Ο Μεγάλος Δείπνος...

«Άνθρωπος τις εποίησε δείπνον μέγα, και κάλεσε πολλούς» (Κατά Λουκά Ευαγγέλιο, κεφ. ΙΔ΄, στίχος 16)

Γράφει ο Ιάκωβος Ποθητός

Ο καλύτερος τρόπος επικοινωνίας μεταξύ των ανθρώπων γίνεται όταν βρίσκονται γύρω από ένα τραπέζι χαράς κι αγάπης, ένα τραπέζι που γύρω του έχει τιμώμενους προσκεκλημένους αλλά κι αυτούς που προσκαλούν και πρέπει όλοι να τους σέβονται.

Από τους αρχαίους χρόνους η πρόσκληση σε δείπνο ήταν ιερή, στην Ελλάδα δε το τραπέζι προστατευόταν από τον Ξένιο Δία. Οι πρόγονοί μας είχαν καταλάβει την σπουδαιότητα αυτής της πράξης και γι’ αυτό στο τραπέζι έβαζαν και τον Δία συνδαιτυμόνα.

Μα και στο Χριστιανικό τραπέζι προσκεκλημένος είναι ο Χριστός κι η Παναγιά μέσα από την προσευχή που λέγεται:

«Έλα Χριστέ και Παναγιά και κάθισε κοντά μας κι ευλόγησε το φαγητό που έχει η τράπεζά μας». Και σ’ αυτό το χριστιανικό τραπέζι, το φτωχικό ίσως, η θεία χάρη Του δίνει την ευλογία Του.

Η παρουσία του Χριστού σε δείπνα δεν είναι τυχαία. Τιμά κι ευλογεί τον γάμο στην Κανά. Αποδέχεται προσκλήσεις για δείπνο από Τελώνες και Φαρισαίους, φτωχούς και πλουσίους. Ο ίδιος ο Χριστός προσφέρει πνευματική και υλική τροφή στους χιλιάδες ακροατές – πιστούς και άπιστους, εχθρούς και φίλους – στην επί του όρους ομιλία. Ακόμη παρακολουθούμε την ιερή σημασία του δείπνου λίγο πριν από την σταύρωση. Γύρω από το τραπέζι, στον Μυστικό Δείπνο, ο Χριστός ανακοινώνει στους μαθητές του τον επερχόμενο θάνατό Του. Τους συστήνει ν’ αγαπούν ο ένας τον άλλον. Τους διδάσκει την ταπείνωση πλένοντάς τους τα πόδια. Όμως σ’ αυτόν, τον Μέγα Δείπνο, φανερώνονται αυτοί που τον πιστεύουν, που τον αγαπούν κι εκείνος που ποτέ δεν κατάφερε να επικοινωνήσει μαζί του, να δει την μεγάλη αλήθεια, αυτός που τον πρόδωσε.

Μεγάλη η σπουδαιότητα του δείπνου αλλά και της πρόσκλησης. Μια πρόσκληση που όπως η παραβολή μας λέει, συχνά δεν γίνεται αποδεκτή από ορισμένους «Και απέστειλε τον δούλον αυτού τη ώρα του δείπνου ειπείν τοις κεκλημένοις, έρχεσθε, ότι ήδη έτοιμά εστί πάντα». (στίχος 17)

Στέλνονται προσκλήσεις και στους καλεσμένους λέγεται να έρθουν γιατί όλα είναι έτοιμα.

«Και ήρξατο από μιας παρατείσθαι πάντες…» συνεχίζει η παραβολή για να φανερώσει τις επιφανειακές δικαιολογίες των προσκεκλημένων ή την σκληροκαρδία τους, στο κάλεσμά Του.

Έτσι πολλές φορές και εμείς, απορρίπτουμε κάποιες προσκλήσεις, με την ίδια ελαφρότητα, την ίδια σκληροκαρδία. Τι άραγε μας οδηγεί σ’ αυτή την συμπεριφορά;

Αν προσέξουμε τον τρόπο ζωής μας θα δούμε ότι:

1) Είμαστε λάτρεις του μονολόγου κι εχθροί του διαλόγου. Ενοχλούμεθα όταν οι άλλοι αντικρούουν τα λεγόμενά μας, όταν έχουν την δική τους άποψη, αλλά το χειρότερο, όταν μιλούν δεν τους ακούμε για να κατανοήσουμε το μήνυμα που μας στέλνουν, αλλά σκεφτόμαστε τι θα πούμε εμείς για να φανούμε σπουδαίοι, μεγάλοι.

2) Σήμερα ο άνθρωπος δεν συμβιώνει με τους άλλους συνανθρώπους του. Προσπαθεί μέσα από αγώνες να επιβιώσει, να κερδίσει όλα εκείνα τα υλικά αγαθά που θα του δώσουν ανέσεις, δόξα, πλούτη. Δεν τον ενδιαφέρει αν πατά πάνω στους άλλους προκειμένου να πετύχει τους στόχους του. Το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι να επιβιώσει, να νικήσει.

3) Η μοναχικότητα είναι ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά του σύγχρονου ανθρώπου. Υπάρχει ανάμεσα σε λίγους ή πολλούς, έχει οικογένεια και παρέες, όμως αισθάνεται πολύ μόνος.

