Οι «πονηρούληδες» των Κοιμητηρίων

 

Γράφει ο Ιάκωβος Ποθητός

Από μικρός ένοιωθα δέος όταν επισκεπτόμουν ένα κοιμητήριο. Εκεί συναντούσες τους κεκοιμημένους. Ήρωες, αξιωματούχοι, καλλιτέχνες, απλοί άνθρωποι, ο ένας δίπλα στον άλλον χωρίς ταξικές διακρίσεις, άλλοι ενταφιασμένοι σε εντυπωσιακά μνήματα κι άλλοι σε απλά, φτωχικά που όμως έδειχναν την αγάπη και τον σεβασμό των συγγενών.
Όταν το 2010 μου έγινε το πρώτο κάλεσμα να βάλω σε τάξη τα ξεχαρβαλωμένα κοιμητήρια Αχαρνών λόγω της κακοδιοίκησης της προηγούμενης δημοτικής αρχής, δεν περίμενα πως θα συναντούσα συμπεριφορές και τακτικές που μόνο σε αυτόν τον ιερό χώρο δεν έπρεπε να υπάρχουν. Αυτό δε που μου δημιούργησε συναισθήματα λύπης και οργής ταυτόχρονα, ήταν η εκμετάλλευση του πόνου των χαροκαμένων ανθρώπων, ειδικότερα εκείνων που είχαν χάσει νέα παιδιά, από… «πονηρούληδες».
Μέσα σε τρεις περίπου μήνες, με την αμέριστη συνεργασία των εργαζομένων, όχι μόνο κατεγράφησαν οικονομικές εκτροπές αλλά και τα κοιμητήρια και οι εκεί επιχειρήσεις του Δήμου, ξεκίνησαν και πάλι να λειτουργούν.
Επειδή μάλιστα έχω ως αρχή, να υπάρχουν ΠΑΝΤΑ ΜΑΡΤΥΡΕΣ, σε ελέγχους που πραγματοποιούσα, ζητούσα να είναι παρόντες ο αείμνηστος Νίκος Γκασούκας και ο τότε δημοτικός σύμβουλος Θάνος Τραβασάρος.
Τα όσα κατεγράφησαν στην Έκθεση που παρέδωσα στην πρόεδρο της Δημοτικής Επιχείρησης «ΕΠΕΝΔΥΤΙΚΗ» συζητήθηκαν στο διοικητικό της συμβούλιο. Τα όσα έχουν καταγραφεί στα πρακτικά της επιχείρησης είναι και για γέλια αλλά και για κλάματα. Αφενός δόθηκε υπόσχεση από εμπλεκόμενο με την προηγούμενη διοίκηση να τακτοποιήσει εντός δεκαπέντε ημερών τις οικονομικές εκκρεμότητες (ποτέ δεν έγινε), αφετέρου, εκδηλώθηκε το μένος ατόμων της τότε Δημοτικής Αρχής στο πρόσωπό μου. Μάλιστα, μετά από έντονες πιέσεις της τότε δημοτικής αρχής, η πρόεδρος της «ΕΠΕΝΔΥΤΙΚΗΣ» με απομάκρυνε.
Σημειώνω, ότι ο Θάνος Τραβασάρος, όταν έμαθε ότι η διοίκηση της ΕΠΕΝΔΥΤΙΚΗΣ με απομάκρυνε, ήρθε τρεις φορές στο σπίτι μου και ζήτησε να βάλει το θέμα στο Δημοτικό Συμβούλιο, να ζητήσει να επανέλθω στη θέση μου και να επισημάνει τη σημαντική δουλειά που είχα κάνει. Ζήτησα να μην το πράξει λέγοντας ότι αυτό ήταν ένα θέμα που αφορούσε την ΕΠΕΝΔΥΤΙΚΗ κι εμένα κι όχι το Δημοτικό Συμβούλιο.
Για όλα όσα έγιναν και που ορισμένα από αυτά παρουσιάζονται πιο πάνω, υπάρχουν αδιαμφισβήτητα στοιχεία καθώς επίσης κι αντίγραφο της Έκθεσης.
Το 2015 η τότε Δημοτική Αρχή, δεχόμενη έλεγχο από το Σώμα Ελεγκτών – Επιθεωρητών Δημόσιας Διοίκησης με συμπεριέλαβε σε μία ομάδα εργασίας για τον έλεγχο των κοιμητηρίων.
