Σύγχρονα πάθη…

 

Γράφει ο Ιάκωβος Ποθητός
Όταν το πάθος τυφλώνει, όταν η εμπάθεια κυριεύει το άτομο, τότε αυτό όχι μόνο χάνει τον έλεγχο των πράξεών του αλλά γίνεται κι επικίνδυνο για τους άλλους.
Η εβδομάδα των παθών έρχεται να μας δείξει τόσο το πάθος όσο και την εμπάθεια των Φαρισαίων. Αυτών που διαλαλούσαν ότι τηρούν τους νόμους, τον κανονισμό, αλλά ήσαν όμως όχι μόνο παραβάτες του, αλλά συγχρόνως και καταπιεστές, εκμεταλλευτές του λαού.
Με μηχανορραφίες επεδίωξαν και πέτυχαν τη Σταύρωση του Χριστού έναντι τριάκοντα αργυρίων.
Σήμερα πόσα αργύρια (ή μάλλον ευρώ) χρειάζονται για να γίνει κανείς Ιούδας, να δώσει το φιλί της προδοσίας;
Πόσοι Φαρισαίοι διαλαλούν την νομιμοφροσύνη, την καλή τους πρόθεση για την αντιμετώπιση των κοινών προβλημάτων κι όμως, με τις πράξεις τους καταπατούν όσα διακηρύσσουν και προσπαθούν να μπολιάσουν με φθόνο τον απλό λαό για να τον στρέψουν εναντίον κάποιων που αποτελούν γι’ αυτούς εμπόδιο ή αντίπαλο;
Πόσοι «γύφτοι» είναι έτοιμοι να μπήξουν τα δολοφονικά καρφιά τους σ’ Αυτόν που οι Φαρισαίοι προετοίμασαν για σταύρωση;
Πόσοι ανόητοι στρατιώτες είναι έτοιμοι να ποτίσουν χολή αυτόν που αγωνίζεται τίμια, μ’ αγάπη, για την επίλυση των κοινωνικών αδικιών, για τα μεγάλα προβλήματα;
Πόσοι «Πιλάτοι» νίβουν τα χέρια τους μπροστά στην αδυναμία τους ν’ αντιμετωπίσουν θαρραλέα την αλήθεια;
Πόσοι Βαραβάδες προβάλλονται μόνο και μόνο για να εξοντωθεί ένας έντιμος;
Κάθε τέτοιες ημέρες είναι καλό να κάνουμε αυτές τις σκέψεις.
Κάθε τέτοιες ημέρες είναι καλό να παίρνουμε αποφάσεις.
Να μην κάνουμε όπως ο Ιούδας, ο προδότης.
Να γίνουμε όπως ο ληστής, που μετανόησε έστω και την τελευταία στιγμή.
Ίσως να υπάρχει σκοπιμότητα που την Μεγάλη Τρίτη να διαβάζεται το Ευαγγέλιο των μωρών Παρθένων. Για να εξετάσουμε αν έχουμε απόθεμα αγάπης, ελέους στην ψυχή μας. Για να είμαστε συνεχώς σε ετοιμότητα και να μην μας πιάσουν στον ύπνο. Γιατί αν κοιμηθούμε, χαθήκαμε.
Μπορεί ο Μυστικός Δείπνος την Μεγάλη Πέμπτη ν’ αποτελέσει ημέρα Αποκάλυψης για όσους έχουν αναφερθεί σε μυστικά συμπόσια. Ίσως βρουν τους συνδαιτυμόνες κι έτσι μάθουμε κι εμείς τα ονόματά τους. Ίσως, δοκιμάζοντας το «σώμα και το αίμα» του θύματος, «ανοίξουν» τα μάτια τους και δουν την αλήθεια.
Σίγουρα την Μεγάλη Παρασκευή η θλίψη θα κυριαρχεί στις ψυχές των πιστών. Για την Σταύρωση, την Θυσία. Για το άδικο κι ανελέητο κυνηγητό της Αλήθειας, της Αγάπης, της Δικαιοσύνης. Κι όσο θλιμμένα θα ηχούν οι καμπάνες, έτσι θλιβερές θα είναι κι οι διαπιστώσεις για τους αίτιους του θείου δράματος και του κάθε δράματος που καθημερινά εξελίσσεται.
Όμως το Μεγάλο Σάββατο, γίνεται η Ανάσταση.
Το άδικο σβήνει.
Η αλήθεια φανερώνεται.
Το μίσος, η εμπάθεια, υποτάσσεται.
Η αγάπη νικά, επιβάλλεται.
Έτσι και στη δική μας κοινωνία, οι Άγιες τούτες ημέρες, μας δείχνουν τους Φαρισαίους, τους γύφτους, τους ανόητους στρατιώτες καθώς και τους Πιλάτους και τους Βαραβάδες.
Μας δείχνουν όμως και τους αγαθούς, τους έντιμους, τους πράους, τους ενάρετους.
Οι πρώτοι μιλούν δυνατά, κάνουν εντυπωσιακές κινήσεις, απειλούν κι υβρίζουν.
Οι δεύτεροι προσπαθούν με την πίστη και τα έργα τους να μεταδώσουν το όραμα για μια καλύτερη κοινωνία, ένα πιο ανθρώπινο αύριο. Εμείς - όχλος με αδυναμίες και παρορμήσεις - πρέπει να διαλέξουμε την πλευρά στην οποία θα σταθούμε.
Μ’ αυτούς που φωνάζουν «Άρον, άρον, σταύρωσον αυτόν», ή μ' εκείνους που λένε «κύριε μνήσθητι μοι όταν έλθεις εν τη βασιλεία σου»;
Η επιλογή ανήκει σ' εμάς.
Καθώς και οι συνέπειες...