4) Οι σχέσεις των ανθρώπων είναι σήμερα τέτοιες που να δικαιολογούν την άνοδο τόσο του πνευματικού επιπέδου όσο και του κατά κεφαλήν εισοδήματος; Μάλλον όχι. Οι σχέσεις είναι τεταμένες και κανείς δεν συγχωρεί τα σφάλματα ή τις παραλείψεις των άλλων.

Σ’ ένα τραπέζι όμως, σ’ αυτό το φτωχό ή πλούσιο δείπνο, που αυτός που προσκαλεί είναι ο άσημος ή διάσημος και προσκεκλημένοι οι επίσημοι ή απλοί άνθρωποι δίνεται η ευκαιρία να πραγματοποιηθούν τα πιο κάτω:

α) Διάλογος: Σε μια ευχάριστη ατμόσφαιρα όπου κυριαρχεί η αγάπη, μικροπαρεξηγήσεις και πικρίες σβήνονται. Σ’ ένα δείπνο κάνεις διάλογο με τους άλλους, ξεχνάς την επιθυμία σου για προβολή ή επιβολή, ζεσταίνεται η καρδιά σου νοιώθοντας τους άλλους πιο κοντά, πιο ανθρώπινους. Κι αυτό είναι τόσο σημαντικό.

β) Η επικοινωνία. Μιλάμε όλοι την ίδια γλώσσα, συζητάμε τα κοινά προβλήματά μας κι αναζητούμε λύσεις, επαινούμε αυτόν που προοδεύει και παρηγορούμε αυτόν που πληγώθηκε. Γύρω από το τραπέζι, γίνονται όλοι φίλοι, τραγουδούν και χορεύουν ευτυχισμένοι, γιατί επιτέλους επικοινωνούν. Κάτι που τόσο λείπει σήμερα από την κοινωνία μας.

γ) Η Συνύπαρξη: Από μοναχική ύπαρξη ο άνθρωπος μέσα από αυτή την ιερή τελετουργία του δείπνου, συνυπάρχει μαζί με τους άλλους. Νοιώθει ασφαλής γιατί γύρω του έχει φίλους, ανθρώπους που τον αγαπούν, που μπορούν να τον στηρίξουν σε μια δυσκολία. Και είναι πράγματι πιο ευτυχισμένος εκείνος που έχει αποδιώξει την ανασφάλεια.

δ) Η Συναίσθηση: Συμμετέχοντας σε τέτοιες προσκλήσεις ο άνθρωπος μαθαίνει να συμβιώνει, να συμπάσχει, να συναισθάνεται. Κι αυτή η κοινωνία που έχει για μέλη της ανθρώπους που κάνουν διάλογο, που επικοινωνούν, που συνυπάρχουν, που συμβιώνουν, μπορεί με αισιοδοξία να βλέπει το μέλλον. Αν κάποιο στοιχείο από τα πιο πάνω απουσιάζει, υπάρχει πρόβλημα.

Οι δικαιολογίες όμως των προσκεκλημένων μπορούν να σταθούν εμπόδιο σ’ εκείνον που θέλει να βρει ανθρώπους πρόθυμους να επικοινωνήσουν, να συμβιώσουν;

Η παραβολή μας δίνει την απάντηση.

«Τότε οργισθείς ο οικοδεσπότης είπε τω δούλω αυτού, έξελθε ταχέως εις τας πλατείας και ρύμας της πόλεως,ο και τους πτωχούς και αναπήρους και χωλούς και τυφλούς εισάγαγε ώδε» (στίχος 21).

Υπάρχουν χιλιάδες άλλοι, που δεν φέρουν τίτλους ή δεν έχουν πλούτη, άνθρωποι που έχουν κτυπηθεί από κάποια αρρώστια, μπορούν όμως να κάτσουν ισότιμα στο τραπέζι, να επικοινωνήσουν μεταξύ τους, να τιμήσουν την πρόσκληση του οικοδεσπότη. Και κλείνει η παραβολή λέγοντας:

«Λέγω γαρ υμίν, ότι ουδείς των ανδρών εκείνων των κεκλημένων γεύσεταί μου του δείπνου» (στίχος 24).

Κανένας από αυτούς που προσκλήθηκαν αλλά αρνήθηκαν την πρόσκληση, δεν θα γευθεί την βασιλεία των ουρανών.

Κι εκείνοι που απορρίπτουν ή αγνοούν προσκλήσεις για δείπνο εγκλωβίζονται στον μοναχισμό και την ανασφάλεια που νοιώθουν. Με την έλλειψη επικοινωνίας που υπάρχει μεταξύ και των πλέον κοντινών του προσώπων. Αγωνιούν στη μάχη που δίνουν για επιβίωση. Η ψυχή τους είναι δυστυχισμένη, η συνείδηση τους ελέγχει, αλλά ο εγωισμός που έχει κυριαρχήσει επάνω τους, τους εμποδίζει να δουν την πραγματικότητα.

Οφείλουμε όλοι να δούμε τη συμπεριφορά μας.

Ας παραδειγματιστούμε από την παραβολή.

Ας καταλάβουμε το νόημά της.

Ίσως έτσι μπορέσουμε να φτιάξουμε την κοινωνία μας καλύτερη, ίσως έτσι ακούσουμε τα παιδιά που μας προσκαλούν αλλά εμείς τα αγνοούμε, επικεντρώνοντας την προσοχή μας σε άλλα προβλήματα κι όχι στα ίδια τα παιδιά μας…