Πόσο πίσω έχω μείνει!

Με αφορμή τον εορτασμό της εθνικής επετείου της 25ης Μαρτίου αναδημοσιεύω το πιο κάτω άρθρο μου, που πρωτοδημοσιεύθηκε το 2012

Γράφει ο Ιάκωβος Ποθητός
Συνειδητοποίησα μόλις εχθές – αλήθεια, πόσο καθυστερημένος είμαι! – το πόσο πίσω έχω μείνει! Και το συνειδητοποίησα, με τον πιο σκληρό κι οδυνηρό τρόπο. Διαπιστώνοντας, ότι φίλοι, που πίστευα πως έχουν τις ίδιες αξίες με μένα, βρισκόντουσαν αλλού, κατά το κοινώς λεγόμενο, ήτανε πολύ πιο μπροστά από μένα που είχα μείνει πίσω!
Είναι αλήθεια, πως οι γονείς μου, χωρίς ποτέ να μου πουν οτιδήποτε, με έμαθαν να αγαπώ την πατρίδα ΜΟΥ.
Είναι αλήθεια, πως οι δάσκαλοι κι οι καθηγητές μου, με δίδαξαν τι σημαίνει Ελευθερία, ότι πρέπει να πολεμάς κάθε μέρα γι’ αυτήν, με δίδαξαν γιατί πρέπει να λατρεύω και να προστατεύω την χώρα ΜΟΥ.
Είναι αλήθεια, πως στον στρατό, κι ειδικότερα την περίοδο της επιστράτευσης το 1974, διαπίστωσα πως είμαι έτοιμος να πολεμήσω και να πεθάνω για την πατρίδα μου, την Ελλάδα ΜΟΥ!
Και γράφω του ΜΟΥ με κεφαλαία γιατί διαπίστωσα χθες, πως η δική μου ΕΛΛΑΔΑ, καμία σχέση δεν έχει με την Ελλάδα εκείνων που έχουν προοδεύσει, έχουν πτυχία, έχουν καταλάβει υψηλές θέσεις, και ορισμένοι από αυτούς, έχουν πολλά φράγκα στην τσέπη.
Εγώ, ο οπισθοδρομικός, νοιώθω περήφανος και στέκομαι προσοχή σε ένδειξη σεβασμού όταν ακούω τον Εθνικό Ύμνο ενώ δακρύζω όταν βλέπω να κυματίζει ψηλά η γαλανόλευκη, η σημαία ΜΟΥ!
Εγώ, ο οπισθοδρομικός, χωρίς να είμαι εκπαιδευτικός, αγωνίσθηκα για την Ελληνική Γλώσσα και την Παιδεία γενικότερα, γιατί μου έμαθαν – ίσως κακώς – οι δάσκαλοι κι οι καθηγητές μου, στους οποίους τόσα πολλά οφείλω, πως τα κύρια χαρακτηριστικά ενός έθνους είναι η γλώσσα, τα ήθη και τα έθιμα.
Σήμερα, νοιώθω πόσο πίσω έχω μείνει, αφού δεν υιοθετώ την τακτική μικρών και μεγάλων, να γράφω με λατινικούς χαρακτήρες, να μιλώ ή να γράφω παραλείποντας άρθρα π.χ. «πάμε πλατεία». Και δεν την υιοθετώ γιατί η Ελλάδα ΜΟΥ, μου απαγορεύει να την αλλοιώνω αλλά – πολύ περισσότερο – να σκεφτώ, πως θα ήταν καλό να επικοινωνώ με τους συμπολίτες μου σε μιαν άλλη γλώσσα, μια άλλη γλώσσα τόσο φτωχή και τόσο βάρβαρη, χωρίς πλούσια νοήματα όπως η Ελληνική!
Πόσο πίσω έχω μείνει!
Κάποτε η γενιά μου αγωνιζότανε και οραματιζότανε μια δυνατή κι ανεξάρτητη Ελλάδα, χωρίς πάτρωνες, χωρίς αφέντες. Σήμερα, που ξεπουλιέται η Ελλάδα, που σχεδιάζεται ο διαμελισμός της, η σημερινή γενιά αγωνίζεται για τον μισθό, για την σύνταξη, για να περνάει καλά. Όχι ότι αυτό είναι κακό. Όμως όσα και να λαμβάνεις σαν μισθό, σαν σύνταξη, με τι καρδιά θα ζεις βλέποντας την χώρα σου υποταγμένη, κατακερματισμένη, βιασμένη; Αυτό, που οι άλλοι με τόση ευκολία το προσπερνούν, εγώ δεν το αντέχω! Ίσως γιατί αυτοί, είναι πολύ πιο μπροστά από μένα κι εγώ έχω μείνει πολύ πίσω. Ίσως εγώ ζω στον δικό μου κόσμο. Ίσως…
Οι γονείς μου με την γεμάτη αγάπη φροντίδα τους, μου έδειξαν την οδό της ευγένειας. Οι δάσκαλοι κι οι καθηγητές, μου δίδαξαν τον δύσκολο δρόμο του καθήκοντος. Η κοινωνία που με ανέθρεψε, με σπούδασε, μ’ εμπιστεύθηκε, μου έδωσε κληρονομιά την ανεκτίμητη Ελληνική Ιστορία. Μια Ιστορία γεμάτη θυσίες, γεμάτη αγώνες, με χιλιάδες ήρωες. Μπορώ να προδώσω την κοινωνία που μ’ εμπιστεύθηκε; Μπορώ να πετάξω στα σκουπίδια τους αθάνατους ήρωες; Η Ελλάδα ΜΟΥ, δεν με αφήνει. Μου λέει να κάνω κουράγιο, μου ζητάει – όπως κάθε φορά – να μείνω όρθιος, αμετακίνητος από τις θέσεις και τον όρκο που έδωσα: «Να φυλάττω πίστη εις την πατρίδα… Να υπερασπίζω με πίστην και αφοσίωσιν, μέχρι της τελευταίας ρανίδας του αίματός μου, τας Σημαίας. Να μην τας εγκαταλείπω, μηδέ να αποχωρίζομαι ποτέ απ’ αυτών.»
Και θυμάμαι εκείνον τον ευτραφή πολιτικό που είχε χαρακτηρίσει την Ελληνική σημαία σαν ένα πανί! Θυμάμαι εκείνα τα πολιτικά ανθρωπάκια, που είπανε ευχαριστώ στον Πλανητάρχη και δέχθηκαν χωρίς καμία αντίσταση, τις γκρίζες ζώνες στο Αιγαίο.
Πόσο πίσω έχω μείνει!
Κανείς δεν αντέδρασε τότε δυναμικά! Μόνο κάποιοι οπισθοδρομικοί, εθνικιστές, πατριδοκάπηλοι σαν κι εμένα! Που έβλεπαν την Ελλάδα να συρρικνώνεται, που έβλεπαν μαύρα σύννεφα να γεμίζουν απειλητικά τον καταγάλανο ουρανό της Ελλάδας ΜΟΥ! Φαίνεται όμως, πως λόγω του προχωρημένου της ηλικίας μου, τα μάτια μου δεν έβλεπαν καλά, πως ότι έβλεπα, ήταν δημιούργημα της φαντασίας μου, ήταν κατάλοιπα του παρελθόντος που με διάφορες αιτίες, ερχόντουσαν στις σκέψεις μου και με βασάνιζαν.
Πόσο πίσω έχω μείνει!
Εγώ να αγαπώ την Ελληνική γλώσσα και οι σημερινή γενιά να μιλά και να γράφει με λατινικούς χαρακτήρες!
Πόσο πίσω έχω μείνει!
Εγώ να ριγώ στη θέα και μόνο της Ελληνικής σημαίας και οι σύγχρονοι Έλληνες να την παραδίδουν σε αλλοδαπούς!
Πόσο πίσω έχω μείνει!
Να λατρεύω την Ελληνική Παιδεία και το πολιτικό σύστημα σήμερα, να βιάζει κυριολεκτικά, την Ελληνική Παιδεία.
Πόσο πίσω έχω μείνει…
Άραγε τι έφταιξε και δεν προχώρησα κι εγώ μαζί με όλους τους άλλους στον νέο τρόπο ζωής, γιατί δεν μπόρεσα να δεχθώ τις νέες αξίες;
Πράγματι έχω μείνει πολύ πίσω. Είμαι όμως περήφανος γιατί δεν πρόδωσα την Ελλάδα ΜΟΥ!

