως τα μέτρα υγιεινής θα έπρεπε να είναι αυξημένα για την προστασία των πολιτών. Αναγκαία επομένως η καθημερινή αποκομιδή των απορριμμάτων. Ο στόλος οχημάτων όμως του Δήμου (αυτός που παρέλαβε η Δημοτική Αρχή από την προηγούμενη) ήταν όχι απλά γερασμένος, αλλά για απόσυρση. Το ταμείο του Δήμου ήταν άδειο (η προηγούμενη δημοτική αρχή, σαν καλή νοικοκυρά που ήταν, δεν ήθελε να αφήσει «σκουπίδια» στο Ταμείο) αλλά και χρήματα να υπήρχαν, οι διαδικασίες αγοράς νέων απορριμματοφόρων είναι χρονοβόρες και πολλές φορές ξεπερνούν τον χρόνο! Επομένως, η μοναδική λύση που είχε ο Σπύρος Βρεττός για να κρατά την πόλη καθαρή, να υπάρχει το καλύτερο δυνατό υγιεινό περιβάλλον, που δεν θα κινδυνεύουν παιδιά και δημότες από την μετάδοση του ιού ή από άλλα μικρόβια, ήταν η καθημερινή αποκομιδή των απορριμμάτων με το οποιοδήποτε κόστος. Έπραξε σωστά ο δήμαρχος; Η απάντηση είναι ΝΑΙ και γι’ αυτό δεν του απεδόθη καμία κατηγορία. Οι αντίπαλοί του όμως, έκαναν σημαία αυτό το θέμα, μιλώντας στην καλύτερη περίπτωση, για κατασπατάληση των χρημάτων του Δήμου.
Όταν την Πάρνηθα έπληξε η καταστροφική πυρκαγιά, με αποτέλεσμα να καούν σπίτια συμπολιτών μας, άρχισαν να κατηγορούν τον δήμαρχο και συλλήβδην όλη την Δημοτική Αρχή γιατί – όπως υποστήριζαν – δεν είχε λάβει τα απαραίτητα μέτρα και πως άφησε την Πάρνηθα και τα σπίτια να καούν! Θα τους έδινε ένα έστω ελαφρυντικό κάποιος, αν οι κατήγοροι, ήταν στην πρώτη γραμμή πυρός κι αγωνιζόντουσαν με όλες τους τις δυνάμεις, για την αντιμετώπιση της φωτιάς. Όμως, οι περισσότεροι, κάνανε κριτική του καναπέ, κατηγορούσαν απλά και μόνο για να δημιουργήσουν αρνητική εικόνα για τον δήμαρχο και τους συμβούλους του.
Το τι είπανε αλλά και το τι γράψανε ήταν άδικο, ήταν ψέμα και γι’ αυτό οι δημότες δεν παρασύρθηκαν. Οι δημότες είδαν τους άνδρες της Πολιτικής Προστασίας του Δήμου, τους εθελοντές, τους άνδρες της Πυροσβεστικής να μάχονται με τις φλόγες, τον δήμαρχο και τους συμβούλους του, να είναι εκεί δίπλα τους και αυτό κανείς δεν μπορεί να το διαγράψει από την μνήμη τους, όσα και όποια ψέματα πει.
Το τραγικότερο όμως όλων ήταν, η προσπάθεια σπίλωσης ονόματος αντιδημάρχου με αναφορά σε τάχα σύλληψή του για ναρκωτικά! Στον βωμό της εξουσίας, θυσίασαν υπολήψεις, αξιοπρέπειες, ανθρώπων που ούτε καν τους είχαν πειράξει!
Για να γίνει κατανοητή η αντίδρασή μου σε αυτό το λεπτό αλλά και τόσο σοβαρό θέμα, παραθέτω το πιο κάτω περιστατικό.
Ενημερώθηκα ότι νυν δημοτικός σύμβουλος και ταυτόχρονα υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος παράταξης, έχασε με τελεσίδικη απόφαση την ιδιότητα του δημοτικού συμβούλου. Έκανα ανάρτηση της είδησης χωρίς όμως να αναφέρω το όνομα του. Δέχθηκα επιθετικά έως προσβλητικά μηνύματα που με προέτρεπαν να γράψω το όνομα του συμβούλου όμως δεν το έκανα. Όλοι μας έχουμε οικογένεια, παιδιά, και η κάθε αναφορά μας θα πρέπει να είναι προσεγμένη.
Εκείνοι που προσπάθησαν να εκθέσουν τον αντιδήμαρχο, άραγε δεν σκέφτηκαν τα αυτονόητα; Θα πει κάποιος πως δεν προσπάθησαν να επαληθεύσουν την πληροφορία που τους δόθηκε, θα ασχολούντο με το ηθικό μέρος;
Κλείνοντας θα ήθελα να αναφερθώ και στα πρωτοσέλιδα εφημερίδων που δεν κυκλοφορούν στην πόλη, μοιράστηκαν πόρτα - πόρτα και που κατά σύμπτωση, όλα είχαν να κάνουν με την «κακοδιαχείριση» του δήμαρχου Σπύρου Βρεττού! Για άλλα προβλήματα της πόλης δεν έχουν γράψει ποτέ και είμαστε βέβαιοι πως ούτε θα γράψουν στο μέλλον. Το γιατί; Αυτοί γνωρίζουν.
Οι δημότες έχουν δίκιο να διεκδικούν μια καλύτερη ποιότητα ζωής.
Οι δημότες ζώντας σε μια πόλη με χρόνια προβλήματα, έχουν χίλια δίκια να γίνονται υπερβολικοί και καμιά φορά άδικοι στην κριτική που ασκούν στους εκάστοτε διοικούντες.

Οι δημότες με την ψήφο τους βροντοφώναξαν ότι εμπιστεύονται τον Σπύρο Βρεττό και την παράταξή του.
Όσοι όμως ασχολούνται με τα κοινά, που επιθυμούν να υπηρετήσουν τον θεσμό της Τοπικής Αυτοδιοίκησης ή και μεγαλύτερο θεσμό, θα πρέπει να έχουν περάσει προηγουμένως από το σχολείο της γνώσης, της ευπρέπειας, της αλήθειας. Για να έχουν την δυνατότητα να προσφέρουν τα μέγιστα στους πολίτες…

Οι «πονηρούληδες» των Κοιμητηρίων

 

