Ας πληρώνουν τα κορόιδα…

Γράφει ο Ιάκωβος Ποθητός
«Δεν υπάρχει τίποτα πιο άνισο από την ίση μεταχείριση των ανίσων» Αριστοτέλης

Κουραστήκατε να ακούτε μεγάλα λόγια;
Χειροκροτάτε όταν ακούτε πολιτικούς να υπόσχονται ότι θα κάνουν τόσα καλά όσα δεν έκαναν τα προηγούμενα χρόνια που κυβέρνησαν;
Ελπίζετε να βελτιώσουν την ποιότητα ζωής σας εκείνοι που σας οδήγησαν στην ανέχεια;
Δυστυχώς, όσο οι πολιτικοί, αυτοί που δεν σκύβουν το κεφάλι από ντροπή, για τα δεινά που προξένησαν στους πολίτες από την αλόγιστη κακοδιαχείρηση που άσκησαν επί σειρά ετών και που είχε σαν αποτέλεσμα την καταστροφή της χώρας και των πολιτών, δεν υπάρχει περίπτωση να υπάρξουν καλύτερες μέρες για τον εργάτη, για τον μικρομεσαίο.
Δυσβάστακτη η φορολόγηση του απλού πολίτη όμως ούτε ένα ευρώ δεν αποδίδει ο εφοπλιστής, ο βιομήχανος από τα κέρδη του.
Πάνω από έξι δισεκατομμύρια ευρώ είναι η φοροδιαφυγή στη χώρα μας και σίγουρα δεν φοροδιαφεύγουν οι συνταξιούχοι κι οι εργαζόμενοι.
Με απλά λόγια, τα «δικά μας παιδιά» έχουν την εύνοια της εξουσίας και τα πόπολα, οι απλοί πολίτες, φορολογούνται με τον πλέον άδικο και κατάφορα σκληρό τρόπο, που αποδεικνύει την πολιτική που ασκούν οι εκάστοτε κυβερνώντες.
Η αδικίες που έχουν γίνει και γίνονται σε βάρος του Έλληνα πολίτη, πολλές και ορισμένες, εκδικητικές.
Είναι αδιανόητο στους «φίλους» κι «εταίρους» μας οι Έλληνες να έχουν το φτωχικό τους, το καλύβι τους, που στεγάζουν την οικογένειά τους. Έπρεπε και πρέπει να του το πάρουν (πιο σωστά, να το κλέψουν) και γι’ αυτό, μέσω των μνημονίων και των funds έχουν ξεκινήσει την επίθεση με όπλο τα κόκκινα δάνεια.
Όμως…
Οι ανακεφαλαιοποιήσεις των Ελληνικών Τραπεζών έγιναν με χρήματα του Έλληνα φορολογούμενου. Χρήματα που εισέπραξε το Κράτος μέσα από την φορολογία και τα έδωσε στις Τράπεζες για να σωθούν. Παραβλέπουμε ότι οι μετοχές στις Τράπεζες ήταν ιδιωτών κι όχι του Κράτους όπως επίσης, στην γειτονική μας Κύπρο δεν συνέβη αυτό, αλλά, επενδυτές αγόρασαν μετοχές των Κυπριακών Τραπεζών προκειμένου να αποκτήσουν ρευστότητα, να μην κλείσουν.
Επομένως, αφού οι Έλληνες με τα χρήματά τους έκαναν την ανακεφαλαίωση των Ελληνικών Τραπεζών, γιατί χρωστάνε; Γιατί οι κυβερνήσεις επέτρεψαν στις Τράπεζες να πουλήσουν κόκκινα δάνεια στα funds και δεν απαίτησαν να διαπραγματευτούν οι Τράπεζες με τους οφειλέτες την αποπληρωμή των δανείων τους στο εξευτελιστικό ποσό που τα έδωσαν στα funds; Γιατί οι κυβερνήσεις δεν έβαλαν όριο στο ύψος των δανείων που αγόρασαν τα funds από τις Τράπεζες και που δεν θα έπρεπε να ξεπερνά το διπλάσιο της αγοράς; Με απλά λόγια, γιατί επέτρεψαν την ληστεία του φτωχού Έλληνα από τα αδηφάγα funds;
Κι έρχονται τώρα οι «σωτήρες» να ζητήσουν την ψήφο μας για να μας… σώσουν!!! Ποιοι; Εκείνοι που μας κατέστρεψαν!!!
Είναι άνιση η μεταχείριση που κάνουν οι κυβερνήσεις μεταξύ των εργαζομένων και των πλουσίων. Κι είναι άνιση γιατί άνιση είναι και η οικονομική κατάσταση μεταξύ τους. Οι απλοί εργαζόμενοι πολίτες έχουν να διαχειριστούν τα ελάχιστα ψίχουλα που είναι ο μισθός τους ενώ οι έχοντες και κατέχοντες τα πλούτη τους.
Η «δίκαιη» φορολόγηση που ορισμένοι επικαλούνται, δηλαδή ίδιος φόρος για πλούσιους και φτωχούς, μόνο δίκαιος δεν είναι.
Θα πει κάποιος, πως οι κυβερνήσεις, πρέπει να συγκεντρώσουν τα χρήματα που απαιτούνται για την λειτουργία του Κράτους, για την αγορά όπλων και άλλων απαραίτητων αγαθών.
Γι’ αυτό οι κυβερνήσεις λένε:
- Δεν θα πληρώσουν τα δικά μας παιδιά, ας πληρώσουν τα κορόιδα!
Και τα κορόιδα είναι ο απλός λαός…

Η διαφθορά κυβερνάει!

