Αντιμετωπίζεται η εγκληματικότητα;

Είναι σαν να γνωρίζουμε ότι κάποιος είναι άρρωστος, όμως δεν του κάνουμε τις απαιτούμενες εξετάσεις προκειμένου  να δούμε από ποια ασθένεια πάσχει και ποιο φάρμακο χρειάζεται για να γίνει καλά, αλλά περιμένουμε από τρίτους ή από... θαύμα, να θεραπευτεί.

Θέλουμε λοιπόν να κάνουμε καλά τον άρρωστο;

Γράφει ο Ιάκωβος Ποθητός

Πως μπορεί να εκλείψει ένα πρόβλημα;

Είτε με δικές μας ενέργειες, είτε με ενέργειες τρίτων, είτε με συντονισμένες προσπάθειες όλων των πλευρών κι είτε από… τύχη!

Αν αφαιρέσουμε τον παράγοντα «τύχη», για να αντιμετωπιστεί ένα πρόβλημα χρειάζεται κυρίαρχα η γνώση.

Κι η γνώση δεν πουλιέται στα ράφια των σούπερ μάρκετ, αλλά κερδίζεται με επίπονες προσπάθειες, με μελέτες, με αφιέρωση χιλιάδων ωρών πάνω στο συγκεκριμένο αντικείμενο ώστε να κατανοήσουμε όσο δυνατόν καλύτερα όλες τις πλευρές του.

Χωρίς γνώση των προβλημάτων ότι και να λέμε, ότι και να κάνουμε, δεν προσφέρουμε τίποτα εκτός από το να κάνουμε κάθε φορά, αναφορά στο πρόβλημα και να στρεφόμαστε εναντίον τρίτων ή της πολιτείας γιατί δεν κάνουν καλά τη δουλειά τους.

Στην Ελλάδα έτσι συμβαίνει, να φταίνε πάντα οι άλλοι κι όχι εμείς.

Υπάρχει εγκληματικότητα στην πόλη των Αχαρνών;

Φυσικά υπάρχει και μάλιστα σε όλες τις μορφές του οργανωμένου εγκλήματος.

Εμφανίστηκε τα τελευταία χρόνια;

Ασφαλώς και όχι αφού ανάλογα με τη χρονική περίοδο, οι ομάδες που δρούσαν είχαν συγκεκριμένα φυσικά κι εθνικά χαρακτηριστικά.

Υπήρξαν προσπάθειες αντιμετώπισης της εγκληματικότητας;

Έγιναν και γίνονται πολιτικές προσπάθειες που εστιάζονται κατά κύριο λόγο στην αστυνόμευση και λιγότερο στην πρόληψη.

Ποιοι ευθύνονται για την εγκληματικότητα;

Όλοι! Κράτος, Τοπική Αυτοδιοίκηση, Φορείς, πολίτες. Κανείς δεν είναι άμοιρος ευθυνών.

Είναι έγκλημα η καταπάτηση δημοσίων εκτάσεων; Είναι.

Γιατί επέτρεψαν την καταπάτησή τους και κατόπιν την κατάτμηση και οικοδόμησή τους εκείνοι που γνώριζαν;

Είναι έγκλημα η αυθαίρετη δόμηση που υποβαθμίζει και καταστρέφει το περιβάλλον;

Γιατί έμειναν απαθείς όλοι εκείνοι που θα μπορούσαν να προστατεύσουν την ποιότητα ζωής μας;

Είναι έγκλημα το παράνομο πέταμα μπάζων και σκουπιδιών σε περιοχές; Είναι.

Κι όμως πολλοί πολίτες πετούν καθημερινά κάθε είδος μπάζων και σκουπιδιών σε όλες της γωνιές της χώρας.

Είναι έγκλημα η πώληση λαθραίων τσιγάρων; Είναι.

Γιατί ακόμα και στις λαϊκές, παρουσία των αστυνομικών πουλούσαν και πουλάνε ορισμένοι λαθραία τσιγάρα;

Είναι έγκλημα η εκμετάλλευση γυναικών; Είναι.

Γιατί σε πολλά μπαράκια της πόλης υπήρχαν πλήθος αλλοδαπών γυναικών που ζούσαν παράνομα στη χώρα μας και που εκδίδοντο από τους «προστάτες» τους; Και ποιοι ήταν όλοι εκείνοι οι «νομοταγείς» και «ηθικοί» πολίτες που πλήρωναν για να ικανοποιήσουν τις ορέξεις τους;

Είναι έγκλημα η πώληση των ναρκωτικών; Είναι.

Γιατί όλος ο κόσμος γνωρίζει που θα βρει ναρκωτικά και μόνο η αστυνομία δεν ξέρει;

Υπάρχει ισότιμη κι ισόνομη αντιμετώπιση των πολιτών από τους κρατούντες; Ασφαλώς κι όχι! Υπάρχουν οι «ημέτεροι» κι οι «άλλοι», οι «δικοί μας» κι οι «απέναντι».

Υπάρχει μέριμνα για τους πάσχοντες, για όλους αυτούς που έχουν ανάγκη στήριξης; Ασφαλώς κι όχι! Απόδειξη, οι χιλιάδες τόνοι φρούτων που καταστρέφονται στις χωματερές αντί να πηγαίνουν στους λαούς της Αφρικής που πεθαίνουν από την πείνα.

Σέβονται τα όργανα της πολιτείας τους νόμους και τους πολίτες; Πολλές φορές όχι και μάλιστα, αρκετοί από αυτούς κάνουν κατάχρηση εξουσίας.