Γράφει ο Ιάκωβος Ποθητός

Χριστός γεννάται σήμερον…
Τι δώρο άραγε αξίζει να σου φέρω;
Στις αποθήκες της καρδιάς μου βρίσκω άφθονη πλεονεξία, υποκρισία, εγωισμό, απονιά και λίγη αγάπη.
Αν σου χαρίσω την πλεονεξία Χριστούλη μου πως θα αγωνίζομαι για να έχω όλο και περισσότερα υλικά αγαθά; Δεν θα τα θέλω όλα δικά μου κι έτσι θα δώσω την ευκαιρία στους άλλους να τα αποκτήσουν μένοντας εγώ μόνο μ’ αυτά που έχω σήμερα. Είναι άδικο γι’ αυτό θα σου φέρω κάτι άλλο.
Φαντάζει όμορφη η υποκρισία και θ’ άξιζε ένα τέτοιο δώρο σε κάποιον που θα ήθελε όλο τον κόσμο να τον έχει δικό του.
Μα αν στο δώσω σε σένα Χριστέ μου, πως άραγε θα μπορώ να ξεγελώ τους αφελείς, τους ευκολόπιστους, κι όλους όσους πρέπει να ξεγελάσω; Μου χρειάζεται κι αυτή η ικανότητα γι’ αυτό θα σου διαλέξω κάτι άλλο.
Τον εγωισμό μου ευχαρίστως θα σου χάριζα αν κι οι άλλοι έκαναν το ίδιο. Μα τον κρατούν και μου τον δείχνουν επιδεικτικά γι’ αυτό κι εμένα μου χρειάζεται. Πρέπει να τους αποδείξω πως ο δικός μου εγωισμός είναι μεγαλύτερος, ισχυρότερος, πως κανένας δεν είναι καλύτερος από μένα.
Σε όλους περισσεύει η απονιά μα κι αυτή την χρειάζομαι. Αν ξαφνικά την χάσω κι αρχίσω να συμπονώ το φτωχό, το ορφανό, την χήρα, τον κυνηγημένο, τότε κι εμένα αλλοίμονο μου. Θα αρχίσω να δίνω από τα υπάρχοντα μου και θα καταντήσω φτωχός και δυστυχισμένος. Όχι Χριστέ μου, ούτε αυτό μπορώ να Σου χαρίσω.
Λίγη αγάπη μου περισσεύει Χριστέ μου που πράγματι δεν μου χρειάζεται και γεμάτος χαρά στη φέρνω στη φτωχική Σου φάτνη.
Στα χέρια μου την κρατώ και με οδηγό το άστρο το λαμπερό βαδίζω στον δρόμο που μου δείχνει. Δίπλα μου χιλιάδες άνθρωποι βαδίζουν και στα χέρα τους κρατούν την λίγη αγάπη που είχαν στην καρδιά τους.
Βλέπεις ούτε κι αυτοί την χρειάζονται κι έρχονται να στην αφήσουν στα πόδια Σου μήπως κι εσένα. Σου χρειαστεί
Φτάνοντας έξω από την φάτνη Σου, βουνά τα δώρα των ανθρώπων και τι περίεργο, όλοι ήρθαν κι έδωσαν την αγάπη που είχαν στην καρδιά τους.
Βουνά αγάπης θα έχεις Χριστέ μου κι όταν μεγαλώσεις και καταλάβεις τους ανθρώπους, θα έχεις την δύναμη να συγχωρείς, να συμπονάς, να ευεργετείς, να είσαι ταπεινός, αληθινός.