Γράφει ο Ιάκωβος Ποθητός
Άραγε, γιατί έχουν τους ελεγκτικούς μηχανισμούς που – τάχα – ερευνούν αν οι δημόσιοι οργανισμοί λειτουργούν σύμφωνα με τους νόμους, αν γίνεται χρηστή διαχείριση;
Όσα κι αν καταγράφονται από τους ελεγκτές στους ελέγχους που πραγματοποιούν, για οικονομικές ατασθαλίες, για αδιαφανείς διαδικασίες, για καταστρατήγηση των κανονισμών, οι ελεγχόμενοι, όχι μόνο δεν βρίσκονται κατηγορούμενοι, αλλά με ένα ειρωνικό χαμόγελο, με μια έπαρση, ισχυρίζονται ότι έχουν κάλυψη «από ψηλά»!
Και πράγματι, κανείς δεν τους ακουμπά!
Ποιο Κράτος, ποιες κυβερνήσεις, ποιους πολιτικούς να εμπιστευθεί ο πολίτης; Δυστυχώς για τον φτωχό, άπορο πολίτη, την χώρα αυτή, την διαφεντεύουν τα λαμόγια! Λάμόγια κάθε είδους και μεγέθους!
Το τραγικό είναι πως όλα γίνονται με τις ευλογίες της εκάστοτε κυβέρνησης αφού μόνο μετάλλια διαφθοράς δεν απονέμει στα πάμπολλα λαμόγια που μας περιτριγυρίζουν ενώ, όσοι πολίτες καταγγείλουν φαινόμενα διαφθοράς και καταλήστευσης του δημοσίου χρήματος στις αρχές, κινδυνεύουν να βρεθούν στο μάτι του κυκλώνα, της εκδίκησης του λαμογιού, γιατί είχε το θράσος να τον καταγγείλει!
Δεν είναι λίγες οι φορές που οι Δήμοι έχουν ανακηρυχτεί πρωταθλητές στη διαφθορά (έχουν ξεπεράσει σε πρωταθλήματα και τον Ολυμπιακό) ενώ δεν περνά απαρατήρητο το γεγονός πως όπως προέκυψε από τους ελέγχους δεν μπόρεσαν να δικαιολογηθούν μεγάλα ποσά χρημάτων που βρέθηκαν σε λογαριασμούς υπαλλήλων.
Κι ενώ οι ελεγκτές έχουν στείλει πολλές υποθέσεις στον Εισαγγελέα με σοβαρά παραπτώματα, είτε για αιρετούς είτε για υπαλλήλους των Δήμων, ο χορός της ατιμωρησίας καλά κρατεί. Ένα αόρατο χέρι, προστατεύει όλους εκείνους που όχι απλά έχουν βάλει το δάκτυλο στο μέλι, αλλά έχουν πέσει μέσα στο βάζο και κολυμπάνε αρπάζοντας όσα βρουν κι όσα μπορούν.
Ακόμη, σοβαρές καταγγελίες πολιτών στις ελεγκτικές αρχές για φαινόμενα διαφθοράς ή κακοδιαχείρισης, ανεξήγητα μπαίνουν αρχείο χωρίς να εξετασθούν.
Οι πολίτες και ειδικότερα οι νέοι, βλέπουν πως κανένας πολιτικός, κανένα κόμμα, δεν προσπαθεί να βάλει ένα τέλος στο απαράδεκτο αυτό φαινόμενο, αλλά, απεναντίας, παρεμβαίνουν ώστε σοβαρές υποθέσεις διαφθοράς να μπουν στο αρχείο, αφήνοντας έτσι ατιμώρητους (αλλά πολύ πιο πλούσιους) τους δράστες και φτωχότερους κι απογοητευμένους τους πολίτες.
Στις εκλογές που θα κληθούν για μια ακόμη φορά οι πολίτες να ψηφίσουν τον καταλληλότερο για την διακυβέρνηση της χώρας, υπάρχουν συνθήματα και υποσχέσεις για αυξήσεις μισθών, για καλύτερη παιδεία, για αντιμετώπιση της ανεργίας αλλά κανένα μήνυμα, κανένα σύνθημα δεν υπάρχει για την πάταξη της διαφθοράς στον δημόσιο τομέα.
Θλιβερό… Τραγικό…
Μια χώρα που μόλις βγήκε από τα αρπακτικά νύχια των μνημονίων, μια χώρα που οι καταληστευμένοι πολίτες απώλεσαν τα χρήματά τους από άδικες, ληστρικές φορολογίες που κατέληξαν και καταλήγουν στα θησαυροφυλάκια των Τραπεζών ή των μεγαλόσχημων οικονομικών παραγόντων, μια χώρα με απαράδεκτες αυξήσεις των καταναλωτικών αγαθών και πενιχρούς μισθούς και συντάξεις, έχει να καμαρώνει για την θρασύτατη διαφθορά που κυριαρχεί κι έχει γίνει πλέον θεσμός στο δημόσιο.
Θα υπάρξει άραγε η κυβέρνηση εκείνη που θα πατάξει την διαφθορά;
Θα υπάρξουν εκείνοι οι πολιτικοί που θα αποδείξουν ότι όλοι δεν είναι ίδιοι και θα υπηρετήσουν επιτέλους τη χώρα και τους πολίτες σύμφωνα με το Σύνταγμα, τους Νόμους και πάνω από όλα την Ηθική;
Περιμένουμε να εμφανιστούν. Περιμένουμε να εμφανιστούν όπως όταν η ελπίδα γίνεται πραγματικότητα…

Το έγκλημα είναι εδώ!

