Περιμένοντας την ανάπτυξη που αργεί…

Γράφει ο Ιάκωβος Ποθητός
Μεγάλη η συζήτηση για την σωστή, δίκαιη ανάπτυξη μιας πόλης, ενός κράτους.
Πολλές απόψεις έχουν διατυπωθεί, περισσότερες όμως είναι οι παρεμβάσεις, που δίνουν το δικαίωμα σύγκρισης, παρατηρήσεων, συμπερασμάτων.
Η πόλη των Αχαρνών μεταπολεμικά, δέχθηκε πολλές παρεμβάσεις από την πολιτεία, που σε αρκετές περιπτώσεις, μπορούν να χαρακτηρισθούν ως πράξεις βιασμού της φυσιογνωμίας της πόλης, της ποιότητας ζωής των κατοίκων.
Στρατόπεδα δημιουργήθηκαν πριν δεκαετίες και που σήμερα τίποτα δεν έχουν να προσφέρουν για την ασφάλεια της χώρας.
Υπερτοπικές χρήσεις όπως η εγκαταστάσεις της ΕΥΔΑΠ που κανένα όφελος, αναπτυξιακό ή οικονομικό δεν προσφέρουν αλλά και ο καταστροφικός σεισμός του 1999 που οδήγησε στην δημιουργία καταυλισμών πρόσθεσαν ακόμη μεγαλύτερα οικιστικά προβλήματα. Ο καταυλισμός του στρατοπέδου ΚΑΠΟΤΑ, εικοσιτέσσερα χρόνια μετά, με εθελοτυφλία των δημοτικών αρχών αλλά και για ψηφοθηρικούς και για… οικονομικούς λόγους ορισμένων, εξακολουθεί ακόμα να λειτουργεί έχοντας πλέον μεταμορφωθεί σε οικισμό, αφού εντός του καταυλισμού κτίσθηκαν εκκλησία και σχολείο.
Η μεγάλη ευκαιρία για βελτίωση της ποιότητας ζωής των κατοίκων αλλά και για την επίλυση πολλών ακανθωδών προβλημάτων ήρθε την περίοδο των Ολυμπιακών Αγώνων. Τότε, για την πόλη των Αχαρνών, είχαν αρχικά σχεδιαστεί να γίνουν τα εξής έργα: Ολυμπιακό Χωριό, Ιππικό Κέντρο, Κέντρο Τοξοβολίας, Δημοσιογραφικό Χωριό, Συγκοινωνιακό Κέντρο Αχαρνών (το μεγαλύτερο και πιο σύγχρονο συγκοινωνιακό κέντρο των Βαλκανίων) καθώς και η δημιουργία της Αττικής Οδού.
Αν αυτά τα έργα εκτελούνταν με γνώμονα την προστασία του περιβάλλοντος, την ποιότητα ζωής των πολιτών καθώς και για την ανάπτυξη, οικονομική και οικιστική ανάπτυξη της πόλης, ο Δήμος Αχαρνών θα γινόταν μια πόλη πρότυπο.
Οι αλλαγές στην χωροθέτηση των έργων με αποφάσεις των κυβερνώντων, η ατολμία ή η ανεπάρκεια της εκάστοτε δημοτικής αρχής, κυρίως από το 2000 έως και το 2006 οδήγησαν τον Δήμο Αχαρνών σε περαιτέρω υποβάθμιση.
Το Ολυμπιακό Χωριό κατασκευάστηκε χωρίς να ληφθούν υπόψη οι εγκεκριμένες προτάσεις για την ένταξη των περιοχών του Βορείου Μενιδίου στο Σχέδιο Πόλης καθώς και οι ΑΝΑΓΚΕΕΣ κατασκευές των προτεινόμενων αγωγών αποχέτευσης και ομβρίων καθώς και οδικών αξόνων.
Το Ιππικό Κέντρο μεταφέρθηκε στο Μαρκόπουλο, το Δημοσιογραφικό Χωριό στο Μαρούσι, το κέντρο Τοξοβολίας δεν έγινε (οι αγώνες έγιναν στο Καλλιμάρμαρο) ενώ το Συγκοινωνιακό Κέντρο Αχαρνών (ΣΚΑ) με απόφαση της τότε κυβέρνησης (και χωρίς καμία αντίδραση της τότε δημοτικής αρχής), έγινε απλά μία ακόμη χρήση υποβάθμισης ενώ η Αττική Οδός, έκοψε στα δύο την πόλη των Αχαρνών (ακόμα ψάχνουν την περιβαλλοντική μελέτη) χωρίς ΚΑΝΕΝΑ όφελος για την πόλη.
