Τα απόνερα μιας… συνέντευξης 8ο Επεισόδιο

 Στις σκέψεις μου είναι, η έκδοση συγγράμματος στο οποίο θα περιγράφονται, γνωστά κι άγνωστα περιστατικά με πρωταγωνιστές δημάρχους και δημοτικούς συμβούλους από το 1995 έως και σήμερα απλά για να γνωρίζουν οι δημότες γιατί ο Δήμος Αχαρνών παραμένει σε αυτή την πολύ κακή κατάσταση. Οικονομική, περιβαλλοντική και κοινωνική.

Γράφει ο Ιάκωβος Ποθητός

Με γεγονότα που έγιναν αιτία «κουστουμαρισμένοι» και «καθώς πρέπει» περισπούδαστοι άνθρωποι να μη θέλουν στα πόδια τους ανθρώπους που νοιάζονται για την πόλη και τους δημότες, θα προσπαθήσω να δώσω απάντηση σε ένα από τα πολλά «γιατί» των δημοτών.

Γιατί δεν γίνονται έργα υποδομής, γιατί άλλοι δήμοι αναπτύσσονται κι εμείς πάμε συνεχώς από το κακό στο χειρότερο;

Σημαντικό ρόλο πάντα διαδραματίζουν οι συνεργάτες του εκάστοτε πολιτικού, του εκάστοτε δημάρχου. Σ’ αυτό το θέμα θα αναφερθώ.

Πριν πολλά χρόνια ήμουν υπεύθυνος έκδοσης δημοτικής εφημερίδας. Δίπλα μου για συνεργάτες είχα, δύο κοπέλες. Η μία εκτελούσε χρέη γραμματειακής υποστήριξης και η δεύτερη δημοσιογράφου (μόλις είχε τελειώσει την δημοσιογραφική σχολή του Αντένα).

Μια μέρα, με κάλεσε ο τότε δήμαρχος και μου ζήτησε να πάρω συνέντευξη από κάποιον σημαντικό συνεργάτη της δημοτικής αρχής ο οποίος θα μιλούσε για μια σημαντική παρέμβαση στον Δήμο από την οποία ωφελούμενοι θα ήταν οι δημότες.

Κάλεσα την συνεργάτιδά μου δημοσιογράφο και της είπα ότι θα έπρεπε να μεταβεί στο γραφείο του σημαντικού αυτού συνεργάτη για να του πάρει συνέντευξη. Γνωρίζοντας ότι για πρώτη φορά θα έπαιρνε από κάποιον συνέντευξη, προκειμένου να μην γίνει κάποιο λάθος, της έδωσα ένα μικρό αλλά πολύ αξιόπιστο μαγνητοφωνάκι, να το έχει στην τσάντα της προκειμένου να καταγράψει όλα όσα θα ειπωθούν.

-       Δεν θα δείξεις το μαγνητόφωνο, της είπα. Θα γράφεις στο τετράδιο της ερωτήσεις – απαντήσεις και όταν γυρίσεις στο γραφείο για να καθαρογράψεις την συνέντευξη θα ακούς από το μαγνητόφωνο τη συζήτηση. Έτσι αν κάτι δεν είχες προλάβει να σημειώσεις ή έχεις αμφιβολίες για το αν ειπώθηκε έτσι η απάντηση, θα βάζεις το μαγνητόφωνο σε εκείνο το σημείο και θα ακούς τι έχει ειπωθεί. Γι’ αυτό μη φοβάσαι, όλα θα πάνε καλά.

Πράγματι. Η συνεργάτης μου πήρε την συνέντευξη από τον σημαντικό αυτόν παράγοντα, την καθαρόγραψε και στο επόμενο φύλλο της εφημερίδας δημοσιεύθηκε.

Την επομένη της δημοσίευσης, με πήρε ο δήμαρχος στο γραφείο μου στον Πειραιά (όπως έχω αναφέρει σε προηγούμενα άρθρα μου εργαζόμουν σε πολυεθνική ναυτιλιακή εταιρεία στον Πειραιά) και μου ζήτησε να απολύσω την συνεργάτιδά μου – δημοσιογράφο. Τον ρώτησα γιατί και μου απάντησε πως άλλα της είπε ο σημαντικός συνεργάτης της δημοτικής αρχής κι αυτή άλλα έγραψε (μου ανέφερε το σημείο της συνέντευξης).