Μεγάλη Εβδομάδα: Μάθημα για τον άνθρωπο

 
Γράφει ο Ιάκωβος Ποθητός

Οι ημέρες που έρχονται είναι για τον κάθε άνθρωπο σελίδες μέσα από τις οποίες μπορεί να αντλήσει πλήθος συμπερασμάτων τόσο για τον τρόπο που πρέπει να ζει, να συμπεριφέρεται, όσο και για τις αντιδράσεις των κενόδοξων και της μάζας.
Από την Κυριακή των Βαΐων παρακολουθεί κανείς τον Χριστό να εισέρχεται στην Ιερουσαλήμ και το πλήθος να τον υποδέχεται φωνάζοντας «ωσαννά».
Κι Αυτός, πάνω στο γαϊδουράκι, δείχνει με την ταπεινότητά Του, ότι οι τίτλοι, τα αξιώματα, τα γαλόνια, είναι ανθρώπινα κατασκευάσματα που απέχουν πολύ από τις θεϊκές επιθυμίες. Τα διακριτικά γνωρίσματα έχουν σχέση με την εξουσία που ασκούν οι λίγοι στους πολλούς, με τη δυνατότητα που έχουν ορισμένοι ν’ αποφασίζουν για τις τύχες των λαών, για την ευχέρεια που έχουν κάποιοι να επιβάλουν την θέλησή τους με την βία, τα όπλα.
Η εμφάνιση του Ιησού πάνω στο συμπαθητικό τετράποδο μόνο τυχαία δεν μπορεί να είναι. Σίγουρα θα υπήρχε η δυνατότητα να Του χορηγηθεί ένα άλογο ή μια άμαξα αφού αρκετοί επιφανείς άνδρες της περιοχής είχαν ταχθεί με το μέρος Του, είχαν αποδεχθεί τους λόγους Του. Όμως Εκείνος προτίμησε το πλέον κατώτερο των τετραπόδων που χρησιμοποιείτο για τη μεταφορά ανθρώπων, το γαϊδουράκι, θέλοντας ίσως μ’ αυτόν τον τρόπο να μας δείξει πως η αληθινή λαμπρότητα, το μεγαλείο, δεν βρίσκεται μέσα στα μετάξια και στα χρυσαφικά, στις φανταχτερές στολές και την εντυπωσιακή παρουσία, αλλά στο μεγαλείο της ψυχής, στη δύναμη του Λόγου της Αλήθειας, της Αγάπης.
Η ακτινοβολία του ενάρετου είναι πιο μεγάλη, πιο εκθαμβωτική, πιο επιβλητική από του αξιωματούχου εκείνου που κρύβει μέσα από την λαμπερή στολή του μια ψυχή γεμάτη κακία, φιλοδοξία, απληστία.
Οι εκδηλώσεις του όχλου είναι χαρακτηριστικές. Αποθεώνουν τον Ιησού, τον υποδέχονται με μεγάλες τιμές. Κι αυτός ο όχλος, αυτοί οι άνθρωποι, μέσα σε λίγες ημέρες, παρασυρμένοι από τους Γραμματείς και Φαρισαίους, θα φωνάζουν «άρον, άρον σταύρωσον αυτόν»!
Έλλειψη κρίσης; Έλλειψη λογικής; Ένα είναι σίγουρο. Ότι ακόμη και σήμερα ο όχλος έχει την ίδια συμπεριφορά, τον ίδιο παρορμητισμό. Παράδειγμα οι φίλαθλοι των ομάδων που τη μία στιγμή αποθεώνον τους αθλητές και τους προπονητές και την άλλη στιγμή τους βρίζουν, τους προπηλακίζουν, απαιτούν «την κεφαλή τους επί πίνακι».
Αυτός που τοποθετεί τον εαυτό του μέσα στον άνοο και άβουλο όχλο, τον όχλο που άγεται και φέρεται από τους επιτήδειους λαοπλάνους, θα πρέπει να γνωρίζει πως θα καταπνιγεί η λογική και η ηθική του, ενώ αντίθετα, θα αφυπνιστούν τα ένστικτα και οι ορμές του σε τέτοιο σημείο που αρκετές φορές θα κάνει πράξεις καταδικαστέες, πράξεις που βλέποντάς τες αργότερα θα μετανοεί αλλά θα είναι αργά για να επανορθώσει.