Γράφει ο Ιάκωβος Ποθητός
Πέρασαν έξι χρόνια από την απώλεια της ζωής του 11χρονου Μάριου στη διάρκεια σχολικής εορτής, για να παραπεμφθούν με ομόφωνη απόφαση του Συμβουλίου Πλημμελειοδικών Αθηνών σε δίκη δύο Ρομά, ως υπαίτιοι των αδέσποτων πυροβολισμών από τους οποίους προέκυψε το θανατηφόρο πλήγμα από σφαίρα.
Θυμίζουμε πως τότε, οι δυο Ρομά είχαν κληθεί σε ανάκριση, γιατί υπήρχαν πληροφορίες, ότι γλεντούσαν και πυροβολούσαν στον αέρα όταν συνέβη το μοιραίο. Όμως είχαν αρνηθεί πως πυροβολούσαν προς την κατεύθυνση του σχολείου και γι’ αυτό δεν τους απαγγέλθηκαν κατηγορίες.
Στεκόμαστε με προβληματισμό απέναντι στην είδηση, αποφεύγοντας σχόλια ή σκέψεις επειδή η συγκεκριμένη υπόθεση ήταν και είναι αρκετά σοβαρή.
Θα επισημάνουμε όμως τα πιο κάτω:
Η Ευρωπαϊκή Ένωση, οι κυβερνήσεις, κάτω από την πίεση οργανώσεων που οι προθέσεις τους φαίνονται αγαθές ως προς την προστασία συγκεκριμένων κοινωνικών ομάδων ή ζώων, νομοθετούν με τρόπο που μόνο δίκαιος δεν είναι για τους πολίτες.
π.χ. πάμπολλα επιδόματα, ευνοϊκές ρυθμίσεις, παροχές που προκαλούν, ανοχή σε εκδηλώσεις που προκαλούν το δημόσιο αίσθημα και πολλά άλλα που αποφασίζονται υπερ αυτών των ομάδων, δείχνουν πως βαδίζουμε σε λάθος δρόμους.
Ασφαλώς και πρέπει να υπάρχει κοινωνικό κράτος. Όμως για όλους κι όχι για ορισμένους!
Επιβάλλεται η κοινωνική δικαιοσύνη! Όμως η μεροληψία, ο σκανδαλώδης ευνοϊκός τρόπος αντιμετώπισης παραβατικών ομάδων, δημιουργεί αλυσιδωτές κοινωνικές αντιδράσεις.
Σεβαστά τα ήθη, έθιμα, οι παραδόσεις ενός λαού, όμως όταν έρχονται ορισμένοι σε μια ξένη χώρα, δεν είναι σωστό να αλλάζουν βασικά χαρακτηριστικά της πολιτιστικής κουλτούρας μόνο και μόνο γιατί ενοχλούνται οι άλλοι. Μα αν δεν τους αρέσουν, να φύγουν! Είναι τόσο απλό!
Τα σύμβολα ενός κράτους, η Ιστορία του που έχει γραφτεί με αίμα, η θρησκεία του, δεν πρέπει να κρύβονται, να αλλάζουν ή να παραγράφονται μόνο και μόνο γιατί δυσαρεστούνται οι απέναντι. Αυτό επιεικώς μόνο ως ασυνείδητη προδοτική συμπεριφορά μπορεί να εκληφθεί!
Όλες αυτές οι υποχωρήσεις που έχουν γίνει τις τελευταίες δεκαετίες προκειμένου να ευνοηθούν (άραγε γιατί;) συγκεκριμένες κοινωνικές ομάδες ή κράτη, έχουν ως αποτέλεσμα την έξαρση βίας, την αναζωπύρωση εθνικιστικών φαινομένων, την έξαρση ρατσιστικών επιθέσεων και τελευταία, την εμφάνιση σε επικίνδυνο αριθμό, παιδικών συμμοριών.
Ας μην αναρωτιόμαστε γιατί συμβαίνουν όλα αυτά. Η απάντηση είναι: Γιατί εμείς το επιτρέψαμε! Γιατί υπήρξαν ακατάλληλοι πολιτικοί. Γιατί δεν αντέδρασαν αυτοί που είχαν την δυνατότητα να σταματήσουν το τσουνάμι των παράλογων αλλαγών που προωθήθηκαν στην Ευρώπη αλλά και στη χώρα μας, από συγκεκριμένους πολιτικούς και οικονομικούς σχηματισμούς.
Το έγκλημα είναι εδώ! Σε μας! Είναι δημιούργημά μας! Γιατί έγκλημα δεν είναι μόνο όταν ένας κακοποιός σκοτώνει έναν αθώο πολίτη ή όταν κάποιος «ευυπόληπτος» κατά τα άλλα πολίτης, βιαιοπραγεί και ασελγεί σε βάρος αδύναμων γυναικών και παιδιών.
Έγκλημα είναι κι όταν σκοτώνεις ηθελημένα ή άθελα, τα όνειρα των νέων.
Έγκλημα είναι όταν οδηγείς στην απόγνωση, στην ανέχεια και στην αυτοκτονία πολίτες που είδαν να καταστρέφεται η ζωή τους, το μέλλον τους, από λαθεμένες πολιτικές αποφάσεις.
Έγκλημα είναι να αφαιρείς από τον άνθρωπο το δικαίωμα να ελπίζει.
Έγκλημα τέλος είναι, να ευνοεί σκανδαλωδώς το πολιτικό σύστημα συγκεκριμένα οικονομικά συμφέροντα με αποτέλεσμα την φτωχοποίηση του λαού, των απλών κι ανυπεράσπιστων ανθρώπων.
Το έγκλημα είναι Εδώ! Περιμένει με ένα ειρωνικό χαμόγελο να βρεθεί αντιμέτωπο με την δικαιοσύνη, περιμένει να δει αν το πολιτικό σύστημα έχει την δύναμη να σταθεί απέναντί του.
Και αν αυτό συμβεί, τότε η μάχη θα είναι σκληρή…