Χριστός γεννάται σήμερον…
Για άλλη μια χρονιά όλοι οι άνθρωποι έμειναν χωρίς αγάπη στην καρδιά τους γιατί την χάρισαν στον Χριστό. Βλέπεις, για τους ανθρώπους αυτό το συναίσθημα είναι ασήμαντο να το έχουν, αλλά σημαντικό να τους το δίνουν.
Ίσως γι’ αυτό Αγάπη σημαίνει Χριστός κι αχαριστία Άνθρωπος.
Ίσως γι’ αυτό σε σταυρώσουμε ξανά Χριστέ μου.
Γιατί Εσύ διαφέρεις τόσο πολύ από εμάς…

Ας πούμε αλήθειες για τα Δημοτικά τέλη…

Για αρκετό χρονικό διάστημα παρακολουθώ αντιπαραθέσεις για την αύξηση των δημοτικών τελών στον Δήμο Αχαρνών.
Αφορμή όμως για την κατάθεση της άποψής μου (που γνωρίζω ότι θα ξεσηκώσει θύελλα αντιδράσεων) υπήρξε η επιστολή διαμαρτυρίας δημότη – επαγγελματία σε δημοσιογράφο, στην οποία αναφέρεται στην αύξηση των δημοτικών τελών αλλά και στην κακή κατάσταση της πόλης (εγκληματικότητα, οδικό δίκτυο κλπ) που καμία απολύτως σχέση δεν έχουν με τα δημοτικά τέλη.
Το ζήτημα της αύξησης των τελών καθαριότητας αφορά κυρίως και στο τι ποιότητα ζωής θέλουμε.
α) Θέλουμε μια πόλη καθαρή, χωρίς υγειονομικούς κινδύνους; Μία πόλη που ο δημότης θα μπορεί να νοιώθει ότι κατοικεί σε μια πόλη που το περιβάλλον είναι υγειές ή σε μια πόλη που σε κάθε γωνιά θα υπάρχουν σκουπίδια, μπάζα και συνθήκες ακατάλληλες αλλά κι επικίνδυνες για μικρούς και μεγάλους;
β) Τα δημοτική τέλη του Δήμου Αχαρνών είναι τα μεγαλύτερα από κάθε άλλον Δήμο της χώρας ή βρίσκονται σε κάποια ισορροπία ,με άλλους δήμους;
γ) Η έκταση και οι ανάγκες αποκομιδής είναι ίδιες ή μεγαλύτερες από άλλους δήμους της χώρας που έχουν μικρότερη έκταση και είναι κυρίως οικιστικές χωρίς δασικές ή άλλες εκτάσεις που χρήζουν ειδικής μέριμνας; Τα μπάζα, τα «ατάκτως ειρημένα» σκουπίδια στους κάδους ή σε σημεία της πόλης, ο καταυλισμός ΚΑΠΟΤΑ, οι υπερτοπικές χρήσεις και άλλα πολλά, κάνουν την πόλη των Αχαρνών ιδιαίτερη κι αυτό υποχρεώνει την εκάστοτε δημοτική αρχή στη λήψη μέτρων για την προστασία του περιβάλλοντος και των δημοτών.
Και τέλος
δ) Η δημοτική Αρχή αύξησε τα δημοτικά τέλη για να «τιμωρήσει» τους δημότες ή για να καλύψει ανάγκες και να τους προσφέρει μια καλύτερη ποιότητα ζωής; Σημειώνουμε, πως τα χρήματα από την αύξηση των τελών, δεν μπαίνουν στην τσέπη του δημάρχου αλλά στο Ταμείο του Δήμου!
Φυσικό είναι, οι πολίτες – δημότες πάντα να αντιδρούν όταν με αποφάσεις που έχουν ψηφιστεί, καλούνται να πληρώσουν μεγαλύτερα ποσά για παροχές κοινής ωφελείας. Δεν επιθυμούν την όποια επιβάρυνση που μειώνει το εισόδημά τους. Δεν εξετάζουν αν η επιβάρυνση είναι επιβεβλημένη ή όχι, απλά, δεν θέλουν να επιβαρυνθούν με επιπλέον χρεώσεις.
Κι αν για τους πολίτες οι αντιδράσεις είναι κάτι φυσιολογικό, για άτομα που ασχολούνται με τα κοινά υπάρχουν ορισμένες παρατηρήσεις. Βασικότερη, η σημαντική μείωση των Κεντρικών Αυτοτελών Πόρων (ΚΑΠ) στους Δήμους της χώρας, που επεβλήθη με το έτσι θέλω από την πολιτεία, την περίοδο των μνημονίων αλλά και το γεγονός πως προηγούμενη διοίκηση είχε κάνει μία απαράδεκτη οικονομική διαχείριση που «γονάτισε» κυριολεκτικά τον Δήμο. Από κανέναν αιρετό όμως όλα αυτά τα χρόνια, κουβέντα γι’ αυτό το θέμα. Ακόμη πρέπει να ληφθεί υπόψη, η ανάθεση στους δήμους δράσεων και υπηρεσιών προς τους πολίτες, χωρίς όμως να συνοδεύεται αυτή η ανάθεση από τους σχετικούς πόρους αλλά και με τους απαγορευτικούς όρους προσλήψεων προσωπικού.
Ακόμη, η αντιπολίτευση με περίσσια ευκολία προτείνει (χρόνια τώρα) να μην επιβάλει η δημοτική αρχή αύξηση τελών ή άλλες επιβαρύνσεις στους δημότες αλλά να διεκδικεί και να παίρνει χρήματα από την κεντρική εξουσία. Η κεντρική εξουσία άραγε, από πού θα πάρει αυτά τα χρήματα για να τα δώσει σους δήμους; Μα φυσικά από τους πολίτες με σχετική φορολόγηση! Για την αντιπολίτευση δηλαδή, προτιμότερο είναι να πληρώνουν περισσότερους φόρους στο κράτος οι πολίτες αλλά να μην αυξάνουν τα τέλη οι δήμοι. Το πόσα τελικά θα πάρουν οι δήμοι από την κεντρική εξουσία διεκδικώντας χρήματα, άγνωστο.
Γίνεται σαφές είναι, πως κάποιοι θέλουν έναν δήμο ζήτουλα με περιορισμένες δυνατότητες ανάπτυξης και ανταπόδοσης υπηρεσιών στους δημότες κι άλλοι οραματίζονται κι αγωνίζονται για έναν αυτάρκη δήμο που θα έχει τη δυνατότητα να παρέχει στους δημότες όλα όσα είναι απαραίτητα κι όχι μόνο.