Γράφει ο Ιάκωβος Ποθητός

Από μικρός ένοιωθα δέος όταν επισκεπτόμουν ένα κοιμητήριο. Εκεί συναντούσες τους κεκοιμημένους. Ήρωες, αξιωματούχοι, καλλιτέχνες, απλοί άνθρωποι, ο ένας δίπλα στον άλλον χωρίς ταξικές διακρίσεις, άλλοι ενταφιασμένοι σε εντυπωσιακά μνήματα κι άλλοι σε απλά, φτωχικά που όμως έδειχναν την αγάπη και τον σεβασμό των συγγενών.
Όταν το 2010 μου έγινε το πρώτο κάλεσμα να βάλω σε τάξη τα ξεχαρβαλωμένα κοιμητήρια Αχαρνών λόγω της κακοδιοίκησης της προηγούμενης δημοτικής αρχής, δεν περίμενα πως θα συναντούσα συμπεριφορές και τακτικές που μόνο σε αυτόν τον ιερό χώρο δεν έπρεπε να υπάρχουν. Αυτό δε που μου δημιούργησε συναισθήματα λύπης και οργής ταυτόχρονα, ήταν η εκμετάλλευση του πόνου των χαροκαμένων ανθρώπων, ειδικότερα εκείνων που είχαν χάσει νέα παιδιά, από… «πονηρούληδες».
Μέσα σε τρεις περίπου μήνες, με την αμέριστη συνεργασία των εργαζομένων, όχι μόνο κατεγράφησαν οικονομικές εκτροπές αλλά και τα κοιμητήρια και οι εκεί επιχειρήσεις του Δήμου, ξεκίνησαν και πάλι να λειτουργούν.
Επειδή μάλιστα έχω ως αρχή, να υπάρχουν ΠΑΝΤΑ ΜΑΡΤΥΡΕΣ, σε ελέγχους που πραγματοποιούσα, ζητούσα να είναι παρόντες ο αείμνηστος Νίκος Γκασούκας και ο τότε δημοτικός σύμβουλος Θάνος Τραβασάρος.
Τα όσα κατεγράφησαν στην Έκθεση που παρέδωσα στην πρόεδρο της Δημοτικής Επιχείρησης «ΕΠΕΝΔΥΤΙΚΗ» συζητήθηκαν στο διοικητικό της συμβούλιο. Τα όσα έχουν καταγραφεί στα πρακτικά της επιχείρησης είναι και για γέλια αλλά και για κλάματα. Αφενός δόθηκε υπόσχεση από εμπλεκόμενο με την προηγούμενη διοίκηση να τακτοποιήσει εντός δεκαπέντε ημερών τις οικονομικές εκκρεμότητες (ποτέ δεν έγινε), αφετέρου, εκδηλώθηκε το μένος ατόμων της τότε Δημοτικής Αρχής στο πρόσωπό μου. Μάλιστα, μετά από έντονες πιέσεις της τότε δημοτικής αρχής, η πρόεδρος της «ΕΠΕΝΔΥΤΙΚΗΣ» με απομάκρυνε.
Σημειώνω, ότι ο Θάνος Τραβασάρος, όταν έμαθε ότι η διοίκηση της ΕΠΕΝΔΥΤΙΚΗΣ με απομάκρυνε, ήρθε τρεις φορές στο σπίτι μου και ζήτησε να βάλει το θέμα στο Δημοτικό Συμβούλιο, να ζητήσει να επανέλθω στη θέση μου και να επισημάνει τη σημαντική δουλειά που είχα κάνει. Ζήτησα να μην το πράξει λέγοντας ότι αυτό ήταν ένα θέμα που αφορούσε την ΕΠΕΝΔΥΤΙΚΗ κι εμένα κι όχι το Δημοτικό Συμβούλιο.
Για όλα όσα έγιναν και που ορισμένα από αυτά παρουσιάζονται πιο πάνω, υπάρχουν αδιαμφισβήτητα στοιχεία καθώς επίσης κι αντίγραφο της Έκθεσης.
Το 2015 η τότε Δημοτική Αρχή, δεχόμενη έλεγχο από το Σώμα Ελεγκτών – Επιθεωρητών Δημόσιας Διοίκησης με συμπεριέλαβε σε μία ομάδα εργασίας για τον έλεγχο των κοιμητηρίων.
Τελικά, ανέλαβα μόνος τον έλεγχο της κατάστασης των κοιμητηρίων Δήμου Αχαρνών και ο έλεγχος αυτός έφερε στην επιφάνεια… δράκους!
Ο έλεγχος καταγραφής των μνημείων του Νέου Κοιμητηρίου Αχαρνών, άρχισε στις 4 Μαΐου 2015 και ολοκληρώθηκε στις 7 Αυγούστου 2015.
Αξίζει να σημειωθεί πως αιρετοί αλλά και εργαζόμενοι που γνώριζαν τα των κοιμητηρίων μου έλεγαν να μην ασχοληθώ γιατί δεν πρόκειται να βγάλω άκρη.
Σε συνεργασία με το Γραφείο Κοιμητηρίου διασταυρώθηκαν τα αποτελέσματα του ελέγχου με τα στοιχεία της υπηρεσίας και διαπιστώθηκαν τα πιο κάτω:
α) παρεμβάσεις με διορθωτικό κι αλλαγές ονομάτων
β) προσθέσεις οικογενειακών τάφων σε διαδρόμους και πλατείες
γ) διαφορετική θέση οικογενειακών από εκείνη που ήταν σημειωμένη στο ταφολόγιο και
δ) καταχωρήσεις που δεν ανευρέθηκαν
Κατά τον έλεγχο πινάκων της Οικονομικής Υπηρεσίας για την περίοδο 2000 – 2015 διαπιστώθηκαν
1) Πωλήσεις μνημείων (παραχωρητήρια) σε περισσότερους του ενός δικαιούχου
2) Πωλήσεις μνημείων σε συγκεκριμένο τετράγωνο και θέση όμως η ανέγερσή τους πραγματοποιήθηκε αλλού
3) Πωλήσεις μνημείων σε χώρους πλατείας ή διαδρόμων
Κατά τον δειγματοληπτικό έλεγχο συμβολαίων ευρέθησαν
α) συμβόλαια που δεν αναγράφουν τον αριθμό διπλοτύπου της Οικονομικής Υπηρεσίας
β) συμβόλαια χωρίς στρογγυλή σφραγίδα του δήμου
γ) Είχαν παραχωρηθεί από το Δημοτικό Συμβούλιο τιμής ένεκεν 25 χώροι τριετούς ταφής που αρκετοί εξ αυτών, κατά παράβαση του Κανονισμού και των όρων παραχώρησης, είχαν μετατραπεί σε οικογενειακούς.
Επίσης, για σημαντικό αριθμό πωληθέντων μνημείων, δεν είχαν εκδοθεί συμφωνητικά ή προσύμφωνα παραχώρησης.

