Ο Φαρισαίος στάθηκε και προσευχόταν ως προς τον εαυτό του αυτά: Θεέ μου σ’ ευχαριστώ γιατί δεν είμαι όπως ακριβώς οι υπόλοιποι άνθρωποι, άρπαγες, άδικοι, μοιχοί, ή και όπως αυτός ο τελώνης. Νηστεύω δύο φορές την εβδομάδα, αποδεκατίζω όλα όσα αποχτώ”. Και στη συνέχεια δείχνοντας στο Θεό τον τελώνη είπε με υπερηφάνεια ότι «Δεν είμαι σαν κι αυτόν!»... Πᾶς ὁ υψῶν ἐαυτόν ταπεινωθήσεται…
Ο Τελώνης κρυβόταν πίσω από μία κολώνα με σκυμμένο το κεφάλι, συναισθανόμενος τα λάθη και τις αδικίες που είχε διαπράξει χτυπώντας με ωδίνη το στήθος του έλεγε προς τον Θεό: ἱλάσθητί μοι τῷ ἁμαρτωλῷ… «Ὁ ταπεινῶν ἐαυτόν ὑψωθήσεται»!
Ο Θεός δεν παρασύρεται από την εξωτερική μας συμπεριφορά, την θρησκευτική μας αυτοαπασχόληση.
Δέχτηκε ως εύοσμο θυμίαμα την προσευχή του τελώνη.
Ο άδικος τελώνης νίκησε τον δίκαιο φαρισαίο.
Ο Φαρισαίος, ο θεωρούμενος ευσεβής, έχοντας την αυτάρκεια της δήθεν ευσέβειάς του ως δεδομένη, στάθηκε με έπαρση μπροστά στο Θεό και άρχισε να απαριθμεί τις αρετές του, οι οποίες ήταν πραγματικές. Τις εξέθετε προκλητικότατα με τρόπον ώστε απαιτούσε από το Θεό να τον επιβραβεύσει γι' αυτές. Για να εξαναγκάσει δε το Θεό έκανε σύγκρισή του με άλλους ανθρώπους και ιδιαίτερα με τον συμπροσευχόμενό του τελώνη.
Αντίθετα ο όντως αμαρτωλός τελώνης, συναισθανόμενος τη δεινή του κατάσταση, με συντριβή και ταπείνωση ζητεί το έλεος του Θεού. Αυτή η μετάνοιά του τον δικαιώνει μπροστά στο Θεό. Γίνεται δεκτή η προσευχή του, σε αντίθεση με τον υποκριτή Φαρισαίο, ο οποίος όχι μόνο δεν έγινε δεκτή η προσευχή του, αλλά σώρευσε στον εαυτό του περισσότερο κρίμα, εξαιτίας της εγωπάθειάς του.
Διαχρονική η σημασία αυτής της παραβολής.
Αν κι έχουν περάσει χιλιάδες χρόνια από τότε, ακόμη και σήμερα, συναντάμε στη ζωή μας, αυτές τις κατηγορίες ανθρώπων.
Με άλλη ονομασία και αξιώματα φυσικά.
Αρχιεπίσκοπος, Πάπας, Μητροπολίτης, Καρδινάλιος, παπάς, αβάς κ.α. είναι μερικές ονομασίες.
Ο Θεός γνωρίζει ποιοι από αυτούς προσευχόμενοι προς Αυτόν, έχουν έπαρση, είναι προκλητικοί.
Οι πολιτικοί διεκδικούν με αξιώσεις τον τίτλο του Τελώνη, όμως δεν δείχνουν να έχουν μετανοήσει για τα λάθη τους, για τις άδικες κι ολέθριες για την ανθρωπότητα, αποφάσεις τους.
Τελώνη και Φαρισαίου.
Ποια ιδέα έχουμε για τον εαυτό μας; Και πώς την έχουμε σχηματίσει; Τον συγκρίνουμε με γνωστούς μας, φίλους μας και νομίζουμε ότι υπερέχουμε από όλους αυτούς, τους ξεπερνάμε σε γνώση, σε ικανότητες, σε αρετή; Βλέπουμε τις δικές μας ελλείψεις και τις αρετές των άλλων;
Ο δρόμος προς την τελειότητα δεν έχει τέλος…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.