Και μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες όμως, δεν παρατηρείται κάποια προσπάθεια για την ανάπτυξη της πόλης. Ας μη λησμονούμε, ότι μόλις πριν λίγους μήνες, η δημοτική αρχή, αντιλαμβανόμενη τα λάθη και τις παραλείψεις των προηγούμενων διοικήσεων, ξεκίνησε μια προσπάθεια διάσωσης και διασφάλισης της ακίνητης περιουσίας του Δήμου η οποία είχε αφεθεί στα χέρια των… πονηρούληδων!
Η ανάπτυξη της πόλης δεν στηρίζεται στις όποιες επιθυμίες κάποιου αιρετού. Απαιτείται γνώση, σωστός και δίκαιος σχεδιασμός, αποφασιστικότητα για παρεμβάσεις που πιθανόν να δημιουργήσουν αντιδράσεις από ομάδες συμφερόντων αλλά και αναγνώριση από την όποια δημοτική αρχή, του δικαιώματος των ίσων ευκαιριών των κατοίκων όλων των πολύπαθων περιοχών που χρόνια τώρα ζουν στα όρια ή εντός της υποβάθμισης.
Η κατανομή των χρημάτων που δίνονται για έργα, πρέπει να γίνονται με γνώμονα την ισότητα, την δικαιοσύνη, την ισόρροπη ανάπτυξη των περιοχών της πόλης κι όχι την ανισόρροπη.
Όταν παρατηρούνται από τους πολίτες περιοχές που τυγχάνουν ιδιαίτερης φροντίδας από την όποια δημοτική αρχή, είναι εύλογη η όποια δυσαρέσκειά τους.
Όταν οι δημότες, δικαιολογημένα ή όχι, πιστεύουν ότι για την όποια δημοτική αρχή, αυτοί είναι πολίτες δεύτερης ή τρίτης κατηγορίας, τότε υπάρχει πρόβλημα.
Το δύσκολο είναι να κάνεις το δίκαιο, το σωστό.
Το εύκολο είναι να ικανοποιείς τα θέλω εκείνων που έμμεσα ή άμεσα εκβιάζουν με όπλο την ψήφο τους. Το να ικανοποιείς όμως τα αιτήματα ορισμένης κατηγορίας πολιτών χωρίς να λαμβάνεις υπόψη τις ανάγκες των υπολοίπων, τότε αυτό, πιθανόν να οδηγήσει σε άδικες αποφάσεις.
Περιμένοντας την ανάπτυξη που αργεί.
Οι κάτοικοι της πόλης των Αχαρνών, ζουν με την ελπίδα, πως το αύριο θα είναι καλύτερο, πως η ποιότητα ζωής των παιδιών τους και των ίδιων, θα γίνει καλύτερη.
Το μεγάλο ποσοστό που έλαβε στις πρόσφατες αυτοδιοικητικές εκλογές η σημερινή δημοτική αρχή, δείχνει, από την μια την εμπιστοσύνη των δημοτών σε αυτήν αλλά από την άλλη, την τεράστια ευθύνη που πρέπει να αισθάνονται όλοι αυτοί που υποσχέθηκαν στους δημότες ένα καλύτερο αύριο.
Περιμένοντας την ανάπτυξη που αργεί…
Ελπίζοντας πως θα την δούμε να έρχεται περιμένουμε…

Αναπολώντας το χθες…

Γράφει ο Ιάκωβος Ποθητός
Βαδίζοντας προς το τέρμα της ζωής, αναπολώ όλα όσα έζησα, όλα όσα προσπάθησα, όλα όσα ήλπιζα πως πρέπει να γίνουν για να αντιμετωπισθούν σοβαρά κοινωνικά προβλήματα, να αμβλυνθεί η αδικία.