Στην Έκθεση που παραδόθηκε στο ΣΕΕΔΔ αλλά και στον τότε δήμαρχο, σε κάθε ενότητα που αφορούσε τα τετράγωνα του κοιμητηρίου υπήρχε η πιο κάτω σημείωση:
Η Υπηρεσία οφείλει άμεσα να αποστείλει σημειώματα στους δημότες που τους έχουν παραχωρηθεί οι πιο πάνω χώροι και να τους ενημερώσει πως αν δεν προβούν στην τακτοποίηση των υποχρεώσεών τους όπως προβλέπονται από τον κανονισμό, αυτοί θα επανέλθουν στην κυριότητα του Δήμου.
Η υπηρεσία ανταποκρίθηκε στο μέτρο των δυνατοτήτων της και αφενός τα έσοδα του Δήμου από τέλη και δικαιώματα του Κοιμητηρίου εκτοξεύθηκαν υψηλά αφετέρου, δημότες απέφυγαν την δυσάρεστη εξέλιξη, να απολέσουν τον οικογενειακό τους τάφο.
Ακόμη στην Έκθεση υπήρξε σημείωση για τα μνημεία που είχαν ενταφιαστεί νέα παιδιά και για τα οποία, αν και οι γονείς είχαν λάβει υποσχέσεις ότι θα μπορέσουν να τα αγοράσουν, το θέμα τους δεν είχε λυθεί.
Σε συνεργασία με τον τότε πρόεδρο της ΕΠΕΝΔΥΤΙΚΗΣ Γιώργο Σιδηρόπουλο, έγιναν όλες εκείνες οι ενέργειες προκειμένου να δοθούν τα μνημεία στους γονείς. Δημιουργήθηκε σε ελεύθερο χώρο του κοιμητηρίου χώρος όπου σχεδιάστηκαν αντίστοιχοι χώροι τριετούς ταφής προκειμένου να μην αλλοιωθεί το ισοζύγιο του Κοιμητηρίου. Με απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου, εγκρίθηκε η τροποποίηση του σχεδίου του Κοιμητηρίου με την προσθήκη των νέων χώρων τριετούς ταφής καθώς επίσης, με άλλη απόφαση, δόθηκαν τα μνημεία των νέων παιδιών στους συγγενείς. Στην εισήγηση για την παραχώρηση, υπήρχε η θέση του μνημείου και το όνομα του θανόντος.
Νοιώθω ακόμη και σήμερα, ότι αυτή η παρέμβαση, ήταν και είναι η σημαντικότερη πράξη που έχω κάνει στη ζωή μου. Κι ευχαριστώ τον τότε πρόεδρο της ΕΠΕΝΔΥΤΙΚΗΣ που στήριξε αυτή την προσπάθεια.
Σημειώνω, πως υπήρξαν «σειρήνες» που μας πλησίασαν για να πάρουμε το κάτι τις μας από τους γονείς, όμως ευγενικά αρνηθήκαμε. Ποιος μπορεί να πιάνει στα χέρια του με τέτοια χρήματα; Ποιος μπορεί να εκμεταλλεύεται τον πόνο των γονιών που έχασαν τα παιδιά τους;
Κι όμως υπήρξαν…
Τα όσα όμως έγιναν στη συνέχεια, ξεπερνούν και την πιο νοσηρή φαντασία.
Γι’ αυτά, στο επόμενο.

Πραγματιστές εναντίων «θαυματοποιών»…

Γράφει ο Ιάκωβος Ποθητός
Όσο πλησιάζουμε πιο κοντά στις αυτοδιοικητικές εκλογές τόσο παρατηρούμε νέους πολιτικούς σχηματισμούς, νέες παρατάξεις, να διεκδικούν τον δημαρχιακό θώκο, προτάσσοντας τα δικά τους επιχειρήματα, καταθέτοντας το όραμά τους για το αύριο της πόλης.
Η δημοκρατία επιτρέπει στον κάθε πολίτη να διεκδικήσει αξιώματα και θέσεις στην αυτοδιοίκηση, χωρίς να θέτει περιοριστικούς κανόνες εκτός από εκείνους που το Σύνταγμα υπαγορεύει.
Κι αυτό είναι αλήθεια, πως έχει σαν αποτέλεσμα, να διεκδικούν υψηλά αξιώματα από τα οποία πηγάζουν μεγάλες ευθύνες, άτομα που δεν διαθέτουν, εκτός από την φιλοδοξία τους, τα εχέγγυα εκείνα που δίνουν την βεβαιότητα ότι ο υποψήφιος διαθέτει τις γνώσεις, τις εμπειρίες και την θέληση, όχι για να κάνει αυτά που θέλει (αυτά μπορεί να τα κάνει σπίτι του, στην δική του επιχείρηση), αλλά αυτά που ΠΡΕΠΕΙ να γίνουν για την αντιμετώπιση των προβλημάτων, για την βελτίωση της ποιότητας ζωής των πολιτών.
Η αλήθεια είναι ότι δημότες των Αχαρνών, έζησαν για πολλά χρόνια σε έναν τρόπο διαχείρισης της εξουσίας που υποβάθμιζε συνεχώς την ποιότητα ζωής τους, που έκανε την καθημερινότητα τους όλο και πιο δύσκολη, πιο ανυπόφορη.
Εγκληματικότητα, ανεργία, επικίνδυνοι δρόμοι γεμάτοι λακκούβες, έλλειψη χώρων άθλησης και αναψυχής, ανεπαρκείς υπηρεσίες προς τους δημότες από τον Δήμο, με απλά λόγια, υποβάθμιση στην κατώτερη βαθμίδα της ποιότητας ζωής των δημοτών.
Πριν τέσσερα περίπου χρόνια, στο τιμόνι του Δήμου Αχαρνών βρέθηκε μια νέα δημοτική αρχή η οποία έδωσε την υπόσχεση ότι θα αγωνιστεί για την αναβάθμιση της πόλης, για την καλυτέρευση της ποιότητας ζωής των δημοτών.
Τα κατάφερε;
Υπάρχουν εκείνοι που βάζουν θετικό πρόσημο στα πεπραγμένα της δημοτικής αρχής, υπάρχουν όμως κι εκείνοι που διαμαρτύρονται γιατί διαπιστώνουν πως τα προβλήματα του χθες δεν λύθηκαν ακόμα.
Δίκιο έχουν κι οι δύο πλευρές.
Αυτοί που διαπίστωσαν έργα που βελτίωσαν την καθημερινότητά τους ασφαλώς και βάζουν οι περισσότεροι, θετικό πρόσημο στην δημοτική αρχή.
Εκείνοι που βαδίζουν ακόμα σε χωματόδρομους, που οι λακκούβες στους δρόμους που κυκλοφορούν καταστρέφουν τα αυτοκίνητά τους ενώ ταυτόχρονα δημιουργούν συνθήκες για ατυχήματα, έχουν συγκεκριμένους λόγους να διαμαρτύρονται. Δεν «μετράνε» αν έχουν γίνει έργα σε άλλες περιοχές, βλέπουν το δικό τους πρόβλημα, θέλουν να γίνουν όλα όσα πρέπει και δικαιούνται στην περιοχή τους.
Όμως, σε έναν ρημαγμένο δήμο, με άδεια ταμεία, με χιλιάδες υποχρεώσεις, μπορούν μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα να γίνουν όλα εκείνα που δεν έγιναν τα προηγούμενα χρόνια;
Η πολιτική είναι χώρος προσφοράς και πρέπει να κοιτάζεις να κάνεις το σωστό και ταυτόχρονα να ακούς την κριτική, όσο οξεία και να είναι. Πρέπει να τα αντιμετωπίζεις όλα με ψυχραιμία και αξιοπρέπεια. Η πολιτική έχει δύο πτυχές, το ένα κομμάτι ναι ”μπράβο” τα έχει κάνει καλά, και το άλλο, είναι το άσχημο κομμάτι και οι διαμαρτυρίες.
Μιλώντας πριν αρκετό καιρό με τον δήμαρχο Σπύρο Βρεττό μου είχε πει: «Θαυματοποιοί δεν είμαστε, προσπαθούμε. Δεν μπορούμε να εξαφανίσουμε ως δια μαγείας τα πολλά προβλήματα της πόλης, δεν μπορούμε να πούμε “γεννηθήτω ανάπτυξη”. Αγωνιζόμαστε και βήμα – βήμα, προχωρούμε στη δημιουργία μιας πόλης που θα προσφέρει στους δημότες όλα όσα δικαιούνται, αγωνιζόμαστε να κάνουμε την πόλη μας από παράδειγμα προς αποφυγή, υπερήφανη πόλη».
Λίγες εβδομάδες πριν τις δημοτικές εκλογές, πολλοί είναι εκείνοι που επιθυμούν κι επιλέγουν την επανεκλογή του Σπύρου Βρεττού στο τιμόνι του Δήμου Αχαρνών.
Έχουν διαπιστώσει πως οι δήμαρχοι με τις ουτοπικές προεκλογικές υποσχέσεις των τελευταίων δέκα-δεκαπέντε ετών μόνο προβλήματα προσέθεσαν στην καθημερινότητά τους, υποβάθμισαν την ποιότητα ζωής τους.
Οι δημότες σήμερα αναζητούν έναν πιο ρεαλιστικό προεκλογικό λόγο και διαπιστώνουν ότι η δημοτική αρχή του Σπύρου Βρεττού, μπορεί να μην εκπληρώνει όλες τις προσδοκίες τους, αλλά μάλλον αποτελεί πιο αξιόπιστη επιλογή από τα όσα υπόσχονται οι άλλες δημοτικές παρατάξεις, ορισμένες εκ των οποίων, υπόσχονται έργα και ημέρες που ούτε ο μεγάλος μάγος Χουντίνι δεν θα σκεφτότανε να υποσχεθεί.