Το ζητούμενο κατά την ταπεινή μου άποψη είναι, ο σωστός έλεγχος της διαχείρισης των οικονομικών από την αντιπολίτευση (αλλά κι από τους συμβούλους της δημοτικής αρχής) γιατί αυτό που έχει μεγάλη σημασία, είναι η χρηστή διαχείριση. Να ελέγχεται συνεχώς και με κάθε δυνατότητα, η διαχείριση των οικονομικών από την Δημοτική Αρχή και να γίνεται αυστηρή αλλά δίκαιη και με επιχειρήματα κριτική από την αντιπολίτευση. Αυτό θα έχει διπλό όφελος. Και γιατί η δημοτική αρχή θα είναι προσεκτική στις αποφάσεις που λαμβάνει και αφορούν την οικονομική διαχείριση αλλά και γιατί οι δημότες θα έχουν σωστή ενημέρωση.

Για ποια δικαιοσύνη μιλάμε;

Τις τελευταίες ημέρες ακούμε πολλά για την Δικαιοσύνη. Η λειτουργία της είναι άψογη; Υπάρχουν σημεία που προβληματίζουν; Γιατί ο Άρειος Πάγος αμφισβητεί αποφάσεις δικαστηρίων και τις ακυρώνει όταν μάλιστα πολλές από αυτές αφορούν δίκαιες διεκδικήσεις εργαζομένων που έχουν δικαιωθεί και από το Εφετείο; Πριν αρκετό καιρό, είχα αποστείλει την πιο κάτω επιστολή στα κόμματα αλλά και στην Πρόεδρο του Αρείου Πάγου. Την δημοσιεύω απλά για να προβληματιστούμε για τον τρόπο που λειτουργεί η δικαιοσύνη.  

Σπύρος Βρεττός: Το πιο σπουδαίο έργο

Γράφει ο Ιάκωβος Ποθητός
Σήμερα έχει τα γενέθλιά του ο δήμαρχος Σπύρος Βρεττός.
Πολλοί έσπευσαν να στείλουν τις ευχές τους (κι εγώ ανάμεσα σε αυτούς) είτε για λόγους συναισθηματικούς είτε για λόγους εθιμοτυπικούς.
Αυτή όμως την ιδιαίτερη ημέρα για τον δήμαρχο Αχαρνών και την οικογένειά του, θα ήθελα να αναφερθώ στο πιο σπουδαίο έργο (κατ’ εκτίμηση δική μου) που έχει πραγματοποιηθεί επί των ημερών του.
Ασφαλώς κι είναι σημαντικά τα έργα που έγιναν ή που εκτελούνται αυτές τις ημέρες (όπως το Πάρκο Λαθέας) ή η δύσκολη τακτοποίηση των οικονομικών ενός χρεοκοπημένου Δήμου. Όμως, το πιο σπουδαίο έργο του δημάρχου είναι η καταγραφή, η ανάδειξη, η νομική και κτηματολογική τακτοποίηση της ΑΓΝΩΣΤΗΣ σε πολλούς ΔΗΜΟΤΙΚΗΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΣ.
Γιατί, ελάχιστοι είναι εκείνοι που γνωρίζουν το σημαντικό έργο της επανάκτησης της «χαμένης» για «αδιευκρίνιστους» λόγους της Δημοτικής Περιουσίας για χρόνια (πάνω από 28.000 στρέμματα κι ανυπολόγιστης αξίας), που μέχρι χθες ήταν άγνωστη ακόμη και σε πρώην δημάρχους, δημοτικούς συμβούλους αλλά και υπηρεσιακούς παράγοντες του Δήμου.
Όπως έχουμε αναφέρει σε προηγούμενο δημοσίευμά μας, με μία απόφαση σταθμό που σίγουρα προκάλεσε αντιδράσεις, το 2022 ο δήμαρχος προσέλαβε τον Μιλτιάδη Μερκούρη και του ανέθεσε την εύρεση και καταγραφή της Δημοτικής Περιουσίας.