Σύγχρονοι Γιάννηδες Αγιάννηδες

Γράφει ο Ιάκωβος Ποθητός
Αξιοσημείωτη η αδράνεια της Δικαιοσύνης σε αποφάσεις και νόμους που θεσπίζει η εξουσία και που πλήττουν τους ανυπεράσπιστους πολίτες.
Είναι γεγονός, πως η συντριπτική πλειοψηφία των δικαστών, προέρχεται από τα σπλάχνα του λαού κι επομένως έχει βιώσει κατά καιρούς, τόσο την αδικία και την σκληρότητα της εξουσίας όσο και την φτώχεια. Και γι’ αυτό, οι αποφάσεις τους λαμβάνονται με γνώμονα την ρήση του μεγάλου μας ποιητή Γιάννη Ρίτσου που λέει: «Πιστεύω πως η πρώτη δικαιοσύνη είναι η σωστή διανομή τού ψωμιού…»
Προσπαθώντας να κατανοήσω την αδράνεια της δικαιοσύνης σε εξοντωτικές κι αντισυνταγματικές αποφάσεις – νόμους της εξουσίας (περίπτωση μνημονίων) μοιραία μου έρχεται στην μνήμη ο Ιαβέρης, ο διώκτης του Γιάννη Αγιάννη όπως τα γεγονότα περιγράφονται στο μυθιστόρημα του Βίκτωρος Ουγκώ «Οι Άθλιοι».
Ταγμένος στην τήρηση των νόμων ήταν ο αστυνομικός επιθεωρητής Ιαβέρης. Κυνήγησε ανηλεώς τον Γιάννη Αγιάννη, όχι γιατί είχε κάτι προσωπικό με αυτόν ή τον μισούσε, απλά προσπαθούσε να εφαρμόσει τον νόμο, τον νόμο που ορκίσθηκε να υπηρετεί όπως του τον δίδαξαν.
Όταν γνώρισε από κοντά, ΒΙΩΣΕ το ανθρώπινο πρόσωπο του Γιάννη Αγιάννη, διαπίστωσε πως μία παραβατική συμπεριφορά δεν καθιστά εγκληματία έναν άνθρωπο. Είχε καταλάβει τον άδικο διωγμό του Γιάννη Αγιάννη και ταυτόχρονα διαπίστωσε το σκληρό έως απάνθρωπο πρόσωπο του νόμου. Έτσι, μπροστά στο δίλλημα, α) να οδηγήσει πίσω στα κάτεργα έναν άνθρωπο που πριν αρκετά χρόνια, πάνω στην απόγνωσή του για ένα κομμάτι ψωμί, υπέπεσε σε παράπτωμα και β) να εφαρμόσει το νόμο που είχε ορκιστεί να υπηρετεί και επομένως να προβεί άμεσα στη σύλληψη του δραπέτη, προτίμησε την αυτοκτονία. Μια αυτοκτονία που έδινε την ελευθερία σε έναν κυνηγημένο άνθρωπο αλλά και σ’ αυτόν την δικαιολογία, ότι δεν καταπάτησε τον νόμο.
Ερχόμενοι στο σήμερα, διαπιστώνουμε από τη μια, πλήθος δικαστικών θετικών αποφάσεων Ειρηνοδικείων και Εφετείων, που δικαιώνουν εργαζόμενους που διεκδικήσαν μέσω της δικαστικής οδού, επιδόματα και δώρα που με νόμο καταργήθηκαν το 2012 λόγω μνημονίων κι από την άλλη, αποφάσεις του Αρείου Πάγου που ακυρώνουν αυτές τις αποφάσεις!!! Ακυρωτικές αποφάσεις που έχουν σαν αποτέλεσμα, οι εργαζόμενοι να μην λάβουν τα χρήματα που κανονικά δικαιούνται και να συνεχίσουν να ζουν στην ανέχεια. Κι όταν η ανέχεια κυριεύει την κοινωνία, τότε τα περιστατικά παραβατικότητας κι εγκληματικότητας αυξάνονται αλματωδώς.
Αυτό επιζητούμε σαν κοινωνία;
Η Πολιτική και Δικαστική Εξουσία, καλούνται σήμερα να αποδείξουν πως πρώτα και πάνω από όλα υπηρετούν όχι μόνο το δίκιο αλλά προστατεύουν ταυτόχρονα τον αδύναμο κι ανυπεράσπιστο πολίτη από κάθε είδους κερδοσκοπικές τακτικές.
Ο αρχαίος τραγικός Ευριπίδης είπε: «Αλλ’ η Δίκη γαρ και σκότον βλέπει». Με απλά λόγια «Αλλά η Δικαιοσύνη βλέπει και στο σκοτάδι». Και είμαι βέβαιος, στο ζοφερό σκότος που τα τελευταία χρόνια σκεπάζει την παγκόσμια κοινότητα, η Δικαιοσύνη διακρίνει πολύ καλά τις αδικίες που έχουν γίνει σε βάρος των απλών πολιτών.
Σημειώνεται, πως τα επιδόματα και τα δώρα που διεκδικούν οι εργαζόμενοι, αποτελούν αναπόσπαστα σημεία της εργατικής σύμβασης που έχουν υπογράψει! Επομένως, δεν διεκδικούν κάτι καινούργιο, μια επιπλέον αμοιβή, αλλά επαναφορά στην κανονικότητα.
Αξίζει επομένως μία προσπάθεια επούλωσης των πληγών της κοινωνίας, της διόρθωσης των αδικιών.
Η ψήφιση ενός νόμου που θα δικαιώνει τους αγώνες των εργαζομένων στους Ο.Τ.Α. και στο δημόσιο για τα επιδόματα και δώρα που δικαιούνται για τις υπηρεσίες που προσφέρουν, πιστεύω ότι είναι μια ενδεδειγμένη πράξη.
Γιατί «Αν απουσιάζει η δικαιοσύνη, τι άλλο είναι η πολιτική εξουσία, παρά οργανωμένη ληστεία» όπως είχε πει ο Ιερός Αυγουστίνος;
Τέλος, τραγικό είναι, ένας δικαστής, ένα δικαστήριο να δικαιώνει τους εργαζόμενους, κι ο Άρειος Πάγος να ακυρώνει τις αποφάσεις και κατ’ ουσία τους δικαστές!!!
Ας σταματήσει λοιπόν αυτή η άδικη στάση της πολιτείας και η νέα κυβέρνηση, όποια κι αν προκύψει από τις προσεχείς εκλογές, με νόμο, να αποκαταστήσει το δίκιο…