Περιμένουμε…

Γράφει ο Ιάκωβος Ποθητός
Οι εκλογές της πρώτης Κυριακής περάσανε. Το 41% των Ελλήνων έδειξαν με την ψήφο τους ότι επιλέγουν για πρωθυπουργό τον Κυριάκο Μητσοτάκη και κυβέρνηση τη Νέα Δημοκρατία.
Και μπορεί ο πρωθυπουργός της χώρας, οι υπουργοί, οι βουλευτές και τα κομματικά στελέχη της Νέας Δημοκρατίας να χαίρονται γι’ αυτή την σημαντική επιτυχία, την εμπιστοσύνη σημαντικού ποσοστού του Ελληνικού λαού, οι Έλληνες όμως περιμένουν.
Περιμένουν οι Έλληνες να γίνουν προσπάθειες για μια καλύτερη ποιότητα ζωής, για την προστασία του Περιβάλλοντος.
Περιμένουν οι Έλληνες να υπάρξει ένα καλύτερο σύστημα Υγείας όπου ο κάθε ασθενής θα αντιμετωπίζεται σωστά από γιατρούς και νοσοκόμους, που δεν θα είναι σε λίστες αναμονής για μήνες προκειμένου να κάνουν κάποια εξέταση.
Περιμένουν οι Έλληνες να υπάρξουν θέσεις εργασίας για τους νέους, για να αξιοποιηθεί τόσο η επιθυμία τους για προσφορά, όσο και οι γνώσεις τους.
Περιμένουν οι Έλληνες, η πολιτεία να στηρίξει επιτέλους την εργαζόμενη μητέρα και να της προσφέρει σωστή εργασιακή σχέση που θα της επιτρέπει να είναι και μάνα και εργαζόμενη.
Περιμένουν οι Έλληνες να έχουν καλύτερη αστυνόμευση, περισσότερη ασφάλεια. Να εξαφανιστούν από τις γειτονιές οι έμποροι ναρκωτικών, οι έμποροι λευκής σαρκός, οι συμμορίες που εκτελούν συμβόλαια θανάτου.
Περιμένουν να δοθούν στην Παιδεία τα κονδύλια που απαιτούνται ώστε η εκπαιδευτική κοινότητα να μην αντιμετωπίζει προβλήματα.
Περιμένουν οι Έλληνες να δουν, τα βιβλία της Ιστορίας να τα γράφουν αξιόλογοι Έλληνες, με μοναδικό εφόδιό τους τις γνώσεις και την αντικειμενικότητα για τα γεγονότα κι όχι να γράφεται σε συνεργασία με Τούρκους.
Περιμένουν οι Έλληνες τα Πανεπιστήμια να γίνουν Ναοί Γνώσης κι όχι ορμητήρια κουκουλοφόρων.
Περιμένουν οι Έλληνες να υπάρχει αξιοκρατία στις προσλήψεις και να δοθεί στον εργαζόμενο το μεροκάματο που θα του εξασφαλίζει έναν αξιοπρεπή τρόπο ζωής.
Περιμένουν οι Έλληνες μια σοβαρή στάση στα εθνικά θέματα, μια αντιμετώπιση των προκλήσεων με αποτελεσματικό τρόπο που θα αποτρέψει στο μέλλον αμφισβητήσεις για περιοχές της Ελλάδας.
Περιμένουν οι Έλληνες να δουν την πολιτεία να αγκαλιάζει την Τρίτη Ηλικία όπως της αξίζει και να δοθούν συντάξεις που θα ικανοποιούν τις ανάγκες των συνταξιούχων, που θα τους επιτρέπει να ζουν αξιοπρεπώς.
Περιμένουν οι Έλληνες να δουν την πολιτεία να στρέφει την ματιά της στην Επαρχία και να στηρίζει τους αγρότες με όλες τις δυνάμεις της, να ενισχύσει τον πρωτογενή τομέα της οικονομίας που αποτελεί τον Σημαντικότερο πυλώνα της οικονομίας μας.
Περιμένουν οι Έλληνες να δουν την κυβέρνηση να λαμβάνει τα κατάλληλα μέτρα ώστε τα νησιά μας να μην είναι αποκομμένα και να νοιώθουν ασφαλείς οι νησιώτες.
Περιμένουν οι Έλληνες να δουν την δίκαιη φορολόγηση του κεφαλαίου, την τιμωρία των Τραπεζών που ρουφούν το αίμα των δανειοληπτών.
Περιμένουν οι Έλληνες να έχουν μια ανθρώπινη αντιμετώπιση από την Εφορία και μία σωστή αντιμετώπιση οι επαγγελματίες από τους εφοριακούς.
Περιμένουν οι Έλληνες μια πιο ευέλικτη λειτουργία του Δημοσίου και λιγότερη κατασπατάληση του δημοσίου χρήματος.
Περιμένουν οι Έλληνες να ληφθούν μέτρα για την αντιμετώπιση της διαφθοράς και χρηστή διαχείριση του δημοσίου χρήματος.
Περιμένουν οι Έλληνες μια κυβέρνηση όλων των Ελλήνων, μια κυβέρνηση που θα τους κάνει να νοιώσουν περήφανοι, αισιόδοξοι.
Αυτά περιμένουν όλοι οι Έλληνες, αυτά περιμένουμε κι εμείς. Λέτε να μείνουμε στο περίμενε;

Ας πληρώνουν τα κορόιδα…

Γράφει ο Ιάκωβος Ποθητός
«Δεν υπάρχει τίποτα πιο άνισο από την ίση μεταχείριση των ανίσων» Αριστοτέλης