Παρά τα προβλήματα και το εμπόδια που υπήρξαν, η προσπάθεια στέφθηκε από επιτυχία, είτε φέρνοντας στην επιφάνεια καταχωνιασμένα στις ντουλάπες έγγραφα που δεν είχαν αξιολογηθεί είτε ανακαλύπτοντας (!!!) στο Ειρηνοδικείο Αχαρνών δύο βιβλία των Πρακτικών της Επιτροπής που σχηματίσθηκε το 1953 με απόφαση του τότε Νομάρχη, για την καταγραφή της Δημοτικής Περιουσίας Δήμου Αχαρνών και που φυλάσσονταν εκεί γιατί ο πρόεδρος της Επιτροπής ήταν ο τότε Ειρηνοδίκης Αχαρνών! Από το ένα βιβλίο Πρακτικών, είχαν αφαιρεθεί σε άγνωστη χρονική περίοδο, τουλάχιστον 10 φύλλα, στα οποία είχαν καταγραφεί τα συμπεράσματα της Επιτροπής και η Δημοτική Περιουσία. Γιατί αφαιρέθηκαν; Γιατί κάποιοι θέλησαν να εξαφανίσουν αυτά τα στοιχεία; Μάλλον για… αστείο!

Το ερώτημα που δημιουργείται είναι γιατί τόσα χρόνια κανείς δεν είχε προβεί σε όλες τις ενδεδειγμένες ενέργειες (συγκέντρωση τίτλων ιδιοκτησίας, σύνταξη τοπογραφικών σχεδιαγραμμάτων, εγγραφή στο Υποθηκοφυλακείο και στο Κτηματολόγιο) για την προστασία της Δημοτικής Περιουσίας αλλά και για την εγγραφή της στο Περιουσιολόγιο και στους Ισολογισμούς του Δήμου. Αυτό έδωσε το δικαίωμα, διάφοροι επιτήδειοι, να καταπατήσουν μεγάλες δημοτικές εκτάσεις, χωρίς κανένα εμπόδιο. Η μόνη ουσιαστική κι αποτελεσματική παρέμβαση που είχε κάνει ο Δήμος Αχαρνών ήταν για το Δημοτικό Κτήμα «Αμυγδαλέζα» (την έκταση διεκδικούσε το Δημόσιο) και που το 1998 με απόφαση του Αρείου Πάγου, αναγνωρίσθηκε ως ιδιοκτήτης της έκτασης, ο Δήμος Αχαρνών.,,

Όμως, παρά το γεγονός πως το 1998 ο Άρειος Πάγος αναγνώρισε για ιδιοκτήτη της έκτασης "Δημοτικό Κτήμα Αμυγδαλέζα" τον Δήμο Αχαρνών, το 2002 με αυθαίρετη απόφαση των τότε υφυπουργών ΠΕΧΩΔΕ Ροδούλας Ζήσης και Δημόσιας Τάξης Ευάγγελου Μαλέσιου αποφασίστηκε η ανέγερση των Σχολών Αστυνομίας και μετέπειτα, με απόφαση του πρώην αλλά και σημερινού υπουργού ΠΡΟΠΟ Μιχάλη Χρυσοχοίδη δημιουργήθηκαν οι δομές φιλοξενίας προσφύγων. Ο Δήμος έχει την δυνατότητα να ζητήσει σχετική αποζημίωση ή απομάκρυνση των εγκαταστάσεων και το βέβαιο είναι πως θα δικαιωθεί. 