Που βαδίζουν τα παιδιά μας;

Γράφει ο Ιάκωβος Ποθητός
Τα φαινόμενα παιδικής παραβατικότητας και βίας που καθημερινά παρουσιάζονται από τα Μέσα Ενημέρωσης έχουν αυξητική τάση και δυστυχώς, η κοινωνία δείχνει ανήμπορη να την αντιμετωπίσει, να προστατέψει αλλά και να οδηγήσει σε σωστές κατευθύνσεις, τους νέους, τα παιδιά μας.
Για το φαινόμενο της παιδικής παραβατικότητας, διακεκριμένοι ψυχολόγοι έχουν επισημάνει πολλές αιτίες, όπως το αρνητικό οικογενειακό περιβάλλον, τα βιντεοπαιχνίδια βίας, η διαφορετικότητα κ.α. Τα κοινωνικά πρότυπα, τα οποία υπερπροβάλλονται και τονίζονται, είναι συνήθως αρνητικά ενώ τα κατάλληλα πρότυπα προς μίμηση, απουσιάζουν.
Ο όρος «παραβατικότητα» είναι κοινωνικο-οικονομικός όρος που αντικατοπτρίζει μια μορφή αποκλίνουσας συμπεριφοράς η οποία συνιστά παράβαση νομικού κανόνα. Η παραβατικότητα προϋποθέτει την τέλεση μιας αξιόποινης πράξης από ανήλικο.
Πίσω όμως από την όποια πράξη, καλή ή αρνητική, υπάρχει πάντα το γιατί. Δηλαδή, για ποιους λόγους, κάτω από ποιες συνθήκες, ένα άτομο οδηγείται στην τέλεση της όποιας θετικής ή αρνητικής πράξης.
Στη σκέψη μας έρχονται συμπεριφορές αλλά και ερεθίσματα του παρελθόντος, που επηρέασαν κι επηρεάζουν τους νέους και ειδικότερα την ευαίσθητη παιδική ηλικία, εκεί που διαμορφώνονται οι χαρακτήρες.
Σε προηγούμενες εποχές τα παιδιά μεγάλωνα μαθαίνοντας για ήρωες που πολεμούσαν το άδικο, για ανθρώπους που παρά τις δυσκολίες της ζωής με κόπο αλλά τίμια ζούσαν την οικογένειά τους και παρά τη φτώχεια τους, καθόντουσαν ευτυχισμένοι στο τραπέζι για να φάνε το τόσο νόστιμο φαί που είχε μαγειρέψει η μητέρα.
Ακόμη, μεγάλωναν διαβάζοντας Ιστορίες όπως το «Όλιβερ Τουίστ», την «καλύβα του Μπάρμπα Θωμά», τους «Άθλιους» λαμβάνοντας έτσι δροσερές στάλες ανθρωπιάς αλλά και παραδείγματα της απανθρωπιάς, της κακίας, του άδικου.
Έβλεπαν την «Χριστουγεννιάτικη Ιστορία» και κατανοούσαν τόσο την ματαιότητα του πλούτου όσο και το μεγαλείο της προσφοράς.
Δεν θα αναφέρω το πλήθος των ελληνικών κειμένων που αναφέρονται σε ήρωες, όπως η «Ιλιάδα» και η «Οδύσσεια», στους έλληνες φιλοσόφους που διδάσκονται σε άλλες χώρες αλλά στην Ελλάδα βρίσκονται εκτός διδακτέας ύλης άγνωστο γιατί (;;;).
Το πνεύμα της παιδείας στην αρχαία ελληνική δημοκρατία εκφράζει άριστα ο Πλάτων. Συγκεκριμένα στους «Νόμους» (κεφ. 643ε – 644α) διαβάζουμε (σε μετάφραση), «…παιδεία είναι η διαπαιδαγώγηση προς την αρετή από την παιδική ηλικία, που κάνει τον πολίτη να επιθυμεί και να αρέσκεται στο να γίνει τέλειος, να γνωρίζει δε να άρχει και να άρχεται με δικαιοσύνη… εκείνη, όμως, την παιδεία που αποβλέπει στον πλούτο ή μία άλλη προς την δύναμη (την ισχύ) ή μία τρίτη ακόμη (που αποβλέπει) στην απόκτηση γνώσεων χωρίς φρόνηση και δικαιοσύνη (θεωρώ) ότι είναι χυδαία και ανελεύθερη και ότι δεν αξίζει καθόλου να την ονομάζει κανείς παιδεία».
Έλλειμμα σοβαρό επομένως παρουσιάζει ο χώρος της Παιδείας, εκεί που για 12 και πλέον χρόνια, τα παιδιά διαμορφώνουν τον χαρακτήρα τους.
Ένα άλλο αξιοπρόσεκτο σημείο είναι η μουσική. Σήμερα η νέοι μας, όχι μόνο βομβαρδίζονται από άσεμνα και χυδαία τραγούδια που προτρέπουν στη βία και αναπτύσσουν την επιθετικότητα, αλλά και τα υιοθετούν!
Πολλά χρόνια πίσω τα τραγούδια μιλούσαν για την αγάπη, την συντροφικότητα αλλά και την μελοποίηση ποιημάτων σπουδαίων ποιητών που αναφερόντουσαν στην διεκδίκηση του απλού ανθρώπου για ένα καλύτερο αύριο.
Σήμερα προβάλλονται κινηματογραφικές ταινίες με μεγάλη βία και τερατόμορφους ήρωες ενώ παλαιότερα παρουσίαζαν ηρωικές μάχες, μεγάλες αγάπες, ανθρώπινες αλλά και τόσο όμορφες ιστορίες.
Κατά την ταπεινή μου άποψη, οικογένεια, Παιδεία και Τέχνες έχουν τεράστια ευθύνη για την αύξηση της παιδικής παραβατικότητας.
Κι αν σε μια οικογένεια μπορεί κανείς να βρει αιτίες και τυχαία γεγονότα που σημαδεύουν ψυχές, στην Παιδεία που ελέγχεται η ποιότητά της από πολιτικούς και οι Τέχνες που στηρίζονται από κεφάλαια δεν υπάρχει άλλη ερμηνεία εκτός από την ΣΚΟΠΙΜΟΤΗΤΑ.
Μπορεί να αντιμετωπισθεί η παιδική παραβατικότητα;
Η απάντηση είναι: Ας στρέψουμε τη ματιά μας στα παιδιά μας κι ας τα προστατεύσουμε αποτελεσματικά από τις μεθόδους και τις τακτικές που μοναδικό σκοπό έχουν, να δηλητηριάσουν την ψυχούλα τους.