Τελικά, ανέλαβα μόνος τον έλεγχο της κατάστασης των κοιμητηρίων Δήμου Αχαρνών και ο έλεγχος αυτός έφερε στην επιφάνεια… δράκους!
Ο έλεγχος καταγραφής των μνημείων του Νέου Κοιμητηρίου Αχαρνών, άρχισε στις 4 Μαΐου 2015 και ολοκληρώθηκε στις 7 Αυγούστου 2015.
Αξίζει να σημειωθεί πως αιρετοί αλλά και εργαζόμενοι που γνώριζαν τα των κοιμητηρίων μου έλεγαν να μην ασχοληθώ γιατί δεν πρόκειται να βγάλω άκρη.
Σε συνεργασία με το Γραφείο Κοιμητηρίου διασταυρώθηκαν τα αποτελέσματα του ελέγχου με τα στοιχεία της υπηρεσίας και διαπιστώθηκαν τα πιο κάτω:
α) παρεμβάσεις με διορθωτικό κι αλλαγές ονομάτων
β) προσθέσεις οικογενειακών τάφων σε διαδρόμους και πλατείες
γ) διαφορετική θέση οικογενειακών από εκείνη που ήταν σημειωμένη στο ταφολόγιο και
δ) καταχωρήσεις που δεν ανευρέθηκαν
Κατά τον έλεγχο πινάκων της Οικονομικής Υπηρεσίας για την περίοδο 2000 – 2015 διαπιστώθηκαν
1) Πωλήσεις μνημείων (παραχωρητήρια) σε περισσότερους του ενός δικαιούχου
2) Πωλήσεις μνημείων σε συγκεκριμένο τετράγωνο και θέση όμως η ανέγερσή τους πραγματοποιήθηκε αλλού
3) Πωλήσεις μνημείων σε χώρους πλατείας ή διαδρόμων
Κατά τον δειγματοληπτικό έλεγχο συμβολαίων ευρέθησαν
α) συμβόλαια που δεν αναγράφουν τον αριθμό διπλοτύπου της Οικονομικής Υπηρεσίας
β) συμβόλαια χωρίς στρογγυλή σφραγίδα του δήμου
γ) Είχαν παραχωρηθεί από το Δημοτικό Συμβούλιο τιμής ένεκεν 25 χώροι τριετούς ταφής που αρκετοί εξ αυτών, κατά παράβαση του Κανονισμού και των όρων παραχώρησης, είχαν μετατραπεί σε οικογενειακούς.
Επίσης, για σημαντικό αριθμό πωληθέντων μνημείων, δεν είχαν εκδοθεί συμφωνητικά ή προσύμφωνα παραχώρησης.

Στην Έκθεση που παραδόθηκε στο ΣΕΕΔΔ αλλά και στον τότε δήμαρχο, σε κάθε ενότητα που αφορούσε τα τετράγωνα του κοιμητηρίου υπήρχε η πιο κάτω σημείωση:
Η Υπηρεσία οφείλει άμεσα να αποστείλει σημειώματα στους δημότες που τους έχουν παραχωρηθεί οι πιο πάνω χώροι και να τους ενημερώσει πως αν δεν προβούν στην τακτοποίηση των υποχρεώσεών τους όπως προβλέπονται από τον κανονισμό, αυτοί θα επανέλθουν στην κυριότητα του Δήμου.
Η υπηρεσία ανταποκρίθηκε στο μέτρο των δυνατοτήτων της και αφενός τα έσοδα του Δήμου από τέλη και δικαιώματα του Κοιμητηρίου εκτοξεύθηκαν υψηλά αφετέρου, δημότες απέφυγαν την δυσάρεστη εξέλιξη, να απολέσουν τον οικογενειακό τους τάφο.
Ακόμη στην Έκθεση υπήρξε σημείωση για τα μνημεία που είχαν ενταφιαστεί νέα παιδιά και για τα οποία, αν και οι γονείς είχαν λάβει υποσχέσεις ότι θα μπορέσουν να τα αγοράσουν, το θέμα τους δεν είχε λυθεί.