Κουραστήκατε να ακούτε μεγάλα λόγια;
Χειροκροτάτε όταν ακούτε πολιτικούς να υπόσχονται ότι θα κάνουν τόσα καλά όσα δεν έκαναν τα προηγούμενα χρόνια που κυβέρνησαν;
Ελπίζετε να βελτιώσουν την ποιότητα ζωής σας εκείνοι που σας οδήγησαν στην ανέχεια;
Δυστυχώς, όσο οι πολιτικοί, αυτοί που δεν σκύβουν το κεφάλι από ντροπή, για τα δεινά που προξένησαν στους πολίτες από την αλόγιστη κακοδιαχείρηση που άσκησαν επί σειρά ετών και που είχε σαν αποτέλεσμα την καταστροφή της χώρας και των πολιτών, δεν υπάρχει περίπτωση να υπάρξουν καλύτερες μέρες για τον εργάτη, για τον μικρομεσαίο.
Δυσβάστακτη η φορολόγηση του απλού πολίτη όμως ούτε ένα ευρώ δεν αποδίδει ο εφοπλιστής, ο βιομήχανος από τα κέρδη του.
Πάνω από έξι δισεκατομμύρια ευρώ είναι η φοροδιαφυγή στη χώρα μας και σίγουρα δεν φοροδιαφεύγουν οι συνταξιούχοι κι οι εργαζόμενοι.
Με απλά λόγια, τα «δικά μας παιδιά» έχουν την εύνοια της εξουσίας και τα πόπολα, οι απλοί πολίτες, φορολογούνται με τον πλέον άδικο και κατάφορα σκληρό τρόπο, που αποδεικνύει την πολιτική που ασκούν οι εκάστοτε κυβερνώντες.
Η αδικίες που έχουν γίνει και γίνονται σε βάρος του Έλληνα πολίτη, πολλές και ορισμένες, εκδικητικές.
Είναι αδιανόητο στους «φίλους» κι «εταίρους» μας οι Έλληνες να έχουν το φτωχικό τους, το καλύβι τους, που στεγάζουν την οικογένειά τους. Έπρεπε και πρέπει να του το πάρουν (πιο σωστά, να το κλέψουν) και γι’ αυτό, μέσω των μνημονίων και των funds έχουν ξεκινήσει την επίθεση με όπλο τα κόκκινα δάνεια.
Όμως…
Οι ανακεφαλαιοποιήσεις των Ελληνικών Τραπεζών έγιναν με χρήματα του Έλληνα φορολογούμενου. Χρήματα που εισέπραξε το Κράτος μέσα από την φορολογία και τα έδωσε στις Τράπεζες για να σωθούν. Παραβλέπουμε ότι οι μετοχές στις Τράπεζες ήταν ιδιωτών κι όχι του Κράτους όπως επίσης, στην γειτονική μας Κύπρο δεν συνέβη αυτό, αλλά, επενδυτές αγόρασαν μετοχές των Κυπριακών Τραπεζών προκειμένου να αποκτήσουν ρευστότητα, να μην κλείσουν.
Επομένως, αφού οι Έλληνες με τα χρήματά τους έκαναν την ανακεφαλαίωση των Ελληνικών Τραπεζών, γιατί χρωστάνε; Γιατί οι κυβερνήσεις επέτρεψαν στις Τράπεζες να πουλήσουν κόκκινα δάνεια στα funds και δεν απαίτησαν να διαπραγματευτούν οι Τράπεζες με τους οφειλέτες την αποπληρωμή των δανείων τους στο εξευτελιστικό ποσό που τα έδωσαν στα funds; Γιατί οι κυβερνήσεις δεν έβαλαν όριο στο ύψος των δανείων που αγόρασαν τα funds από τις Τράπεζες και που δεν θα έπρεπε να ξεπερνά το διπλάσιο της αγοράς; Με απλά λόγια, γιατί επέτρεψαν την ληστεία του φτωχού Έλληνα από τα αδηφάγα funds;
Κι έρχονται τώρα οι «σωτήρες» να ζητήσουν την ψήφο μας για να μας… σώσουν!!! Ποιοι; Εκείνοι που μας κατέστρεψαν!!!
Είναι άνιση η μεταχείριση που κάνουν οι κυβερνήσεις μεταξύ των εργαζομένων και των πλουσίων. Κι είναι άνιση γιατί άνιση είναι και η οικονομική κατάσταση μεταξύ τους. Οι απλοί εργαζόμενοι πολίτες έχουν να διαχειριστούν τα ελάχιστα ψίχουλα που είναι ο μισθός τους ενώ οι έχοντες και κατέχοντες τα πλούτη τους.
Η «δίκαιη» φορολόγηση που ορισμένοι επικαλούνται, δηλαδή ίδιος φόρος για πλούσιους και φτωχούς, μόνο δίκαιος δεν είναι.
Θα πει κάποιος, πως οι κυβερνήσεις, πρέπει να συγκεντρώσουν τα χρήματα που απαιτούνται για την λειτουργία του Κράτους, για την αγορά όπλων και άλλων απαραίτητων αγαθών.
Γι’ αυτό οι κυβερνήσεις λένε:
- Δεν θα πληρώσουν τα δικά μας παιδιά, ας πληρώσουν τα κορόιδα!
Και τα κορόιδα είναι ο απλός λαός…

Η διαφθορά κυβερνάει!