Η κτηματική περιουσία του Δήμου Αχαρνών που είχε καταγραφεί το 1953 ήταν:
1. Κτήμα Αμυγδαλέζα 2.596 στρέμματα
2. Σφάκιζα
3. Γκατζανάς (Άγιος Ιωάννης Ρώσος) 1.000 στρέμματα
4. Τάφος Γύφτισσας 400 στρέμματα (δόθηκαν από τον Δήμο Αχαρνών στον ΟΕΚ για ανέγερση Εργατικών Κατοικιών)
5. Πέτρα Αετού 150 στρέμματα
6. Σαράντα Μάρτυρες 300 στρέμματα
7. Προφήτης Ηλίας 500 στρέμματα ( δόθηκαν από τον Δήμο Αχαρνών στον ΟΕΚ έναντι οικονομικού ανταλλάγματος για ανέγερση Εργατικών Κατοικιών)
8. Κάστρου 500 στρέμματα
9. Τριβελέικα 800 στρέματα
10. Ρέθι (Πλάτωνας) 600 στρέμματα
11. Λιούκθι 300 στρέμματα
12. Κορομηλιά 20.000 στρέμματα (Ιδιωτικό – Δημοτικό Δάσος)
13. Κτήμα Λεκάνες 744 στρέμματα
14. Οικόπεδο στην περιοχή «Χελιδονού» 2 στρέμματα
15. Οικόπεδο για Δημοτική Αγορά 1060 τ.μ.
16. Παλαιό Κοιμητήριο Κεντρικό Μενίδι 5 στρέμματα
17. Κεντρικό Μενίδι 4 στρέμματα
18. Δημοτική Πλατεία
19. Δημοτικά Αποχωρητήρια
20. Αγωγός Ύδρευσης
Μελετητής ήταν ο Τοπογράφος Δεσύλλας ο οποίος συνέταξε και τα σχετικά Τοπογραφικά έγγραφα. Με την ολοκλήρωση των εργασιών, κοινοποιήθηκαν όλες οι αποφάσεις σε Δήμο Αχαρνών, Νομαρχία και Τοπικό Τύπο για τυχόν προσφυγές. Σύμφωνα με τα πρακτικά, δεν ασκήθηκε καμία προσφυγή.
Στο Κτηματολόγιο κατεγράφησαν με πλήρη λεπτομέρεια τα όρια κάθε κτήματος από τον Μηχανικό – Τοπογράφο κ. Δεσύλλα, κι ο οποίος ως αμοιβή έλαβε 10.000.000,00 δραχμές, σημαντικό ποσόν για την εποχή εκείνη.
Για να γίνει κατανοητή η σημασία αυτής, της σημαντικότερης παρέμβασης των τελευταίων ετών, μόλις ο δήμαρχος Σπύρος Βρεττός κατέθεσε στο Κτηματολόγιο τις αντιρρήσεις και τα τοπογραφικά για τους Δασικούς Χάρτες, «επίδοξος» διεκδικητής μεγάλης έκτασης στο Δημοτικό Κτήμα Λεκάνες, έστειλε εξώδικο (!!!) στον Δήμο Αχαρνών με το οποίο ζητούσε, ο Δήμος να αποχωρήσει από την έκτασή του και να γκρεμίσει τις εγκαταστάσεις του (στεγάζεται εκεί η Υπηρεσία της Πολιτικής Προστασίας). Αντιλαμβάνεται κι ο πλέον μετριοπαθής και καλόπιστος δημότης, ποιους κινδύνους διέτρεχε η Δημοτική Περιουσία και από ποιες περιπέτειες γλύτωσε τον Δήμο Αχαρνών ο Σπύρος Βρεττός, λίγο πριν λήξουν οι προθεσμίες για τις καταθέσεις των αντιρρήσεων και τοπογραφικών για την διασφάλιση της Δημοτικής περιουσίας.
Η προοπτική ανάπτυξης της πόλης περνά πλέον σε άλλο επίπεδο. Ο νέος σχεδιασμός που γίνεται για την επόμενη πενταετία από την Δημοτική Αρχή ανοίγει νέους, ελπιδοφόρους ορίζοντες και δημιουργεί την βεβαιότητα πως ο μέχρι πρότινος δήμος επαίτης και υποβαθμισμένος θα μπορέσει να ενταχθεί στους πλέον αναπτυσσόμενους δήμους της χώρας.
Για τους λόγους αυτούς, θεωρούμε, πως η καταγραφή της Δημοτικής Περιουσίας που μέχρι πρότινος δεν υπήρχε και που σήμερα θα μπορεί να εμφανίζεται στα περιουσιακά στοιχεία του Δήμου, είναι το σημαντικότερο έργο από όλα όσα έχει επιτελέσει ο δήμαρχος Σπύρος Βρεττός, αυτή η Δημοτική Αρχή. Γεγονός που μπορεί να οδηγήσει τον Δήμο Αχαρνών σε σημαντικά αναπτυξιακά μονοπάτια…

