Ποιος είναι βρώμικος;

 

Ο κακόλογος σκοτώνει την τιμή ενός ανθρώπου, ενώ ο φονιάς τη ζωή, αλλά επειδή η τιμή είναι ανώτερη από τη ζωή, η κακολογία είναι σοβαρότερη από τον φόνο, γιατί ο φονιάς σκοτώνει με μεγάλο κίνδυνο της ζωής του μόνο τους ζωντανούς, ενώ ο κακόλογος με μια κουβέντα του και με μεγάλη ασφάλεια σκοτώνει και ζωντανούς και πεθαμένους. (Σωκράτης)

 Γράφει ο Ιάκωβος Ποθητός
Πολλές φορές, που θελήσαμε να σφίξουμε το χέρι, σε μια γυναίκα, σε έναν φίλο, σε έναν γνωστό, την ώρα που αυτοί έκαναν κάποια χειρονακτική εργασία, με ευγένεια απάντησαν:
-          Μια στιγμή να σκουπίσω τα χέρια μου γιατί είναι βρώμικα!
Η άμεση αντίδρασή μας με λόγια, ήταν, είναι και θα είναι πάντοτε:
- Δώσε το χέρι σου και μη σε νοιάζει! Η δουλειά δεν είναι ντροπή!
Δεν ενοχλεί επομένως τους ανθρώπους η βρωμιά που μπορεί να υπάρχει στα χέρια ή στα ρούχα κάποιου εργαζόμενου. Ενοχλεί η βρωμιά της ψυχής, ενοχλεί η βρωμιά του αρρωστημένου μυαλού, που συνήθως κατοικεί στα κεφάλια θρασύδειλων ατόμων, γεννήματα εχιδνών, όπως θα έλεγε κάποιος ιεροκήρυκας.
Πως όμως ξεχωρίζει ο βρώμικος στην ψυχή άνθρωπος από τους άλλους;
Ευτυχώς η συμπεριφορά του τον κάνει να ξεχωρίζει. Τι κι αν φοράει ακριβά κουστούμια, τι κι αν έχει υψηλά αξιώματα, τι κι αν έχει πολλά χρήματα, ο βρώμικος άνθρωπος ξεσκεπάζεται όχι από τους άλλους, αλλά από τις δικές του πράξεις, από τα δηλητηριώδη λόγια του.
Ο βρώμικος άνθρωπος ξεχωρίζει από τους άλλους και νοιώθει την περιφρόνηση του κόσμου. Κι αυτό, τον εξοργίζει! Γιατί δεν κυλιούνται κι οι άλλοι στον βούρκο, όπως αυτός! Αναζητά ομοίους, ανθρώπους – γουρούνια, για να κυλιούνται μαζί στις λάσπες, να δηλητηριάζουν μαζί, όποιον νομίζουν ότι αποτελεί εμπόδιο στα σχέδιά τους.
«Απ’ τα άγρια θηρία το χειρότερο δάγκωμα το κάνει ο συκοφάντης, από τα ήμερα ο κόλακας». (Διογένης από τη Σινώπη).
Φυσικά, καμία σχέση με τον συκοφάντη δεν έχει ο άνθρωπος εκείνος που από ψυχική αδυναμία λέει ένα ψέμα.
Ο πρώτος λέει το ψέμα για να αποφύγει τυχόν συνέπειες από λάθος ενέργειές του ή παραλήψεις, χωρίς δόλο ή σκοπό να βλάψει άλλους, ενώ ο δεύτερος χρησιμοποιεί την συκοφαντία, το ψέμα, με μοναδικό σκοπό να κηλιδώσει, να καταστρέψει, εκείνον που φθονεί.
Ποιοι είναι οι αυτοί που μισεί, που πολεμάει ο βρώμικος άνθρωπος;
«Η συκοφαντία συνήθως χτυπάει τους άξιους ανθρώπους, όπως τα σκουλήκια ρίχνονται επάνω στα καλύτερα φρούτα». (Τζ. Σουίφτ).
Ο ανδρείος ποτέ δεν θα κινηθεί κατά του αντιπάλου του βρώμικα, ύπουλα. Έχει το ψυχικό σθένος, να αντιμετωπίζει κινδύνους κι αντιπάλους, κοιτώντας τους κατάματα. Ο βρώμικος και συνάμα θρασύδειλος όμως άνθρωπος, αυτός που νοιώθει την μικρότητά του, μισεί κάθε άνθρωπο που είναι καθαρός, κάθε άνθρωπο που έχει μάθει να περπατάει με ψηλά το κεφάλι, κάθε άνθρωπο που αναβλύζει άρωμα τιμιότητας. Είναι αλλεργικός στους ανδρείους ανθρώπους ο θρασύδειλος και γι’ αυτό τους πολεμάει με τον μοναδικό τρόπο που γνωρίζει, με βρωμιά, με λάσπη.
Ο έντιμος ποτέ δεν θα συκοφαντήσει, ποτέ δεν θα προσπαθήσει να διαβάλει κάποιον συνάνθρωπό του, ακόμα κι αν εκείνος, τον έχει βλάψει ή διεκδικεί με αξιώσεις κάτι που κι αυτός επιθυμεί πολύ. Ο βρώμικος στην ψυχή άνθρωπος, ανέντιμος από τη φύση του, διαβάλει και συκοφαντεί κάθε έντιμο άνθρωπο που θεωρεί εμπόδιο στα σχέδια του.
Ο ενάρετος ποτέ δεν ακολουθεί δρόμους λασπωμένους, δρόμους γεμάτους ακαθαρσίες. Ο ενάρετος επιλέγει να ακολουθεί τους δύσβατους δρόμους, εκείνους που οδηγούν στο φως, που σε ανεβάζουν ψηλότερα. Ο ανήθικος όμως άνθρωπος, εκείνος που η βρωμιά έχει κυριεύσει την ψυχή και το σώμα του, όχι μόνο περπατάει σε βρώμικους κατηφορικούς δρόμους, αλλά ψάχνει σαν αγρίμι να βρει αν υπάρχουν πιο βρώμικοι δρόμοι για να ακολουθήσει, να βουτήξει και να πιεί από την βρωμιά που τον θρέφει, που τον κρατά στη ζωή.
Τι μπορεί να κάνει ο άνθρωπος για να προστατευθεί από τους συκοφάντες;
Τα λόγια του Αβραάμ Λίνκολν, δίνουν την απάντηση στο ερώτημα:
«Κάνω ότι μπορώ από αυτά που ξέρω, βάζω τα δυνατά μου. Και θα συνεχίζω να κάνω το ίδιο μέχρι το τέλος. Αν αποδειχτεί στο τέλος ότι έχω δίκιο, όλα όσα έχουν ειπωθεί για μένα δεν θα έχουν καμία σημασία. Αν αποδειχτεί στο τέλος ότι έχω άδικο και δέκα Άγιοι να ορκίζονται πως είχα δίκιο, δεν θα καταφέρουν τίποτα».
Αφιερωμένο εξαιρετικά σε όλους εκείνους που μ’ αγαπάνε…