Υπάρχει συγγνώμη για τον Άσωτο υιό;

"Ο δικός μας τρόπος ζωής είναι το καθοδηγητικό φως για τα παιδιά μας"

Κυριακή του Ασώτου σήμερα. 

Αναδημοσιεύω ένα παλαιότερο άρθρο μου αφιερωμένο σε αυτή την σημαντική παραβολή του Κυρίου.

Τα τελευταία χρόνια γινόμαστε ολοένα και περισσότερο, μάρτυρες παραβατικών συμπεριφορών από ανήλικους ή νέους.

Είναι παράδοξο, σήμερα που θέλουμε να λεγόμαστε πολιτισμένοι, αντί να έχουμε καλλιεργήσει τον έσω κόσμο μας, τόσο, που να μπορεί να συγχωρεί, να έχει τη δύναμη να αγαπήσει και τον αντίπαλο, να αντέχει την άδικη επίθεση των άλλων με καρτερία, να είμαστε σκληρότεροι από κάθε άλλη εποχή και να ζητάμε χωρίς οίκτο την τιμωρία μικρών παιδιών που έσφαλαν.

Ασφαλώς και δεν πρέπει μικρά παιδιά να καίνε εθνικά σύμβολα. Προβληματίζομαι βλέποντας ανήλικους να έχουν περάσει στην παραβατικότητα και να νοιώθουν «μάγκες» γι’ αυτό. Νοιώθω ένοχος σαν πολίτης και σαν γονιός γιατί εμείς οι μεγαλύτεροι έχουμε την αποκλειστική ευθύνη για τα παιδιά που προσπαθούν να μάθουν πρώτα τον εαυτό τους και μετά την κοινωνία και τους κανόνες της.

Οι αίθουσες των δικαστηρίων και τα σωφρονιστήρια δεν είναι τα κατάλληλα μέσα για να δείξουμε σε παιδιά ότι έκαναν λάθος. 

Η παραβολή του ασώτου είναι πολύ διδακτική και καλό θα ήταν όλοι να την έχουμε υπ' όψιν μας όταν πρόκειται να εκφράσουμε άποψη για κάποιον που υπέπεσε σε λάθη.

Αν κι ο άσωτος πήρε το μερίδιο που του αναλογούσε από την περιουσία του πατέρα Του, αν κι εκπλήρωσε την επιθυμία του να φύγει μακριά Του, μέσα από την κατάπτωσή του, μέσα από τα λάθη που διέπραξε, κατάλαβε πως η αγάπη, η στοργή, αλλά και η συγνώμη, υπήρχαν μόνο σ' αυτόν που του έδωσε την ελευθερία να διαλέξει τον δικό του δρόμο, να χρησιμοποιήσει όπως αυτός ήθελε την περιουσία του. Και περιουσία φίλοι μου δεν είναι μόνο τα χρήματα, τα κοσμήματα κι οι τίτλοι. Μεγαλύτερη περιουσία είναι ο ίδιος μας ο εαυτός, που ο καθένας πρέπει να τον χρησιμοποιεί με τέτοιο τρόπο που να ωφελεί όχι μονάχα τον ίδιο, αλλά και τους άλλους. 

Ο άσωτος υιός γνώριζε τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του πατέρα Του και γι' αυτό γύρισε σ' Εκείνον. Τα παιδιά μας τι εικόνα έχουν για μας;

Ο άσωτος υιός είχε γνωρίσει την αγάπη και την στοργή του πατέρα Του, ζώντας κοντά του για πολλά χρόνια. Ήξερε όμως και το σπουδαιότερο. Ότι ο αγαπημένος του Πατέρας είχε και την δύναμη να τον συγχωρέσει για τα λάθη του. Σήμερα οι περισσότεροι από εμάς καταδικάζουμε τα παιδιά που υποπίπτουν σε λάθη. Τι σχέση έχουμε λοιπόν εμείς με τον πατέρα του άσωτου υιού και πώς ζητάμε τα παιδιά μας να γίνουν ενάρετα, καλύτερα από κάποια άλλα;

Αξίζει όμως να κατανοήσουμε και τη δύναμη της εικόνας που είχε ο άσωτος για τον πατέρα Του. Παρά την κατάπτωσή του, οι εικόνες της πρότερης ζωής κοντά Του, έπαιξαν καθοριστικό ρόλο για την μετάνοιά του και την απόφασή του να γυρίσει πίσω.