Γράφει ο Ιάκωβος Ποθητός
Άραγε, γιατί έχουν τους ελεγκτικούς μηχανισμούς που – τάχα – ερευνούν αν οι δημόσιοι οργανισμοί λειτουργούν σύμφωνα με τους νόμους, αν γίνεται χρηστή διαχείριση;
Όσα κι αν καταγράφονται από τους ελεγκτές στους ελέγχους που πραγματοποιούν, για οικονομικές ατασθαλίες, για αδιαφανείς διαδικασίες, για καταστρατήγηση των κανονισμών, οι ελεγχόμενοι, όχι μόνο δεν βρίσκονται κατηγορούμενοι, αλλά με ένα ειρωνικό χαμόγελο, με μια έπαρση, ισχυρίζονται ότι έχουν κάλυψη «από ψηλά»!
Και πράγματι, κανείς δεν τους ακουμπά!
Ποιο Κράτος, ποιες κυβερνήσεις, ποιους πολιτικούς να εμπιστευθεί ο πολίτης; Δυστυχώς για τον φτωχό, άπορο πολίτη, την χώρα αυτή, την διαφεντεύουν τα λαμόγια! Λάμόγια κάθε είδους και μεγέθους!
Το τραγικό είναι πως όλα γίνονται με τις ευλογίες της εκάστοτε κυβέρνησης αφού μόνο μετάλλια διαφθοράς δεν απονέμει στα πάμπολλα λαμόγια που μας περιτριγυρίζουν ενώ, όσοι πολίτες καταγγείλουν φαινόμενα διαφθοράς και καταλήστευσης του δημοσίου χρήματος στις αρχές, κινδυνεύουν να βρεθούν στο μάτι του κυκλώνα, της εκδίκησης του λαμογιού, γιατί είχε το θράσος να τον καταγγείλει!
Δεν είναι λίγες οι φορές που οι Δήμοι έχουν ανακηρυχτεί πρωταθλητές στη διαφθορά (έχουν ξεπεράσει σε πρωταθλήματα και τον Ολυμπιακό) ενώ δεν περνά απαρατήρητο το γεγονός πως όπως προέκυψε από τους ελέγχους δεν μπόρεσαν να δικαιολογηθούν μεγάλα ποσά χρημάτων που βρέθηκαν σε λογαριασμούς υπαλλήλων.
Κι ενώ οι ελεγκτές έχουν στείλει πολλές υποθέσεις στον Εισαγγελέα με σοβαρά παραπτώματα, είτε για αιρετούς είτε για υπαλλήλους των Δήμων, ο χορός της ατιμωρησίας καλά κρατεί. Ένα αόρατο χέρι, προστατεύει όλους εκείνους που όχι απλά έχουν βάλει το δάκτυλο στο μέλι, αλλά έχουν πέσει μέσα στο βάζο και κολυμπάνε αρπάζοντας όσα βρουν κι όσα μπορούν.
Ακόμη, σοβαρές καταγγελίες πολιτών στις ελεγκτικές αρχές για φαινόμενα διαφθοράς ή κακοδιαχείρισης, ανεξήγητα μπαίνουν αρχείο χωρίς να εξετασθούν.
Οι πολίτες και ειδικότερα οι νέοι, βλέπουν πως κανένας πολιτικός, κανένα κόμμα, δεν προσπαθεί να βάλει ένα τέλος στο απαράδεκτο αυτό φαινόμενο, αλλά, απεναντίας, παρεμβαίνουν ώστε σοβαρές υποθέσεις διαφθοράς να μπουν στο αρχείο, αφήνοντας έτσι ατιμώρητους (αλλά πολύ πιο πλούσιους) τους δράστες και φτωχότερους κι απογοητευμένους τους πολίτες.
Στις εκλογές που θα κληθούν για μια ακόμη φορά οι πολίτες να ψηφίσουν τον καταλληλότερο για την διακυβέρνηση της χώρας, υπάρχουν συνθήματα και υποσχέσεις για αυξήσεις μισθών, για καλύτερη παιδεία, για αντιμετώπιση της ανεργίας αλλά κανένα μήνυμα, κανένα σύνθημα δεν υπάρχει για την πάταξη της διαφθοράς στον δημόσιο τομέα.
Θλιβερό… Τραγικό…
Μια χώρα που μόλις βγήκε από τα αρπακτικά νύχια των μνημονίων, μια χώρα που οι καταληστευμένοι πολίτες απώλεσαν τα χρήματά τους από άδικες, ληστρικές φορολογίες που κατέληξαν και καταλήγουν στα θησαυροφυλάκια των Τραπεζών ή των μεγαλόσχημων οικονομικών παραγόντων, μια χώρα με απαράδεκτες αυξήσεις των καταναλωτικών αγαθών και πενιχρούς μισθούς και συντάξεις, έχει να καμαρώνει για την θρασύτατη διαφθορά που κυριαρχεί κι έχει γίνει πλέον θεσμός στο δημόσιο.
Θα υπάρξει άραγε η κυβέρνηση εκείνη που θα πατάξει την διαφθορά;
Θα υπάρξουν εκείνοι οι πολιτικοί που θα αποδείξουν ότι όλοι δεν είναι ίδιοι και θα υπηρετήσουν επιτέλους τη χώρα και τους πολίτες σύμφωνα με το Σύνταγμα, τους Νόμους και πάνω από όλα την Ηθική;
Περιμένουμε να εμφανιστούν. Περιμένουμε να εμφανιστούν όπως όταν η ελπίδα γίνεται πραγματικότητα…

Το έγκλημα είναι εδώ!

Γράφει ο Ιάκωβος Ποθητός
Πέρασαν έξι χρόνια από την απώλεια της ζωής του 11χρονου Μάριου στη διάρκεια σχολικής εορτής, για να παραπεμφθούν με ομόφωνη απόφαση του Συμβουλίου Πλημμελειοδικών Αθηνών σε δίκη δύο Ρομά, ως υπαίτιοι των αδέσποτων πυροβολισμών από τους οποίους προέκυψε το θανατηφόρο πλήγμα από σφαίρα.
Θυμίζουμε πως τότε, οι δυο Ρομά είχαν κληθεί σε ανάκριση, γιατί υπήρχαν πληροφορίες, ότι γλεντούσαν και πυροβολούσαν στον αέρα όταν συνέβη το μοιραίο. Όμως είχαν αρνηθεί πως πυροβολούσαν προς την κατεύθυνση του σχολείου και γι’ αυτό δεν τους απαγγέλθηκαν κατηγορίες.
Στεκόμαστε με προβληματισμό απέναντι στην είδηση, αποφεύγοντας σχόλια ή σκέψεις επειδή η συγκεκριμένη υπόθεση ήταν και είναι αρκετά σοβαρή.
Θα επισημάνουμε όμως τα πιο κάτω:
Η Ευρωπαϊκή Ένωση, οι κυβερνήσεις, κάτω από την πίεση οργανώσεων που οι προθέσεις τους φαίνονται αγαθές ως προς την προστασία συγκεκριμένων κοινωνικών ομάδων ή ζώων, νομοθετούν με τρόπο που μόνο δίκαιος δεν είναι για τους πολίτες.
π.χ. πάμπολλα επιδόματα, ευνοϊκές ρυθμίσεις, παροχές που προκαλούν, ανοχή σε εκδηλώσεις που προκαλούν το δημόσιο αίσθημα και πολλά άλλα που αποφασίζονται υπερ αυτών των ομάδων, δείχνουν πως βαδίζουμε σε λάθος δρόμους.
Ασφαλώς και πρέπει να υπάρχει κοινωνικό κράτος. Όμως για όλους κι όχι για ορισμένους!
Επιβάλλεται η κοινωνική δικαιοσύνη! Όμως η μεροληψία, ο σκανδαλώδης ευνοϊκός τρόπος αντιμετώπισης παραβατικών ομάδων, δημιουργεί αλυσιδωτές κοινωνικές αντιδράσεις.
Σεβαστά τα ήθη, έθιμα, οι παραδόσεις ενός λαού, όμως όταν έρχονται ορισμένοι σε μια ξένη χώρα, δεν είναι σωστό να αλλάζουν βασικά χαρακτηριστικά της πολιτιστικής κουλτούρας μόνο και μόνο γιατί ενοχλούνται οι άλλοι. Μα αν δεν τους αρέσουν, να φύγουν! Είναι τόσο απλό!
Τα σύμβολα ενός κράτους, η Ιστορία του που έχει γραφτεί με αίμα, η θρησκεία του, δεν πρέπει να κρύβονται, να αλλάζουν ή να παραγράφονται μόνο και μόνο γιατί δυσαρεστούνται οι απέναντι. Αυτό επιεικώς μόνο ως ασυνείδητη προδοτική συμπεριφορά μπορεί να εκληφθεί!
Όλες αυτές οι υποχωρήσεις που έχουν γίνει τις τελευταίες δεκαετίες προκειμένου να ευνοηθούν (άραγε γιατί;) συγκεκριμένες κοινωνικές ομάδες ή κράτη, έχουν ως αποτέλεσμα την έξαρση βίας, την αναζωπύρωση εθνικιστικών φαινομένων, την έξαρση ρατσιστικών επιθέσεων και τελευταία, την εμφάνιση σε επικίνδυνο αριθμό, παιδικών συμμοριών.
Ας μην αναρωτιόμαστε γιατί συμβαίνουν όλα αυτά. Η απάντηση είναι: Γιατί εμείς το επιτρέψαμε! Γιατί υπήρξαν ακατάλληλοι πολιτικοί. Γιατί δεν αντέδρασαν αυτοί που είχαν την δυνατότητα να σταματήσουν το τσουνάμι των παράλογων αλλαγών που προωθήθηκαν στην Ευρώπη αλλά και στη χώρα μας, από συγκεκριμένους πολιτικούς και οικονομικούς σχηματισμούς.
Το έγκλημα είναι εδώ! Σε μας! Είναι δημιούργημά μας! Γιατί έγκλημα δεν είναι μόνο όταν ένας κακοποιός σκοτώνει έναν αθώο πολίτη ή όταν κάποιος «ευυπόληπτος» κατά τα άλλα πολίτης, βιαιοπραγεί και ασελγεί σε βάρος αδύναμων γυναικών και παιδιών.
Έγκλημα είναι κι όταν σκοτώνεις ηθελημένα ή άθελα, τα όνειρα των νέων.
Έγκλημα είναι όταν οδηγείς στην απόγνωση, στην ανέχεια και στην αυτοκτονία πολίτες που είδαν να καταστρέφεται η ζωή τους, το μέλλον τους, από λαθεμένες πολιτικές αποφάσεις.
Έγκλημα είναι να αφαιρείς από τον άνθρωπο το δικαίωμα να ελπίζει.
Έγκλημα τέλος είναι, να ευνοεί σκανδαλωδώς το πολιτικό σύστημα συγκεκριμένα οικονομικά συμφέροντα με αποτέλεσμα την φτωχοποίηση του λαού, των απλών κι ανυπεράσπιστων ανθρώπων.
Το έγκλημα είναι Εδώ! Περιμένει με ένα ειρωνικό χαμόγελο να βρεθεί αντιμέτωπο με την δικαιοσύνη, περιμένει να δει αν το πολιτικό σύστημα έχει την δύναμη να σταθεί απέναντί του.
Και αν αυτό συμβεί, τότε η μάχη θα είναι σκληρή…