Πολλά ακόμη παραδείγματα θα μπορούσαν να γραφούν και που δείχνουν το μέγεθος τόσο της τάσης παραβατικότητας που παρατηρείται στους απλούς πολίτες, όσο και στις αδυναμίες που υπάρχουν στην πολιτεία.

Το παράδοξο είναι, πως όταν εμείς προβαίνουμε σε μία πράξη που ο νόμος την τιμωρεί, θέλουμε τα όργανα της πολιτείας να κάνουν τα στραβά μάτια. Για τους άλλους όμως που κάνουν τα ίδια με μας, ζητάμε ο πέλεκυς της δικαιοσύνης να πέφτει αμείλικτος.

Είναι επομένως το πρόβλημα της εγκληματικότητας βαθιά κοινωνικό και ο καλύτερος τρόπος αντιμετώπισης του, είναι η Παιδεία.

Ένας ζηλόφθονος μπορεί να κλέψει κάτι που του αρέσει ή να προσπαθήσει να βλάψει κάποιον που χαίρει τιμών και διακρίσεων. Αυτό είναι ψυχική ασθένεια.

Εκείνος όμως που αναγκάζεται να κλέψει για να πάει ένα κομμάτι ψωμί στην οικογένειά του δεν είναι ψυχικά άρρωστος. Οδηγήθηκε σε αυτή την πράξη από την αδιαφορία ή την κακή λειτουργία του Κράτους και της κοινωνίας.

Ο παραγωγός και έμπορος ναρκωτικών συνειδητά εγκληματεί με στόχο τον πλουτισμό. Δεν νοιάζεται αν χιλιάδες νέοι πεθαίνουν από ναρκωτικά, νοιάζεται μόνο για την αύξηση της πελατείας του.

Το πρεζόνι όμως που καταλήγει να γίνει «βαποράκι» δεν είναι έμπορος. Είναι θύμα μιας κοινωνίας που δεν μπορεί να προστατεύσει τα μέλη της, είναι θύμα ενός Κράτους που δεν καταβάλει όλες εκείνες τις προσπάθειες που απαιτούνται για την καταπολέμηση της μάστιγας των ναρκωτικών.

Ούτε οι τσιγγάνοι φταίνε, ούτε οι Αλβανοί, ούτε οι Ρώσοι, ούτε οι Έλληνες. Φταίνε οι πολιτικές εκείνες που συμβάλουν στην εξάπλωση των ναρκωτικών, φταίνε οι Μεγάλες Δυνάμεις αφού σε όποιες περιοχές κι αν επενέβησαν τάχα για να πατάξουν τα «κακά» καθεστώτα, δημιουργήθηκαν μεγάλες καλλιέργειες και εργοστάσια παραγωγής ναρκωτικών.

Η γνώση επομένως τόσο των τάσεων όσο και των πολιτικών που εφαρμόζονται αποτελεί την βάση για την αντιμετώπιση του προβλήματος.

Χρειάζονται όμως κι άλλα.

Ο Δήμος Αχαρνών είναι μια μεγάλη πολυπολιτισμική κοινωνία που σχηματίσθηκε τα τελευταία χρόνια από τους γηγενείς και από κοινωνικές ομάδες που ήρθαν στην περιοχή είτε από εσωτερική μετανάστευση είτε από την πρώην Σοβιετική Ένωση, είτε από την Ασία ή από χώρες της Ανατολικής Ευρώπης.

Η πολυπολιτισμική κοινωνία έχει το μειονέκτημα να μην αντιδρά στα διάφορα ερεθίσματα με τον ίδιο τρόπο. Ανάλογα με την δυνατότητα που έχει η κάθε κοινωνική ομάδα να κατανοεί τα διάφορα μηνύματα, ανάλογα με τα ήθη κι έθιμα που την διακρίνουν, ανάλογα με την οικονομική κατάσταση που βρίσκεται, αντιδρά.

Αν η Δημοτική Αρχή και οι φορείς θέλουν πράγματι να βρουν τις απαντήσεις για την άμβλυνση της εγκληματικότητας, πρέπει να μελετήσουν σοβαρά το θέμα, ξεκινώντας με επιστημονικές έρευνες για να δουν:

α) την σύνθεση του πληθυσμού και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του (εθνικότητα, μόρφωση, θρήσκευμα, οικονομική κατάσταση κ.α. Σημαντικά στοιχεία μπορεί κανείς να βρει στην καταγραφή της ΕΛΣΤΑΤ για το 2011),

β) Την χωροταξία της πόλης, την γενικότερη εικόνα της (αν έχει ανθρώπινο πρόσωπο, αν δημιουργεί αίσθημα ασφάλειας στους δημότες, αν ικανοποιεί τις ανάγκες της νεολαίας κ.α.)

γ) οι κατηγορίες, τα μεγέθη και η διείσδυση του εγκλήματος στην πόλη,

δ) ποιες ανάγκες υπάρχουν στις διάφορες κοινωνικές ομάδες (ανεργία, κοινωνικός αποκλεισμός κ.α.)

Αν δεν γνωρίζουμε τα μεγέθη του προβλήματος, λύσεις δεν μπορούν να δοθούν.

Είναι σαν να γνωρίζουμε ότι κάποιος είναι άρρωστος, όμως δεν του κάνουμε τις απαιτούμενες εξετάσεις προκειμένου να δούμε από ποια ασθένεια πάσχει και ποιο φάρμακο χρειάζεται για να γίνει καλά, αλλά περιμένουμε από τρίτους ή από... θαύμα, να θεραπευτεί.

Θέλουμε λοιπόν να κάνουμε καλά τον άρρωστο;