Σε συνεργασία με τον τότε πρόεδρο της ΕΠΕΝΔΥΤΙΚΗΣ Γιώργο Σιδηρόπουλο, έγιναν όλες εκείνες οι ενέργειες προκειμένου να δοθούν τα μνημεία στους γονείς. Δημιουργήθηκε σε ελεύθερο χώρο του κοιμητηρίου χώρος όπου σχεδιάστηκαν αντίστοιχοι χώροι τριετούς ταφής προκειμένου να μην αλλοιωθεί το ισοζύγιο του Κοιμητηρίου. Με απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου, εγκρίθηκε η τροποποίηση του σχεδίου του Κοιμητηρίου με την προσθήκη των νέων χώρων τριετούς ταφής καθώς επίσης, με άλλη απόφαση, δόθηκαν τα μνημεία των νέων παιδιών στους συγγενείς. Στην εισήγηση για την παραχώρηση, υπήρχε η θέση του μνημείου και το όνομα του θανόντος.
Νοιώθω ακόμη και σήμερα, ότι αυτή η παρέμβαση, ήταν και είναι η σημαντικότερη πράξη που έχω κάνει στη ζωή μου. Κι ευχαριστώ τον τότε πρόεδρο της ΕΠΕΝΔΥΤΙΚΗΣ που στήριξε αυτή την προσπάθεια.
Σημειώνω, πως υπήρξαν «σειρήνες» που μας πλησίασαν για να πάρουμε το κάτι τις μας από τους γονείς, όμως ευγενικά αρνηθήκαμε. Ποιος μπορεί να πιάνει στα χέρια του με τέτοια χρήματα; Ποιος μπορεί να εκμεταλλεύεται τον πόνο των γονιών που έχασαν τα παιδιά τους;
Κι όμως υπήρξαν…
Τα όσα όμως έγιναν στη συνέχεια, ξεπερνούν και την πιο νοσηρή φαντασία.
Γι’ αυτά, στο επόμενο.

Πραγματιστές εναντίων «θαυματοποιών»…

Γράφει ο Ιάκωβος Ποθητός
Όσο πλησιάζουμε πιο κοντά στις αυτοδιοικητικές εκλογές τόσο παρατηρούμε νέους πολιτικούς σχηματισμούς, νέες παρατάξεις, να διεκδικούν τον δημαρχιακό θώκο, προτάσσοντας τα δικά τους επιχειρήματα, καταθέτοντας το όραμά τους για το αύριο της πόλης.
Η δημοκρατία επιτρέπει στον κάθε πολίτη να διεκδικήσει αξιώματα και θέσεις στην αυτοδιοίκηση, χωρίς να θέτει περιοριστικούς κανόνες εκτός από εκείνους που το Σύνταγμα υπαγορεύει.
Κι αυτό είναι αλήθεια, πως έχει σαν αποτέλεσμα, να διεκδικούν υψηλά αξιώματα από τα οποία πηγάζουν μεγάλες ευθύνες, άτομα που δεν διαθέτουν, εκτός από την φιλοδοξία τους, τα εχέγγυα εκείνα που δίνουν την βεβαιότητα ότι ο υποψήφιος διαθέτει τις γνώσεις, τις εμπειρίες και την θέληση, όχι για να κάνει αυτά που θέλει (αυτά μπορεί να τα κάνει σπίτι του, στην δική του επιχείρηση), αλλά αυτά που ΠΡΕΠΕΙ να γίνουν για την αντιμετώπιση των προβλημάτων, για την βελτίωση της ποιότητας ζωής των πολιτών.
Η αλήθεια είναι ότι δημότες των Αχαρνών, έζησαν για πολλά χρόνια σε έναν τρόπο διαχείρισης της εξουσίας που υποβάθμιζε συνεχώς την ποιότητα ζωής τους, που έκανε την καθημερινότητα τους όλο και πιο δύσκολη, πιο ανυπόφορη.
Εγκληματικότητα, ανεργία, επικίνδυνοι δρόμοι γεμάτοι λακκούβες, έλλειψη χώρων άθλησης και αναψυχής, ανεπαρκείς υπηρεσίες προς τους δημότες από τον Δήμο, με απλά λόγια, υποβάθμιση στην κατώτερη βαθμίδα της ποιότητας ζωής των δημοτών.