Ποιος είναι βρώμικος;

 

Ο κακόλογος σκοτώνει την τιμή ενός ανθρώπου, ενώ ο φονιάς τη ζωή, αλλά επειδή η τιμή είναι ανώτερη από τη ζωή, η κακολογία είναι σοβαρότερη από τον φόνο, γιατί ο φονιάς σκοτώνει με μεγάλο κίνδυνο της ζωής του μόνο τους ζωντανούς, ενώ ο κακόλογος με μια κουβέντα του και με μεγάλη ασφάλεια σκοτώνει και ζωντανούς και πεθαμένους. (Σωκράτης)

 Γράφει ο Ιάκωβος Ποθητός
Πολλές φορές, που θελήσαμε να σφίξουμε το χέρι, σε μια γυναίκα, σε έναν φίλο, σε έναν γνωστό, την ώρα που αυτοί έκαναν κάποια χειρονακτική εργασία, με ευγένεια απάντησαν:
-          Μια στιγμή να σκουπίσω τα χέρια μου γιατί είναι βρώμικα!
Η άμεση αντίδρασή μας με λόγια, ήταν, είναι και θα είναι πάντοτε:
- Δώσε το χέρι σου και μη σε νοιάζει! Η δουλειά δεν είναι ντροπή!
Δεν ενοχλεί επομένως τους ανθρώπους η βρωμιά που μπορεί να υπάρχει στα χέρια ή στα ρούχα κάποιου εργαζόμενου. Ενοχλεί η βρωμιά της ψυχής, ενοχλεί η βρωμιά του αρρωστημένου μυαλού, που συνήθως κατοικεί στα κεφάλια θρασύδειλων ατόμων, γεννήματα εχιδνών, όπως θα έλεγε κάποιος ιεροκήρυκας.
Πως όμως ξεχωρίζει ο βρώμικος στην ψυχή άνθρωπος από τους άλλους;
Ευτυχώς η συμπεριφορά του τον κάνει να ξεχωρίζει. Τι κι αν φοράει ακριβά κουστούμια, τι κι αν έχει υψηλά αξιώματα, τι κι αν έχει πολλά χρήματα, ο βρώμικος άνθρωπος ξεσκεπάζεται όχι από τους άλλους, αλλά από τις δικές του πράξεις, από τα δηλητηριώδη λόγια του.
Ο βρώμικος άνθρωπος ξεχωρίζει από τους άλλους και νοιώθει την περιφρόνηση του κόσμου. Κι αυτό, τον εξοργίζει! Γιατί δεν κυλιούνται κι οι άλλοι στον βούρκο, όπως αυτός! Αναζητά ομοίους, ανθρώπους – γουρούνια, για να κυλιούνται μαζί στις λάσπες, να δηλητηριάζουν μαζί, όποιον νομίζουν ότι αποτελεί εμπόδιο στα σχέδιά τους.
«Απ’ τα άγρια θηρία το χειρότερο δάγκωμα το κάνει ο συκοφάντης, από τα ήμερα ο κόλακας». (Διογένης από τη Σινώπη).
Φυσικά, καμία σχέση με τον συκοφάντη δεν έχει ο άνθρωπος εκείνος που από ψυχική αδυναμία λέει ένα ψέμα.
Ο πρώτος λέει το ψέμα για να αποφύγει τυχόν συνέπειες από λάθος ενέργειές του ή παραλήψεις, χωρίς δόλο ή σκοπό να βλάψει άλλους, ενώ ο δεύτερος χρησιμοποιεί την συκοφαντία, το ψέμα, με μοναδικό σκοπό να κηλιδώσει, να καταστρέψει, εκείνον που φθονεί.
Ποιοι είναι οι αυτοί που μισεί, που πολεμάει ο βρώμικος άνθρωπος;
