25η Μαρτίου: Καταλαβαίνουμε γιατί γιορτάζουμε;

Γράφει ο Ιάκωβος Ποθητός

25^η Μαρτίου. Μια χρυσή σελίδα της νεότερης ελληνικής ιστορίας, γεμάτη ανδραγαθήματα και ήρωες.

Αν και οι πανηγυρικοί που εκφωνούνται, οι παρελάσεις που γίνονται και τα τραγούδια που ακούγονται είναι τόσο όμορφα, εντούτοις, ένα μεγάλο ερώτημα με βασανίζει.

Καταλαβαίνουμε άραγε τι γιορτάζουμε; Κατανοούμε τη σημασία αυτής της εθνικής εορτής;

Αν αναλογιστούμε πως οι σύγχρονοι Έλληνες, στην μεγάλη πλειοψηφία τους, δεν γνωρίζουν σχεδόν τίποτα για τον άγιο που φέρουν το όνομά του, που γιορτάζουν την ονομαστική τους εορτή χωρίς να νοιώθουν πως ταυτόχρονα γιορτάζει και τιμάται, εκτός από αυτούς κι ο άγιος, καταλαβαίνουμε τι σκέπτονται και για την εθνική μας εορτή.

Η ζωή μας έχει γίνει πολύ πεζή, χωρίς αξίες αλλά και χωρίς την ανάγκη προτύπων, ηρώων.

Ποιος θα θυμηθεί τον Αθανάσιο Διάκο που υπέστη μεγάλα βασανιστήρια προκειμένου να αλλαξοπιστήσει, να προσκυνήσει τον σουλτάνο;

Ποιος θα θυμηθεί τον Κολοκοτρώνη, την μεγάλη αυτή ιστορική φυσιογνωμία, που ήταν ο αρχιστράτηγος της επανάστασης και της νίκης αλλά φυλακίστηκε γιατί δεν ήθελε τον ξενόφερτο βασιλιά, τον βασιλιά που ήθελαν να επιβάλουν στους Έλληνες οι εγγυήτριες δυνάμεις;

Ποιος θα θυμηθεί την Μπουμπουλίνα, που έδωσε όλη της την περιουσία για τον αγώνα, αλλά πέθανε πάμπτωχη, χωρίς καμία αναγνώριση από το αχάριστο και σκληρόκαρδο κράτος;

Ποιος θα θυμηθεί τους Σουλιώτες και τις Σουλιώτισσες, τον Οδυσσέα Ανδρούτσο, τον Ρήγα Φεραίο και την Φιλική Εταιρεία, τον Δημήτριο Υψηλάντη;

Έχουμε σβήσει από την μνήμη μας τα μεγάλα κατορθώματα, τους ατρόμητους ήρωες με αποτέλεσμα να μην μας συνδέει τίποτα με το παρελθόν, να μην νοιώθουμε συνέχεια της Ιστορίας αυτού του τόπου; Μήπως στις φλέβες μας δεν τρέχει πλέον αίμα ηρώων αλλά αίμα προσκυνημένων; Ή μήπως μας ναρκώσανε τις αισθήσεις, μας αντικατέστησαν τις αξίες, μας εξαφάνισαν από την μνήμη τους ήρωες;

Ο σύγχρονος τρόπος ζωής, δεν επιτρέπει στον απλό άνθρωπο να σηκώσει κεφάλι, να αντισταθεί στα όσα συμβαίνουν γύρω του. Οι επιδιώξεις του είναι απτές αλλά και τόσο ρηχές. Ένα καλό αυτοκίνητο, μια σίγουρη δουλειά, ένα άνετο σπίτι, ένα ηλιόλουστο εξοχικό. Από εκεί και πέρα δεν νοιάζεται για τίποτα. Δεν υπάρχει κάτι άλλο που να τον ενδιαφέρει, που να του δίνει το ερέθισμα για αγώνα.

Σε άλλες εποχές, αυτός που κρατούσε την σημαία, καμάρωνε, ένοιωθε σημαντικός.

Πολλοί ήταν αυτοί που σκοτώθηκαν για να μην πέσει η σημαία της Ελλάδας στα χέρια του εχθρού.

Σήμερα η σημαία για άλλους είναι βάρος, για άλλους σύμβολο μίσους και διαχωρισμού των ανθρώπων και για άλλους, τους λίγους, το σύμβολο της πατρίδας.

Ο Εθνικός Ύμνος έπαψε να τραγουδιέται με θέρμη και ζωντάνια. Μόνο σε νικηφόρους αγώνες αθλητών μας ξυπνάει μέσα μας αυτή η μεγάλη δύναμη που μας γιγαντώνει και μας ανεβάζει στα ουράνια. Κι αυτό αποτελεί μιαν απόδειξη, πως ο Έλληνας αλλά και ο κάθε άνθρωπος, έχει ανάγκη από σύμβολα, πρότυπα, ήρωες, που είναι ανώτεροι από αυτόν, που κατορθώνουν το ακατόρθωτο, το μεγάλο, το υπέροχο.

Τι χρειάζεται επομένως να κάνουμε για να ξαναγίνουμε η ζωντανή φυλή που σφυρηλατήθηκε μέσα από αγώνες και θυσίες για την ελευθερία και την δημοκρατία;

Χρειάζεται να μελετήσουμε καλά την Ιστορία μας. Να γνωρίσουμε τους ήρωές μας, να ανακαλύψουμε τους συμμάχους μας αλλά και τους «φίλους» μας. Να διαπιστώσουμε ποιοι ευθύνονται για τα δεινά που περάσαμε και περνάμε.

Να αναρωτηθούμε για το ποια πρέπει να είναι σήμερα η στάση μας απέναντι στις μεγάλες αλλαγές που συμβαίνουν γύρω μας.

Η 25^η Μαρτίου μας δίνει κάθε χρόνο την ευκαιρία να ξυπνήσουμε από τον βαθύ λήθαργο του καταναλωτισμού.

Η 25^η Μαρτίου μας δίνει κάθε χρόνο το δικαίωμα να ξυπνήσουμε και να ξεσηκωθούμε ενάντια σε όλους εκείνους που καθημερινά διαφθείρουν και καταστρέφουν την κοινωνία μας.

Θέλουμε μετά από το ξύπνημα να κρατήσουμε τα μάτια μας ανοικτά ή θα προτιμήσουμε την εύκολη λύση του ύπνου;

Ο καθένας μπορεί να κάνει την επιλογή του.

Θα πρέπει να θυμόμαστε όμως, ότι όλοι αυτοί οι ήρωες ήταν απλοί καθημερινοί άνθρωποι, όπως εμείς, που όμως είχαν ένα μεγάλο εφόδιο: Αγαπούσαν την πατρίδα τους, την οικογένειά τους, τα ήθη κι έθιμά τους και γι’ αυτό ήθελαν να είναι ελεύθεροι.

Το τίμημα για την λευτεριά ήταν η θυσία, ο αγώνας, η ζωή τους…