Κάτι που θα πρέπει όλοι μας να προσέχουμε είναι ο δικός μας τρόπος ζωής. Είναι το καθοδηγητικό φως για τα παιδιά μας, είναι τα πρώτα αλλά και τόσο σπουδαία μηνύματα που του δίνουμε.

Αν το ψέμα, η εμπάθεια, η υποκρισία, ο φθόνος, το μίσος υπάρχουν μέσα στην ψυχή μας, αυτά θα καλλιεργηθούν και στην ψυχή των παιδιών μας. Θα πρέπει να ζούμε όπως ο πατέρας του άσωτου υιού. Με αγάπη, στοργή και το σπουδαιότερο να έχουμε τη δύναμη να συγχωρούμε τους άλλους για τα σφάλματα που κάνουν έστω κι αν αυτά μας πληγώνουν. Τότε είναι σίγουρο πως τα παιδιά μας θα έχουν το κουράγιο να σηκωθούν μετά από κάποιο λάθος τους και να έρθουν κοντά μας ζητώντας καταφύγιο, λιμάνι, για να γιατρέψουν τις πληγές τους. Αν γνωρίζουν ότι θα βρουν την κατάκριση και την καταδίκη, αδύναμα να αντέξουν τον πόνο των πληγών τους, θα αναζητήσουν την γιατρειά σε υποκατάστατα, σε ομάδες ατόμων που θα έχουν τις ίδιες ενοχές και τα ίδια λάθη κι ο κατήφορός τους θα συνεχίζεται μέχρι την τελική τους εξόντωση.

Πώς επομένως θα πρέπει να συμπεριφέρεται ο κάθε γονιός όταν το παιδί του πέφτει σε κάποιο λάθος; Την απάντηση την βρίσκουμε μέσα στην ίδια την παραβολή.

"...έτι δε αυτού μακράν απέχοντος είδεν αυτόν ο πατήρ αυτού και εσπλαχνίσθη και δραμών επέπεσεν επί τον τράχηλον αυτού και κατεφίλησεν αυτόν".

Ενώ - λέει η παραβολή - αυτός απείχε ακόμη πολύ, τον είδε ο πατέρας του και τον λυπήθηκε και αφού έτρεξε να τον προϋπαντήσει έπεσε πάνω και τον καταφίλησε.

Ο πατέρας δεν έπαψε ποτέ να αναμένει την επιστροφή του παιδιού του.

Τον περίμενε εναγωνίως και θα πρέπει να ήταν σε κάποιο ψηλό σημείο για να βλέπει μακριά. Αυτό το μαρτυρά η φράση "αυτός απείχε ακόμη πολύ, τον είδε ο πατέρας του και τον λυπήθηκε...". Δεν τον περίμενε μέσα στο σπίτι, ούτε ο εγωισμός τον είχε τυφλώσει με το σφάλμα του παιδιού του. Αυτός είναι ο αληθινός γονιός.

"...κι αφού έτρεξε να τον προϋπαντήσει έπεσε πάνω του και τον καταφίλησε".

Ας νοιώσουμε την μεγάλη αυτή στιγμή αλλά και το σπουδαίο δίδαγμα της παραβολής.

Έτρεξε ο πατέρας στον άσωτο υιό και δεν περίμενε να έρθει εκείνος κοντά του για να του ζητήσει συγνώμη. Έπεσε επάνω του και τον καταφίλησε. Δεν τον αγκάλιασε απλά ή του έδωσε ένα φιλί, αλλά τον καταφίλησε.

Μπορούμε να αισθανθούμε τα συναισθήματα του άσωτου εκείνη τη στιγμή;

Αν ένα μόνο μικρό μέρος από τα ανυπέρβλητα συναισθήματα που κατέκλυσαν τον άσωτο αισθανθούμε κι εμείς, είναι βέβαιο πως η συμπεριφορά μας απέναντι στα παιδιά θα αλλάξει. Κι η σχέση μας μαζί τους θα είναι πιο όμορφη, πιο δυνατή.

Ίσως λοιπόν, το ερώτημα που πρέπει να βάζουμε στον εαυτό μας κάθε φορά που παιδιά παρεκτρέπονται είναι ποιοι γονείς τα μεγάλωσαν κι όχι να τους αποδίδουμε την μομφή του ασώτου.

Αν όλοι το κάναμε, σίγουρα θα διορθώσουμε πολλά λάθη μας. Λάθη δικά μας κι όχι των παιδιών...