Σύγχρονοι Γιάννηδες Αγιάννηδες

Γράφει ο Ιάκωβος Ποθητός
Αξιοσημείωτη η αδράνεια της Δικαιοσύνης σε αποφάσεις και νόμους που θεσπίζει η εξουσία και που πλήττουν τους ανυπεράσπιστους πολίτες.
Είναι γεγονός, πως η συντριπτική πλειοψηφία των δικαστών, προέρχεται από τα σπλάχνα του λαού κι επομένως έχει βιώσει κατά καιρούς, τόσο την αδικία και την σκληρότητα της εξουσίας όσο και την φτώχεια. Και γι’ αυτό, οι αποφάσεις τους λαμβάνονται με γνώμονα την ρήση του μεγάλου μας ποιητή Γιάννη Ρίτσου που λέει: «Πιστεύω πως η πρώτη δικαιοσύνη είναι η σωστή διανομή τού ψωμιού…»
Προσπαθώντας να κατανοήσω την αδράνεια της δικαιοσύνης σε εξοντωτικές κι αντισυνταγματικές αποφάσεις – νόμους της εξουσίας (περίπτωση μνημονίων) μοιραία μου έρχεται στην μνήμη ο Ιαβέρης, ο διώκτης του Γιάννη Αγιάννη όπως τα γεγονότα περιγράφονται στο μυθιστόρημα του Βίκτωρος Ουγκώ «Οι Άθλιοι».
Ταγμένος στην τήρηση των νόμων ήταν ο αστυνομικός επιθεωρητής Ιαβέρης. Κυνήγησε ανηλεώς τον Γιάννη Αγιάννη, όχι γιατί είχε κάτι προσωπικό με αυτόν ή τον μισούσε, απλά προσπαθούσε να εφαρμόσει τον νόμο, τον νόμο που ορκίσθηκε να υπηρετεί όπως του τον δίδαξαν.
Όταν γνώρισε από κοντά, ΒΙΩΣΕ το ανθρώπινο πρόσωπο του Γιάννη Αγιάννη, διαπίστωσε πως μία παραβατική συμπεριφορά δεν καθιστά εγκληματία έναν άνθρωπο. Είχε καταλάβει τον άδικο διωγμό του Γιάννη Αγιάννη και ταυτόχρονα διαπίστωσε το σκληρό έως απάνθρωπο πρόσωπο του νόμου. Έτσι, μπροστά στο δίλλημα, α) να οδηγήσει πίσω στα κάτεργα έναν άνθρωπο που πριν αρκετά χρόνια, πάνω στην απόγνωσή του για ένα κομμάτι ψωμί, υπέπεσε σε παράπτωμα και β) να εφαρμόσει το νόμο που είχε ορκιστεί να υπηρετεί και επομένως να προβεί άμεσα στη σύλληψη του δραπέτη, προτίμησε την αυτοκτονία. Μια αυτοκτονία που έδινε την ελευθερία σε έναν κυνηγημένο άνθρωπο αλλά και σ’ αυτόν την δικαιολογία, ότι δεν καταπάτησε τον νόμο.
Ερχόμενοι στο σήμερα, διαπιστώνουμε από τη μια, πλήθος δικαστικών θετικών αποφάσεων Ειρηνοδικείων και Εφετείων, που δικαιώνουν εργαζόμενους που διεκδικήσαν μέσω της δικαστικής οδού, επιδόματα και δώρα που με νόμο καταργήθηκαν το 2012 λόγω μνημονίων κι από την άλλη, αποφάσεις του Αρείου Πάγου που ακυρώνουν αυτές τις αποφάσεις!!! Ακυρωτικές αποφάσεις που έχουν σαν αποτέλεσμα, οι εργαζόμενοι να μην λάβουν τα χρήματα που κανονικά δικαιούνται και να συνεχίσουν να ζουν στην ανέχεια. Κι όταν η ανέχεια κυριεύει την κοινωνία, τότε τα περιστατικά παραβατικότητας κι εγκληματικότητας αυξάνονται αλματωδώς.
Αυτό επιζητούμε σαν κοινωνία;
Η Πολιτική και Δικαστική Εξουσία, καλούνται σήμερα να αποδείξουν πως πρώτα και πάνω από όλα υπηρετούν όχι μόνο το δίκιο αλλά προστατεύουν ταυτόχρονα τον αδύναμο κι ανυπεράσπιστο πολίτη από κάθε είδους κερδοσκοπικές τακτικές.
Ο αρχαίος τραγικός Ευριπίδης είπε: «Αλλ’ η Δίκη γαρ και σκότον βλέπει». Με απλά λόγια «Αλλά η Δικαιοσύνη βλέπει και στο σκοτάδι». Και είμαι βέβαιος, στο ζοφερό σκότος που τα τελευταία χρόνια σκεπάζει την παγκόσμια κοινότητα, η Δικαιοσύνη διακρίνει πολύ καλά τις αδικίες που έχουν γίνει σε βάρος των απλών πολιτών.
Σημειώνεται, πως τα επιδόματα και τα δώρα που διεκδικούν οι εργαζόμενοι, αποτελούν αναπόσπαστα σημεία της εργατικής σύμβασης που έχουν υπογράψει! Επομένως, δεν διεκδικούν κάτι καινούργιο, μια επιπλέον αμοιβή, αλλά επαναφορά στην κανονικότητα.
Αξίζει επομένως μία προσπάθεια επούλωσης των πληγών της κοινωνίας, της διόρθωσης των αδικιών.
Η ψήφιση ενός νόμου που θα δικαιώνει τους αγώνες των εργαζομένων στους Ο.Τ.Α. και στο δημόσιο για τα επιδόματα και δώρα που δικαιούνται για τις υπηρεσίες που προσφέρουν, πιστεύω ότι είναι μια ενδεδειγμένη πράξη.
Γιατί «Αν απουσιάζει η δικαιοσύνη, τι άλλο είναι η πολιτική εξουσία, παρά οργανωμένη ληστεία» όπως είχε πει ο Ιερός Αυγουστίνος;
Τέλος, τραγικό είναι, ένας δικαστής, ένα δικαστήριο να δικαιώνει τους εργαζόμενους, κι ο Άρειος Πάγος να ακυρώνει τις αποφάσεις και κατ’ ουσία τους δικαστές!!!
Ας σταματήσει λοιπόν αυτή η άδικη στάση της πολιτείας και η νέα κυβέρνηση, όποια κι αν προκύψει από τις προσεχείς εκλογές, με νόμο, να αποκαταστήσει το δίκιο…