Δεν απάντησα. Το απόγευμα που πήγα στο γραφείο της εφημερίδας, κάλεσα την συνεργάτιδά μου και την ρώτησα πως έγραψε την συνέντευξη.

-       Κύριε Ιάκωβε, μου είπε. Επειδή φοβόμουν μην κάνω κάποιο λάθος, έκανα απομαγνητοφώνηση κι έγραψα ακριβώς ότι μου είπε ο κύριος.

Την ρώτησα αν είχε δείξει το μαγνητόφωνο κατά την συνέντευξη και μου είπε ότι ακολούθησε τις εντολές μου και το είχε στην ανοικτή τσάντα της σε θέση που δεν μπορούσε άλλος να το δει.

Πήρα το μαγνητόφωνο κι έκανα αντιπαραβολή στο κείμενο της συνέντευξης που δημοσιεύθηκε και στο περιεχόμενο της κασέτας. Ήταν ακριβώς το ίδιο.

Την επομένη πήρα τον δήμαρχο τηλέφωνο και τον ρώτησα πότε θα συναντηθεί με τον συνεργάτη του. Μου απάντησε πως θα τον συναντούσε το Σάββατο στις 11.00 το πρωί στα γραφεία της Δημοτικής Επιχείρησης.

11.00 το πρωί ήμουν εκεί, έχοντας στο χέρι μου την εφημερίδα με την συνέντευξη και στην τσέπη μου το μαγνητόφωνο. Είχα μάλιστα την κασέτα στο επίμαχο σημείο όπου απαντούσε ο σημαντικός παράγοντας σε σχετική ερώτηση.

Αφού τους χαιρέτησα, ρώτησα τον σημαντικό παράγοντα:

-       Αυτή η δημοσιογράφος δεν τα έγραψε όπως τις τα είπες

-       Ναι μου απάντησε. Άλλα της είπα κι άλλα έγραψε!

Δεν θα σας αναφέρω τα όσα «ωραία» ακούσθηκαν μετά από εκείνη την απάντηση. Απλά θα σας πως, πως έβγαλα το μαγνητόφωνο από την τσέπη μου και έβαλα να ακουσθεί τι πραγματικά είχε πει. Γυρνώντας στον δήμαρχο του είπα:

-       Αν θέλεις να διώξω την δημοσιογράφο να γνωρίζεις πως πρώτος θα φύγω εγώ!

Η δημοσιογράφος ποτέ δεν έμαθε για το περιστατικό. Χαίρομαι που ακόμη και σήμερα είναι υπάλληλος στον Δήμο, χαίρομαι που δεν έχασε την δουλειά της.

Ο συνεργάτης της δημοτικής αρχής δεν αντιμετώπισε κάποιο πρόβλημα για το ψέμα που είπε, απεναντίας κατάφερε (γιατί όντως είχε ικανότητες) να εξελιχθεί σημαντικά.

Φυσικά, απαιτούσε να μη βρίσκομαι μπροστά σε συζητήσεις που έκανε με τον τότε δήμαρχο για λόγους που μόνο αυτός γνωρίζει.

Πηγαίνεις σε κάποια μικρά χωριά, ταξιδεύεις σε μικρά νησάκια και χαίρεσαι με την ομορφιά που συναντάς. Κι όταν γυρνάς στη μουντή, στη γκρίζα πόλη, αναρωτιέσαι:

-       Γιατί άραγε υπάρχει αυτή η κατάντια, γιατί δεν συναντάς την νοικοκυροσύνη, την καθαριότητα, η καλή ποιότητα ζωής που βρίσκεις σε άλλα μέρη;

Όλα είναι θέμα των επιλογών μας. Είτε είμαστε δήμαρχοι, δημοτικοί σύμβουλοι, είτε είμαστε δημότες που με την ψήφο μας αποφασίζουμε για το μέλλον μας. Αυτή είναι η σκληρή αλήθεια...