Η δίκη του Ιησού μας δίνει την ευκαιρία να διαπιστώσουμε πως ο ενάρετος δεν κινδυνεύει από τους κακούς ή από τον αγριεμένο όχλο, αλλά από τον ευθυνόφοβο δικαστή, από τον πολιτικάντη που θυσιάζει τον δίκαιο προκειμένου να μην δυσαρεστήσει τους πολλούς. Διαπραγματεύεται με τους παράγοντες της κοινωνίας και την μάζα, την απελευθέρωση ενός κακούργου με την θανάτωση ενός αθώου. Δεν έχει το ψυχικό σθένος, το ηθικό ανάστημα, να πάρει και να επιβάλλει την απόφαση αυτή που του υπαγορεύει η λογική του αλλά και η καρδιά του.
Το «νίπτω τας χείρας μου» είναι η επιβεβαίωση της ευθυνοφοβίας, η έλλειψη ανδρισμού και γενναιότητας. Πόσες φορές αλήθεια δεν έχει επαναληφθεί αυτή η πράξη;
Ο Γολγοθάς είναι ενδεικτικός της μεγάλης δυσκολίας που έχει ο άνθρωπος να βιώσει, ν’ ακολουθήσει τον δρόμο που χάραξε ο Ιησούς. Η δε Σταύρωση φανερώνει την δυσκολία της θυσίας για τους άλλους αλλά και της Συγνώμης.
Γνώριζε ο Χριστός το οδυνηρό τέλος Του, τον προορισμό Του. Γι’ αυτό σαν άνθρωπος ζήτησε από τον πατέρα Του να άρει την απόφασή Του, να γλιτώσει από το μαρτύριο. «Απελθέτω από εμού το ποτήριον  τούτο».
Όμως, αμέσως μετά ζητώντας συγχώρεση γι’ αυτή την τόσο ανθρώπινη στιγμή του, λέει: «Γεννηθήτω το θέλημά Σου».
Συγκλονιστική στιγμή που φανερώνει στον κάθε πιστό πως η θέση πάνω στο σταυρό δεν ανήκει στον άνθρωπο αλλά στον Θεάνθρωπο. Γι’ αυτό κι εμείς, θα παραμείνουμε άνθρωποι όσο θα δειλιάζουμε ν’ ανεβούμε πάνω στο σταυρό που κουβαλάμε. Για να μπορέσουμε να ξεπεράσουμε τις ανθρώπινες αδυναμίες, για να φθάσουμε στο «κατ’ εικόνα κι ομοίωσιν» θα πρέπει να πιστέψουμε σ’ αυτόν και να πούμε ταπεινά «Γεννηθήτω το θέλημά Σου». Θα πρέπει τόσο κατά την διάρκεια που θ’ ανεβαίνουμε τον Γολγοθά, όσο και πάνω στο σταυρό, να ζητάμε από τον πατέρα μας να συγχωρέσει όλους αυτούς που παρασυρμένοι από τα πάθη τους μας κατατρέχουν. «Πάτερ, άφες αυτοίς, Ου γαρ οίδασι τι ποιούσιν». Μόνο έτσι μπαίνει τέλος στην αδικία, στο μίσος, στην κακία. Όταν έχουμε τη δύναμη να δικαιολογούμε, να αντέχουμε, να συγχωρούμε. Η προσπάθειά μας ν’ ανταποδώσουμε, τα δηλητηριώδη βέλη, τις ανήθικες επιθέσεις, μόνο σ’ έναν διαρκή πόλεμο οδηγεί. Σ’ έναν πόλεμο, με οδυνηρές πολλές φορές συνέπειες, με απώλεια της ψυχής.
Φθάνοντας τέλος, στην Κυριακή του Πάσχα, αντιλαμβανόμαστε ότι βρισκόμαστε στην αρχή, ότι γίνεται ένα νέο ξεκίνημα.
Η Ανάστασή Του φανερώνει τον μεγάλο προορισμό του ανθρώπου αλλά και την ελευθερία του να επιλέξει ανάμεσα στο Φως και το Σκοτάδι.
Η απάντηση του Χριστού στον ληστή που πίστεψε την τελευταία στιγμή, πάνω στο σταυρό, ότι είναι Υιός Θεού, μας δείχνει τις δύο πύλες, τα δύο περάσματα του ανθρώπου μετά τον θάνατο.
«Αμήν λέγω σοι σήμερον μετ’ εμού έση εν τω παραδείσω».
Ακόμη και την τελευταία στιγμή της ζωής του ο άνθρωπος έχει τη δυνατότητα να κερδίσει την Βασιλεία των ουρανών. Αρκεί να πιστέψει αληθινά σ’ Εκείνον.
Αν ανοίξει την καρδιά του σ’ Αυτόν, τότε είναι βέβαιο ότι θα δεχθεί το Φως Του, θα έχει μια θέση δίπλα Του.
Η διδαχή της Μεγάλης Εβδομάδας και το ελπιδοφόρο μήνυμα της Ανάστασής Του, είθε να μας οδηγούν πάντα.