«Η συκοφαντία συνήθως χτυπάει τους άξιους ανθρώπους, όπως τα σκουλήκια ρίχνονται επάνω στα καλύτερα φρούτα». (Τζ. Σουίφτ).
Ο ανδρείος ποτέ δεν θα κινηθεί κατά του αντιπάλου του βρώμικα, ύπουλα. Έχει το ψυχικό σθένος, να αντιμετωπίζει κινδύνους κι αντιπάλους, κοιτώντας τους κατάματα. Ο βρώμικος και συνάμα θρασύδειλος όμως άνθρωπος, αυτός που νοιώθει την μικρότητά του, μισεί κάθε άνθρωπο που είναι καθαρός, κάθε άνθρωπο που έχει μάθει να περπατάει με ψηλά το κεφάλι, κάθε άνθρωπο που αναβλύζει άρωμα τιμιότητας. Είναι αλλεργικός στους ανδρείους ανθρώπους ο θρασύδειλος και γι’ αυτό τους πολεμάει με τον μοναδικό τρόπο που γνωρίζει, με βρωμιά, με λάσπη.
Ο έντιμος ποτέ δεν θα συκοφαντήσει, ποτέ δεν θα προσπαθήσει να διαβάλει κάποιον συνάνθρωπό του, ακόμα κι αν εκείνος, τον έχει βλάψει ή διεκδικεί με αξιώσεις κάτι που κι αυτός επιθυμεί πολύ. Ο βρώμικος στην ψυχή άνθρωπος, ανέντιμος από τη φύση του, διαβάλει και συκοφαντεί κάθε έντιμο άνθρωπο που θεωρεί εμπόδιο στα σχέδια του.
Ο ενάρετος ποτέ δεν ακολουθεί δρόμους λασπωμένους, δρόμους γεμάτους ακαθαρσίες. Ο ενάρετος επιλέγει να ακολουθεί τους δύσβατους δρόμους, εκείνους που οδηγούν στο φως, που σε ανεβάζουν ψηλότερα. Ο ανήθικος όμως άνθρωπος, εκείνος που η βρωμιά έχει κυριεύσει την ψυχή και το σώμα του, όχι μόνο περπατάει σε βρώμικους κατηφορικούς δρόμους, αλλά ψάχνει σαν αγρίμι να βρει αν υπάρχουν πιο βρώμικοι δρόμοι για να ακολουθήσει, να βουτήξει και να πιεί από την βρωμιά που τον θρέφει, που τον κρατά στη ζωή.
Τι μπορεί να κάνει ο άνθρωπος για να προστατευθεί από τους συκοφάντες;
Τα λόγια του Αβραάμ Λίνκολν, δίνουν την απάντηση στο ερώτημα:
«Κάνω ότι μπορώ από αυτά που ξέρω, βάζω τα δυνατά μου. Και θα συνεχίζω να κάνω το ίδιο μέχρι το τέλος. Αν αποδειχτεί στο τέλος ότι έχω δίκιο, όλα όσα έχουν ειπωθεί για μένα δεν θα έχουν καμία σημασία. Αν αποδειχτεί στο τέλος ότι έχω άδικο και δέκα Άγιοι να ορκίζονται πως είχα δίκιο, δεν θα καταφέρουν τίποτα».
Αφιερωμένο εξαιρετικά σε όλους εκείνους που μ’ αγαπάνε…

Λες να βγει αληθινό το γαλάζιο πουλάκι;

 

Ένα άρθρο που είχα δημοσιεύσει στις 20/102012 (www.Olympia.gr) γίνεται και πάλι επίκαιρο. Αυτοί που κατατρώγουν τις σάρκες των Ελλήνων, δεν σταματούν στην υλοποίηση των σχεδίων τους, όσα εμπόδια κι αν βρίσκονται μπροστά τους. Ας ελπίσουμε να μην γίνουν πραγματικότητα...