Πριν τέσσερα περίπου χρόνια, στο τιμόνι του Δήμου Αχαρνών βρέθηκε μια νέα δημοτική αρχή η οποία έδωσε την υπόσχεση ότι θα αγωνιστεί για την αναβάθμιση της πόλης, για την καλυτέρευση της ποιότητας ζωής των δημοτών.
Τα κατάφερε;
Υπάρχουν εκείνοι που βάζουν θετικό πρόσημο στα πεπραγμένα της δημοτικής αρχής, υπάρχουν όμως κι εκείνοι που διαμαρτύρονται γιατί διαπιστώνουν πως τα προβλήματα του χθες δεν λύθηκαν ακόμα.
Δίκιο έχουν κι οι δύο πλευρές.
Αυτοί που διαπίστωσαν έργα που βελτίωσαν την καθημερινότητά τους ασφαλώς και βάζουν οι περισσότεροι, θετικό πρόσημο στην δημοτική αρχή.
Εκείνοι που βαδίζουν ακόμα σε χωματόδρομους, που οι λακκούβες στους δρόμους που κυκλοφορούν καταστρέφουν τα αυτοκίνητά τους ενώ ταυτόχρονα δημιουργούν συνθήκες για ατυχήματα, έχουν συγκεκριμένους λόγους να διαμαρτύρονται. Δεν «μετράνε» αν έχουν γίνει έργα σε άλλες περιοχές, βλέπουν το δικό τους πρόβλημα, θέλουν να γίνουν όλα όσα πρέπει και δικαιούνται στην περιοχή τους.
Όμως, σε έναν ρημαγμένο δήμο, με άδεια ταμεία, με χιλιάδες υποχρεώσεις, μπορούν μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα να γίνουν όλα εκείνα που δεν έγιναν τα προηγούμενα χρόνια;
Η πολιτική είναι χώρος προσφοράς και πρέπει να κοιτάζεις να κάνεις το σωστό και ταυτόχρονα να ακούς την κριτική, όσο οξεία και να είναι. Πρέπει να τα αντιμετωπίζεις όλα με ψυχραιμία και αξιοπρέπεια. Η πολιτική έχει δύο πτυχές, το ένα κομμάτι ναι ”μπράβο” τα έχει κάνει καλά, και το άλλο, είναι το άσχημο κομμάτι και οι διαμαρτυρίες.
Μιλώντας πριν αρκετό καιρό με τον δήμαρχο Σπύρο Βρεττό μου είχε πει: «Θαυματοποιοί δεν είμαστε, προσπαθούμε. Δεν μπορούμε να εξαφανίσουμε ως δια μαγείας τα πολλά προβλήματα της πόλης, δεν μπορούμε να πούμε “γεννηθήτω ανάπτυξη”. Αγωνιζόμαστε και βήμα – βήμα, προχωρούμε στη δημιουργία μιας πόλης που θα προσφέρει στους δημότες όλα όσα δικαιούνται, αγωνιζόμαστε να κάνουμε την πόλη μας από παράδειγμα προς αποφυγή, υπερήφανη πόλη».
Λίγες εβδομάδες πριν τις δημοτικές εκλογές, πολλοί είναι εκείνοι που επιθυμούν κι επιλέγουν την επανεκλογή του Σπύρου Βρεττού στο τιμόνι του Δήμου Αχαρνών.
Έχουν διαπιστώσει πως οι δήμαρχοι με τις ουτοπικές προεκλογικές υποσχέσεις των τελευταίων δέκα-δεκαπέντε ετών μόνο προβλήματα προσέθεσαν στην καθημερινότητά τους, υποβάθμισαν την ποιότητα ζωής τους.
Οι δημότες σήμερα αναζητούν έναν πιο ρεαλιστικό προεκλογικό λόγο και διαπιστώνουν ότι η δημοτική αρχή του Σπύρου Βρεττού, μπορεί να μην εκπληρώνει όλες τις προσδοκίες τους, αλλά μάλλον αποτελεί πιο αξιόπιστη επιλογή από τα όσα υπόσχονται οι άλλες δημοτικές παρατάξεις, ορισμένες εκ των οποίων, υπόσχονται έργα και ημέρες που ούτε ο μεγάλος μάγος Χουντίνι δεν θα σκεφτότανε να υποσχεθεί.