Στο μυαλό μου στροβιλίζει η ρήση του μεγάλου πολιτικού κι Έλληνα Ιωάννη Καποδίστρια όταν αρνούμενος τον μισθό του Κυβερνήτη είπε: «Εφ’ όσον τα ιδιαίτερα εισοδήματά μου αρκούν διά να ζήσω, αρνούμαι να εγγίσω μέχρι και του οβολού τα δημόσια χρήματα, ενώ ευρισκόμεθα εις το μέσον ερειπίων και ανθρώπων βυθισμένων εις εσχάτην πενίαν».
Και βλέποντας τους πολιτικούς της μεταπολίτευσης, χαμογελώ με πίκρα.
Ο Μέγας Ναπολέων Βοναπάρτης είχε πει «Ο πιο σίγουρος τρόπος για να μείνεις φτωχός είναι να είσαι τίμιος».
Και ζυγίζοντας οι πολιτικοί μας τις καταστάσεις επέλεξαν να μην είναι φτωχοί.
Έχετε δει κανέναν πολιτικό φτωχό; Έχετε δει κάποιον πολιτικό να μη ζει με μεγαλύτερες ανέσεις και πλεονεκτήματα από το «πόπολο»;
Τα πιο πάνω έρχονται στο νου μου σαν σκληρά κτυπήματα από τον πιο δυνατό άνθρωπο γιατί ήμουν έναν ανόητος ονειροπόλος, που πίστευα ότι εκείνοι που νέμονται την όποια εξουσία, έχουν τις ίδιες αρχές, τα ίδια όνειρα, τις ίδιες κοινωνικές ευαισθησίες με μένα.
Όσοι υποστηρίζουν ότι ένα από τα πιο συνηθισμένα λάθη των έντιμων ανθρώπων είναι η αποτυχία τους να αξιολογήσουν το πόσο συστηματικά ανέντιμοι είναι κάποιοι άλλοι άνθρωποι, έχουν μεγάλο δίκιο.
Σκέπτομαι το πόσο ανόητος ήμουν να καταγγείλω με στοιχεία επιλήψιμες κατά τη γνώμη μου ενέργειες πολιτικών προσώπων, που αφενός ζημίωσαν τους πολίτες, αφετέρου ωφελήθηκαν οι ίδιοι. Οι υποθέσεις πήγαν αρχείο. Δεν μπορεί ο απλός θνητός να ακουμπήσει τους νέους «γαλαζοαίματους». Τακτικά μαθαίνουμε για πολιτικές ενέργειες που προκάλεσαν και προκαλούν την κοινή γνώμη, όμως μετά τον πρώτο θόρυβο, μόλις κάθισε η σκόνη, όλα ξεχάστηκαν.
Για τον απλό πολίτη όμως δεν είναι έτσι.
Καθημερινά ο πολίτης, καλείται να πληρώνει την εσκεμμένη ή όχι, κακοδιαχείριση της εκάστοτε κυβέρνησης.
Ο ομότιμος καθηγητής του Συνταγματικού Δικαίου Γιώργος Κασιμάτης, πριν ένα περίπου χρόνο, σε μια εφ όλης της ύλης συνέντευξη, στον 98.4, αναφέρθηκε στο πολιτικό μας σύστημα, που μετά από μια πολύχρονη κατάσταση κρίσης, εξακολουθεί να είναι σε διαρκή παρακμή και το μόνο που το ενδιαφέρει είναι η αυτοσυντήρηση του. Την ίδια ώρα αυτό το ίδιο το σύστημα, έχει οδηγήσει σε "ευνουχισμό" τις κοινωνίες. Δεν υπάρχει σήμερα, λέει, καν με τους όρους της αστικής δημοκρατίας, δημοκρατικό σύστημα, αλλά επίφαση δημοκρατίας, την ώρα που στο πεδίο της παγκοσμιοποίησης συγκρούονται το δυτικό μπλοκ και των χωρών της ανατολής με προεξάρχουσα την Κίνα.
Όλα αυτά σκέπτομαι συνεχώς και θλίβομαι. Το μόνο που με παρηγορεί είναι πως παρά τα πολλά εμπόδια, τα προβλήματα που είχα κι έχω να αντιμετωπίσω, προσπάθησα και προσπαθώ, να κάνω το σωστό. Γιατί, όπως είχε πει ο συγγραφέας H. Jackson Brown Jr. «Ζήστε έτσι ώστε όταν τα παιδιά σας σκέφτονται τη δικαιοσύνη και την ακεραιότητα, να σκέφτονται και εσάς».
Κι αυτό προσπαθώ…