Η δήλωση που είχε κάνει τότε ο δήμαρχος Σπύρος Βρεττός

Περιμένοντας την ανάπτυξη που αργεί…

Γράφει ο Ιάκωβος Ποθητός
Μεγάλη η συζήτηση για την σωστή, δίκαιη ανάπτυξη μιας πόλης, ενός κράτους.
Πολλές απόψεις έχουν διατυπωθεί, περισσότερες όμως είναι οι παρεμβάσεις, που δίνουν το δικαίωμα σύγκρισης, παρατηρήσεων, συμπερασμάτων.
Η πόλη των Αχαρνών μεταπολεμικά, δέχθηκε πολλές παρεμβάσεις από την πολιτεία, που σε αρκετές περιπτώσεις, μπορούν να χαρακτηρισθούν ως πράξεις βιασμού της φυσιογνωμίας της πόλης, της ποιότητας ζωής των κατοίκων.
Στρατόπεδα δημιουργήθηκαν πριν δεκαετίες και που σήμερα τίποτα δεν έχουν να προσφέρουν για την ασφάλεια της χώρας.
Υπερτοπικές χρήσεις όπως η εγκαταστάσεις της ΕΥΔΑΠ που κανένα όφελος, αναπτυξιακό ή οικονομικό δεν προσφέρουν αλλά και ο καταστροφικός σεισμός του 1999 που οδήγησε στην δημιουργία καταυλισμών πρόσθεσαν ακόμη μεγαλύτερα οικιστικά προβλήματα. Ο καταυλισμός του στρατοπέδου ΚΑΠΟΤΑ, εικοσιτέσσερα χρόνια μετά, με εθελοτυφλία των δημοτικών αρχών αλλά και για ψηφοθηρικούς και για… οικονομικούς λόγους ορισμένων, εξακολουθεί ακόμα να λειτουργεί έχοντας πλέον μεταμορφωθεί σε οικισμό, αφού εντός του καταυλισμού κτίσθηκαν εκκλησία και σχολείο.
Η μεγάλη ευκαιρία για βελτίωση της ποιότητας ζωής των κατοίκων αλλά και για την επίλυση πολλών ακανθωδών προβλημάτων ήρθε την περίοδο των Ολυμπιακών Αγώνων. Τότε, για την πόλη των Αχαρνών, είχαν αρχικά σχεδιαστεί να γίνουν τα εξής έργα: Ολυμπιακό Χωριό, Ιππικό Κέντρο, Κέντρο Τοξοβολίας, Δημοσιογραφικό Χωριό, Συγκοινωνιακό Κέντρο Αχαρνών (το μεγαλύτερο και πιο σύγχρονο συγκοινωνιακό κέντρο των Βαλκανίων) καθώς και η δημιουργία της Αττικής Οδού.
Αν αυτά τα έργα εκτελούνταν με γνώμονα την προστασία του περιβάλλοντος, την ποιότητα ζωής των πολιτών καθώς και για την ανάπτυξη, οικονομική και οικιστική ανάπτυξη της πόλης, ο Δήμος Αχαρνών θα γινόταν μια πόλη πρότυπο.
Οι αλλαγές στην χωροθέτηση των έργων με αποφάσεις των κυβερνώντων, η ατολμία ή η ανεπάρκεια της εκάστοτε δημοτικής αρχής, κυρίως από το 2000 έως και το 2006 οδήγησαν τον Δήμο Αχαρνών σε περαιτέρω υποβάθμιση.
Το Ολυμπιακό Χωριό κατασκευάστηκε χωρίς να ληφθούν υπόψη οι εγκεκριμένες προτάσεις για την ένταξη των περιοχών του Βορείου Μενιδίου στο Σχέδιο Πόλης καθώς και οι ΑΝΑΓΚΕΕΣ κατασκευές των προτεινόμενων αγωγών αποχέτευσης και ομβρίων καθώς και οδικών αξόνων.
Το Ιππικό Κέντρο μεταφέρθηκε στο Μαρκόπουλο, το Δημοσιογραφικό Χωριό στο Μαρούσι, το κέντρο Τοξοβολίας δεν έγινε (οι αγώνες έγιναν στο Καλλιμάρμαρο) ενώ το Συγκοινωνιακό Κέντρο Αχαρνών (ΣΚΑ) με απόφαση της τότε κυβέρνησης (και χωρίς καμία αντίδραση της τότε δημοτικής αρχής), έγινε απλά μία ακόμη χρήση υποβάθμισης ενώ η Αττική Οδός, έκοψε στα δύο την πόλη των Αχαρνών (ακόμα ψάχνουν την περιβαλλοντική μελέτη) χωρίς ΚΑΝΕΝΑ όφελος για την πόλη.
Και μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες όμως, δεν παρατηρείται κάποια προσπάθεια για την ανάπτυξη της πόλης. Ας μη λησμονούμε, ότι μόλις πριν λίγους μήνες, η δημοτική αρχή, αντιλαμβανόμενη τα λάθη και τις παραλείψεις των προηγούμενων διοικήσεων, ξεκίνησε μια προσπάθεια διάσωσης και διασφάλισης της ακίνητης περιουσίας του Δήμου η οποία είχε αφεθεί στα χέρια των… πονηρούληδων!
Η ανάπτυξη της πόλης δεν στηρίζεται στις όποιες επιθυμίες κάποιου αιρετού. Απαιτείται γνώση, σωστός και δίκαιος σχεδιασμός, αποφασιστικότητα για παρεμβάσεις που πιθανόν να δημιουργήσουν αντιδράσεις από ομάδες συμφερόντων αλλά και αναγνώριση από την όποια δημοτική αρχή, του δικαιώματος των ίσων ευκαιριών των κατοίκων όλων των πολύπαθων περιοχών που χρόνια τώρα ζουν στα όρια ή εντός της υποβάθμισης.
Η κατανομή των χρημάτων που δίνονται για έργα, πρέπει να γίνονται με γνώμονα την ισότητα, την δικαιοσύνη, την ισόρροπη ανάπτυξη των περιοχών της πόλης κι όχι την ανισόρροπη.
Όταν παρατηρούνται από τους πολίτες περιοχές που τυγχάνουν ιδιαίτερης φροντίδας από την όποια δημοτική αρχή, είναι εύλογη η όποια δυσαρέσκειά τους.
Όταν οι δημότες, δικαιολογημένα ή όχι, πιστεύουν ότι για την όποια δημοτική αρχή, αυτοί είναι πολίτες δεύτερης ή τρίτης κατηγορίας, τότε υπάρχει πρόβλημα.
Το δύσκολο είναι να κάνεις το δίκαιο, το σωστό.
Το εύκολο είναι να ικανοποιείς τα θέλω εκείνων που έμμεσα ή άμεσα εκβιάζουν με όπλο την ψήφο τους. Το να ικανοποιείς όμως τα αιτήματα ορισμένης κατηγορίας πολιτών χωρίς να λαμβάνεις υπόψη τις ανάγκες των υπολοίπων, τότε αυτό, πιθανόν να οδηγήσει σε άδικες αποφάσεις.
Περιμένοντας την ανάπτυξη που αργεί.
Οι κάτοικοι της πόλης των Αχαρνών, ζουν με την ελπίδα, πως το αύριο θα είναι καλύτερο, πως η ποιότητα ζωής των παιδιών τους και των ίδιων, θα γίνει καλύτερη.
Το μεγάλο ποσοστό που έλαβε στις πρόσφατες αυτοδιοικητικές εκλογές η σημερινή δημοτική αρχή, δείχνει, από την μια την εμπιστοσύνη των δημοτών σε αυτήν αλλά από την άλλη, την τεράστια ευθύνη που πρέπει να αισθάνονται όλοι αυτοί που υποσχέθηκαν στους δημότες ένα καλύτερο αύριο.
Περιμένοντας την ανάπτυξη που αργεί…
Ελπίζοντας πως θα την δούμε να έρχεται περιμένουμε…