Που βαδίζουν τα παιδιά μας;

Γράφει ο Ιάκωβος Ποθητός
Τα φαινόμενα παιδικής παραβατικότητας και βίας που καθημερινά παρουσιάζονται από τα Μέσα Ενημέρωσης έχουν αυξητική τάση και δυστυχώς, η κοινωνία δείχνει ανήμπορη να την αντιμετωπίσει, να προστατέψει αλλά και να οδηγήσει σε σωστές κατευθύνσεις, τους νέους, τα παιδιά μας.
Για το φαινόμενο της παιδικής παραβατικότητας, διακεκριμένοι ψυχολόγοι έχουν επισημάνει πολλές αιτίες, όπως το αρνητικό οικογενειακό περιβάλλον, τα βιντεοπαιχνίδια βίας, η διαφορετικότητα κ.α. Τα κοινωνικά πρότυπα, τα οποία υπερπροβάλλονται και τονίζονται, είναι συνήθως αρνητικά ενώ τα κατάλληλα πρότυπα προς μίμηση, απουσιάζουν.
Ο όρος «παραβατικότητα» είναι κοινωνικο-οικονομικός όρος που αντικατοπτρίζει μια μορφή αποκλίνουσας συμπεριφοράς η οποία συνιστά παράβαση νομικού κανόνα. Η παραβατικότητα προϋποθέτει την τέλεση μιας αξιόποινης πράξης από ανήλικο.
Πίσω όμως από την όποια πράξη, καλή ή αρνητική, υπάρχει πάντα το γιατί. Δηλαδή, για ποιους λόγους, κάτω από ποιες συνθήκες, ένα άτομο οδηγείται στην τέλεση της όποιας θετικής ή αρνητικής πράξης.
Στη σκέψη μας έρχονται συμπεριφορές αλλά και ερεθίσματα του παρελθόντος, που επηρέασαν κι επηρεάζουν τους νέους και ειδικότερα την ευαίσθητη παιδική ηλικία, εκεί που διαμορφώνονται οι χαρακτήρες.
Σε προηγούμενες εποχές τα παιδιά μεγάλωνα μαθαίνοντας για ήρωες που πολεμούσαν το άδικο, για ανθρώπους που παρά τις δυσκολίες της ζωής με κόπο αλλά τίμια ζούσαν την οικογένειά τους και παρά τη φτώχεια τους, καθόντουσαν ευτυχισμένοι στο τραπέζι για να φάνε το τόσο νόστιμο φαί που είχε μαγειρέψει η μητέρα.
Ακόμη, μεγάλωναν διαβάζοντας Ιστορίες όπως το «Όλιβερ Τουίστ», την «καλύβα του Μπάρμπα Θωμά», τους «Άθλιους» λαμβάνοντας έτσι δροσερές στάλες ανθρωπιάς αλλά και παραδείγματα της απανθρωπιάς, της κακίας, του άδικου.
Έβλεπαν την «Χριστουγεννιάτικη Ιστορία» και κατανοούσαν τόσο την ματαιότητα του πλούτου όσο και το μεγαλείο της προσφοράς.
Δεν θα αναφέρω το πλήθος των ελληνικών κειμένων που αναφέρονται σε ήρωες, όπως η «Ιλιάδα» και η «Οδύσσεια», στους έλληνες φιλοσόφους που διδάσκονται σε άλλες χώρες αλλά στην Ελλάδα βρίσκονται εκτός διδακτέας ύλης άγνωστο γιατί (;;;).
Το πνεύμα της παιδείας στην αρχαία ελληνική δημοκρατία εκφράζει άριστα ο Πλάτων. Συγκεκριμένα στους «Νόμους» (κεφ. 643ε – 644α) διαβάζουμε (σε μετάφραση), «…παιδεία είναι η διαπαιδαγώγηση προς την αρετή από την παιδική ηλικία, που κάνει τον πολίτη να επιθυμεί και να αρέσκεται στο να γίνει τέλειος, να γνωρίζει δε να άρχει και να άρχεται με δικαιοσύνη… εκείνη, όμως, την παιδεία που αποβλέπει στον πλούτο ή μία άλλη προς την δύναμη (την ισχύ) ή μία τρίτη ακόμη (που αποβλέπει) στην απόκτηση γνώσεων χωρίς φρόνηση και δικαιοσύνη (θεωρώ) ότι είναι χυδαία και ανελεύθερη και ότι δεν αξίζει καθόλου να την ονομάζει κανείς παιδεία».
Έλλειμμα σοβαρό επομένως παρουσιάζει ο χώρος της Παιδείας, εκεί που για 12 και πλέον χρόνια, τα παιδιά διαμορφώνουν τον χαρακτήρα τους.
Ένα άλλο αξιοπρόσεκτο σημείο είναι η μουσική. Σήμερα η νέοι μας, όχι μόνο βομβαρδίζονται από άσεμνα και χυδαία τραγούδια που προτρέπουν στη βία και αναπτύσσουν την επιθετικότητα, αλλά και τα υιοθετούν!
Πολλά χρόνια πίσω τα τραγούδια μιλούσαν για την αγάπη, την συντροφικότητα αλλά και την μελοποίηση ποιημάτων σπουδαίων ποιητών που αναφερόντουσαν στην διεκδίκηση του απλού ανθρώπου για ένα καλύτερο αύριο.
Σήμερα προβάλλονται κινηματογραφικές ταινίες με μεγάλη βία και τερατόμορφους ήρωες ενώ παλαιότερα παρουσίαζαν ηρωικές μάχες, μεγάλες αγάπες, ανθρώπινες αλλά και τόσο όμορφες ιστορίες.
Κατά την ταπεινή μου άποψη, οικογένεια, Παιδεία και Τέχνες έχουν τεράστια ευθύνη για την αύξηση της παιδικής παραβατικότητας.
Κι αν σε μια οικογένεια μπορεί κανείς να βρει αιτίες και τυχαία γεγονότα που σημαδεύουν ψυχές, στην Παιδεία που ελέγχεται η ποιότητά της από πολιτικούς και οι Τέχνες που στηρίζονται από κεφάλαια δεν υπάρχει άλλη ερμηνεία εκτός από την ΣΚΟΠΙΜΟΤΗΤΑ.
Μπορεί να αντιμετωπισθεί η παιδική παραβατικότητα;
Η απάντηση είναι: Ας στρέψουμε τη ματιά μας στα παιδιά μας κι ας τα προστατεύσουμε αποτελεσματικά από τις μεθόδους και τις τακτικές που μοναδικό σκοπό έχουν, να δηλητηριάσουν την ψυχούλα τους.