Ταξίδεψε στην γειτονιά των αγγέλων...

Τον γνώρισα το 1993. Ήταν από εκείνους τους ανθρώπους που σε κερδίζουν με την ευγένειά τους αλλά και με την φλόγα εκείνη της δημιουργίας, της προσφοράς, της ανάπτυξης. Ήταν ιδρυτής της Δημοτικής Παράταξης «Ενωτική Αναβάθμιση Μενιδίου (ΕΝΑΜ)».

Ασχολήθηκε με τα κοινά, υπήρξε ο πρόεδρος του συλλόγου «Αγία Παρασκευή» που κατόρθωσε με αγώνες, να κάνει πραγματικότητα το όνειρο εκατοντάδων κατοίκων της περιοχής, να έχουν την δική τους εκκλησία.

Επί προεδρίας του έγινε η θεμελίωση του Ιερού Ναού Αγίας Παρασκευής (Άνω Αχαρνές) ενώ οι παρεμβάσεις του και σε άλλα καυτά κοινωνικά και χωροταξικά θέματα ήταν δυναμικές.

Προσωπικά πιστεύω πως ήταν από τους ελάχιστους ανθρώπους που ασχολήθηκαν με τα κοινά και που δεν είχαν ιδιοτελή κίνητρα. Ήθελε απλά, να έχει την δυνατότητα της παρέμβασης, της προσφοράς, σε όποιον είχε ανάγκη και κυρίως στην πόλη που αγαπούσε και που τόσα πολλά προβλήματα αντιμετώπιζε την περίοδο 1980 – 2000 όταν η ραγδαία αλλά και άναρχη ανάπτυξη των Αχαρνών, απαιτούσε για διαχειριστές έντιμους ανθρώπους, χωρίς υστεροβουλίες, χωρίς ρατσιστικές τάσεις, με όραμα για την πόλη.

Προσπάθησε αρκετές φορές να καταλάβει μία θέση στα έδρανα του δημοτικού συμβουλίου όμως οι δημότες έκαναν άλλες επιλογές.

Ο Κούλης όμως, πάντα με το χαμόγελο, ποτέ δεν εξέφρασε κάποιο παράπονο, κάποια πικρία, που δεν εξελέγη. Απλά, όπου κι όταν μπορούσε, προσέφερε την βοήθειά του, τις γόνιμες προτάσεις του.

Γι’ αυτό πάντα τον τιμούσα γιατί απλά το άξιζε.

Ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα τον σκεπάσει.

Αιωνία του η μνήμη και συλλυπητήρια στους συγγενείς του.