Αναπολώντας το χθες…

Γράφει ο Ιάκωβος Ποθητός
Βαδίζοντας προς το τέρμα της ζωής, αναπολώ όλα όσα έζησα, όλα όσα προσπάθησα, όλα όσα ήλπιζα πως πρέπει να γίνουν για να αντιμετωπισθούν σοβαρά κοινωνικά προβλήματα, να αμβλυνθεί η αδικία.
Στο μυαλό μου στροβιλίζει η ρήση του μεγάλου πολιτικού κι Έλληνα Ιωάννη Καποδίστρια όταν αρνούμενος τον μισθό του Κυβερνήτη είπε: «Εφ’ όσον τα ιδιαίτερα εισοδήματά μου αρκούν διά να ζήσω, αρνούμαι να εγγίσω μέχρι και του οβολού τα δημόσια χρήματα, ενώ ευρισκόμεθα εις το μέσον ερειπίων και ανθρώπων βυθισμένων εις εσχάτην πενίαν».
Και βλέποντας τους πολιτικούς της μεταπολίτευσης, χαμογελώ με πίκρα.
Ο Μέγας Ναπολέων Βοναπάρτης είχε πει «Ο πιο σίγουρος τρόπος για να μείνεις φτωχός είναι να είσαι τίμιος».
Και ζυγίζοντας οι πολιτικοί μας τις καταστάσεις επέλεξαν να μην είναι φτωχοί.
Έχετε δει κανέναν πολιτικό φτωχό; Έχετε δει κάποιον πολιτικό να μη ζει με μεγαλύτερες ανέσεις και πλεονεκτήματα από το «πόπολο»;
Τα πιο πάνω έρχονται στο νου μου σαν σκληρά κτυπήματα από τον πιο δυνατό άνθρωπο γιατί ήμουν έναν ανόητος ονειροπόλος, που πίστευα ότι εκείνοι που νέμονται την όποια εξουσία, έχουν τις ίδιες αρχές, τα ίδια όνειρα, τις ίδιες κοινωνικές ευαισθησίες με μένα.
Όσοι υποστηρίζουν ότι ένα από τα πιο συνηθισμένα λάθη των έντιμων ανθρώπων είναι η αποτυχία τους να αξιολογήσουν το πόσο συστηματικά ανέντιμοι είναι κάποιοι άλλοι άνθρωποι, έχουν μεγάλο δίκιο.
Σκέπτομαι το πόσο ανόητος ήμουν να καταγγείλω με στοιχεία επιλήψιμες κατά τη γνώμη μου ενέργειες πολιτικών προσώπων, που αφενός ζημίωσαν τους πολίτες, αφετέρου ωφελήθηκαν οι ίδιοι. Οι υποθέσεις πήγαν αρχείο. Δεν μπορεί ο απλός θνητός να ακουμπήσει τους νέους «γαλαζοαίματους». Τακτικά μαθαίνουμε για πολιτικές ενέργειες που προκάλεσαν και προκαλούν την κοινή γνώμη, όμως μετά τον πρώτο θόρυβο, μόλις κάθισε η σκόνη, όλα ξεχάστηκαν.
Για τον απλό πολίτη όμως δεν είναι έτσι.
Καθημερινά ο πολίτης, καλείται να πληρώνει την εσκεμμένη ή όχι, κακοδιαχείριση της εκάστοτε κυβέρνησης.
Ο ομότιμος καθηγητής του Συνταγματικού Δικαίου Γιώργος Κασιμάτης, πριν ένα περίπου χρόνο, σε μια εφ όλης της ύλης συνέντευξη, στον 98.4, αναφέρθηκε στο πολιτικό μας σύστημα, που μετά από μια πολύχρονη κατάσταση κρίσης, εξακολουθεί να είναι σε διαρκή παρακμή και το μόνο που το ενδιαφέρει είναι η αυτοσυντήρηση του. Την ίδια ώρα αυτό το ίδιο το σύστημα, έχει οδηγήσει σε "ευνουχισμό" τις κοινωνίες. Δεν υπάρχει σήμερα, λέει, καν με τους όρους της αστικής δημοκρατίας, δημοκρατικό σύστημα, αλλά επίφαση δημοκρατίας, την ώρα που στο πεδίο της παγκοσμιοποίησης συγκρούονται το δυτικό μπλοκ και των χωρών της ανατολής με προεξάρχουσα την Κίνα.
Όλα αυτά σκέπτομαι συνεχώς και θλίβομαι. Το μόνο που με παρηγορεί είναι πως παρά τα πολλά εμπόδια, τα προβλήματα που είχα κι έχω να αντιμετωπίσω, προσπάθησα και προσπαθώ, να κάνω το σωστό. Γιατί, όπως είχε πει ο συγγραφέας H. Jackson Brown Jr. «Ζήστε έτσι ώστε όταν τα παιδιά σας σκέφτονται τη δικαιοσύνη και την ακεραιότητα, να σκέφτονται και εσάς».
Κι αυτό προσπαθώ…