Γράφει ο Ιάκωβος Ποθητός 20/10/2012

Πριν ενάμισι χρόνο, ένα γαλάζιο πουλάκι, ήρθε στο παραθύρι μου και μου σιγοτραγούδησε, ότι αντιπροσωπεία εφοπλιστών, επισκέφθηκε τον τότε αρχηγό της αντιπολίτευσης και σημερινό πρωθυπουργό και του δήλωσε την στήριξή τους. Στα λόγια του τραγουδιού, υπήρχαν και λέξεις όπως οικονομική στήριξη, δώρο κι αντίδωρο κ.α.
Τότε είχα πει, ένα γαλάζιο πουλάκι είναι που του αρέσει να λέει τραγούδια άγνωστου συνθέτη.
Μετά τις εκλογές του Ιουνίου, το ίδιο γαλάζιο πουλάκι, ξανάρθε στο παραθύρι μου και μου τιτίβισε δυνατά ένα άλλο τραγούδι.
Το τραγούδι έλεγε, πως οι εφοπλιστές στήριξαν με όλες τις δυνάμεις τους την εκλογή του Αντώνη Σαμαρά στην πρωθυπουργία, κι η στήριξή τους ήταν εμφανής, με την υποψηφιότητα γόνου γνωστής εφοπλιστικής οικογένειας στα ψηφοδέλτια της Νέας Δημοκρατίας.
Στο ρεφρέν το τραγουδάκι έλεγε, πως το αντίδωρο αυτής της στήριξης ήταν, η λωρίδα της παραλιακής, από το Φάληρο έως και το Σούνιο.
Επειδή γνώριζα, πως οι εκτάσεις που βρίσκονται κάτω της παραλιακής λεωφόρου, αυτές οι εκτάσεις δηλαδή μεταξύ κύματος και ασφάλτου, ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ να οικοδομηθούν, είπα και πάλι «πουλάκι είναι, ό,τι θέλει λέει»!
Πριν λίγα μόλις λεπτά, άκουσα τον πρωθυπουργό να λέει στην συνέντευξη Τύπου που παραχώρησε μετά την Σύνοδο Κορυφής, πως ονειρεύεται την αξιοποίηση της παραλιακής λωρίδας από το Φάληρο έως το Σούνιο, υποστηρίζοντας μάλιστα, πως οι ακτές μας είναι καλύτερες από αυτές της Μαγιόρκα!
Κι αναρωτήθηκα: «Βρε μπας το γαλάζιο πουλάκι μου έλεγε αλήθειες κι εγώ δεν το πίστευα;»
Το όραμα αυτό του πρωθυπουργού για την αξιοποίηση της παραλιακής, ασφαλώς και δημιουργεί πολλές απορίες.
-          Δεν γνωρίζει ο πρωθυπουργός πως απαγορεύεται κάθε οικοδομική παρέμβαση σε αυτή την έκταση;
-          Θα έχουμε τροποποίηση του πολεοδομικού Σχεδίου ώστε να επιτραπεί η αξιοποίηση της έκτασης με την ανέγερση ξενοδοχείων ή άλλων εγκαταστάσεων στην παραλιακή ζώνη;
-          Αυτή, η ανεκτίμητης αξίας έκταση, έναντι τίνος τιμήματος θα δοθεί; Έναντι πινακίου φακής (όπως η Αγροτική Τράπεζα και η Δωδώνη) ή σύμφωνα με την πραγματική της αξία που είναι δεκάδων δισεκατομμυρίων ευρώ;
 Οι πολίτες θα πρέπει με άγρυπνο μάτι να παρακολουθούν τις κινήσεις όλων των πολιτικών.
Μέχρι σήμερα, ΟΛΟΙ οι πολιτικοί, μας έχουν διαβεβαιώσει με τις πράξεις τους, είτε ότι δεν μπορούν να αντιληφθούν τι συμβαίνει γύρω τους και οι διάφοροι κυβερνώντες λεηλατούν ανενόχλητοι το δημόσιο χρήμα, είτε είναι συνένοχοι στο έγκλημα.
Οι αστείοι ισχυρισμοί «εμείς τα λέγαμε» δυστυχώς έχουν καταρριφθεί από το «βόλεμα» χιλιάδων «δικών μας» παιδιών, όλων των αποχρώσεων. Από το βαθύ μπλε έως το κατάμαυρο, από την άκρα δεξιά έως και τον χώρο των αναρχικών.
Τελευταία, πολιτικοί που βρίσκονται στο προσκήνιο ή εκτός Βουλής, έχουν επιδοθεί στο κερδοφόρο άθλημα της διαμεσολάβησης.
Επειδή γνωρίζουν πολύ καλά πρόσωπα, πράγματα και καταστάσεις και κυρίως, όλα όσα πρόκειται να εκποιηθούν, αντί να αγωνίζονται για την σωτηρία του πλούτου της Ελλάδας, ψάχνουν στο εξωτερικό για επενδυτές – αγοραστές. Και οι προμήθειες από αυτές τις αγοραπωλησίες είναι πολύ μεγάλες.
Θα αναρωτηθεί κανείς: «Μα δεν υπάρχει κάποιος που να νοιάζεται για την Ελλάδα;»
Αυτόν ψάχνω να βρω κι εγώ.
Γι’ αυτό παρακαλώ πολύ, όποιος βρει έστω κι έναν πολιτικό άνδρα ή και γυναίκα που να νοιάζεται για την σωτηρία της χώρας, που να πονάει τους Έλληνες, που να αγαπάει τα Ελληνόπουλα, να επικοινωνήσει μαζί μου, να μου πει το όνομά του.

Θα του είμαι ευγνώμων…